Esquerda Anticapitalista Galega

A Junta Electoral Central alumeara o Parto dos Montes o Xoves

2011-09-14T22:24:00.001+02:00

A Xunta Electoral Central (JEC) ten previsto reunirse este xoves,15 de setembro, no Congreso para aprobar as normas que deben seguir os partidos que non teñen representación parlamentaria e queren presentarse ás eleccións xerais do próximo 20 de novembro, segundo informaron a Europa Press fontes parlamentarias.

A reforma da Lei Electoral pactada polos partidos oligócratas: PSOE, PP, CiU e PNV o pasado mes de xaneiro estendeu aos partidos non capitalistas, os requisitos que ata entón rexían unicamente para as agrupacións dos electores.

Segundo o novo apartado 3 do artigo 169 da Lei Electoral do rexime oligócrata instaurado polo franquismo:
“Los partidos, federaciones o coaliciones que no hubieran obtenido representación en ninguna de las Cámaras en la anterior convocatoria [...] necesitarán la firma, al menos, del 0,1 % de los electores inscritos en el censo electoral de la circunscripción por la que pretendan su elección. Ningún elector podrá prestar su firma a más de una candidatura.” (art. 169.3 LOREG)

Dado que as agrupacións de electores xa estaban suxeitas a este requisito, é probable que a Junta Electoral Central estenda aos partidos antioligarquicos as mesmas normas que xa rexen para estas.

Segundo a doutrina do organismo arbitral con respecto ás agrupacións de electores, os avais non poden empezar a solicitarse ata que se inicie o período electoral, é dicir, ata que se convoquen oficialmente as eleccións. O decreto de convocatoria das lexislativas do 20 de novembro publicarase o próximo 26 de setembro.

No caso das agrupacións de electores, os impresos para a recollida de firmas son proporcionados pola Xunta Electoral de Zona, aínda que cabe a utilización doutros impresos sempre que conteñan os datos requiridos. Xunto á firma de cada un dos avalistas debe figurar o seu nome e apelidos, número do DNI, data de nacemento e o municipio de residencia.

Cando unha agrupación electoral recompila firmas para poder concorrer a unhas municipais, esíxese que os electores asinantes estean inscritos no censo electoral do municipio polo que se presenta a candidatura que avalan. En principio, os propios candidatos poden avalar a súa lista.

A identidade dos asinantes haberá de acreditarse mediante acta notarial ou polo secretario da Corporación municipal. Esta autenticación debe efectuarse cotexando as firmas coas que figuran nas copias do DNI achegados e comprobando que os avalistas están censados no municipio para o que se presenta a candidatura. Segundo unha sentenza do Tribunal Constitucional non é necesario, por tanto, a comparecencia persoal dos avalistas dunha candidatura ante o fedatario público.

Para axudar a quen necesitan avais, Pirates de Catalunya puxo en marcha en Internet a iniciativa 'Eu Avalo', que pretende pór en contacto a potenciais avalistas cos partidos que van requirir o seu apoio. De momento, 31 formacións sumáronse á iniciativa e xa están a sumar preavales na Rede.
Desde Esquerda Anticapitalista (g) chamamos o pobo traballador a que nós avale, para darlle nos morros a canalla tardofranquista, para porlle bincos a está piara de porcos.
Colabora connosco difundindo entre os teus coñecidos donde poden darnos o seus avais, e segue o progreso da valiación en Pontevedra, Ourense, Lugo, e Coruña.

Podes porte en contacto con nós mandando un correo-e a: Esquerda Anticapitalista(g)

Eleccións Xerais do 20-N: Democracia?... da Oligarquia

2011-09-10T00:05:00.002+02:00

As eleccións xerais do 20-N vandesenvolverse baixo unha Lei Electoral que xa era escandalosamenteantidemocrática. Pero hai un novo e gravísimo recorte democráticofabricado polo PSOE e o PP, co apoio de CiU e o PNV, que pasouinadvertido durante estes meses. Trátase dunha reforma da LeiOrgánica de Réxime Electoral Xeral ( LOREG), aprobada mediante LeiOrgánica 2/2011 de 28 de xaneiro pola que, entre outros cambiosmenores, introdúcese a obrigación para todos os partidos ecoalicións que non teñan representación parlamentaria de recollero 0,1% das firmas das persoas con dereito a voto en cada unha dascircunscricións polas que se queiran presentar. Todo o procedementoagrávase porque, segundo a doutrina da Xunta Electoral Central(JEC), non se pode proceder á recollida de firmas antes de que seinicie o proceso electoral e estas deben estar convenientementeacreditadas ante un notario ou fedatario público. É dicir, unhacandidatura que se quixese presentar nas 51 circunscricións doEstado español debería recoller máis de 35.000 firmas, ponderadaspor provincia e acreditadas coa copia do DNI, e presentalas noperíodo comprendido entre o 27 de setembro, data oficial deconvocatoria das eleccións, e o 17 de outubro, prazo límite para apresentación de candidaturas ante a JEC.

Para organizacións con mediosmateriais modestos a barreira antóllase infranqueable. En realidade,esta medida busca excluír da participación electoral a un sectorsignificativo da cidadanía que non se identifica cos actuaispartidos parlamentarios, bloqueando así a aparición de novasalternativas e novas formas de facer política fronte aos aparellosprofesionais que controlan o Parlamento.

Cando o movemento do 15-M pide unhareforma nun sentido máis proporcional da Lei Electoral, os partidosmaioritarios, engaden na práctica, novos e intolerables atentadoscontra o dereito de participación política. Para impedilo esiximosao Goberno de José Luís Rodríguez Zapatero que derrogue deinmediato esta disposición da LOREG, e ao candidato do PSOE, AlfredoPérez Rubalcaba que apoie esta derrogación. Pola contra, a suposta“democracia” na que vivimos sufrirá un novo e grave recorte, quese engade aos demais recortes sociais e democráticos que se estánimpondo desde hai longo tempo.

Rompelle os collons os oligarcas financeiros e os seus lacaios do PPSOE avalando a candidatura de Esquerda Anticapitalista Galega cumplindo o formario en: http://www.yoavalo.org

Contra a Constitunialización do orzamento público polo PPSOE

2011-08-27T20:19:00.007+02:00

Ante a proposta de Zapatero de incluír unha “regra de estabilidade orzamentaria” na Constitución: Folga Xeral e desobediencia civil xa!

COMUNICADO DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA

O anuncio do presidente do goberno de realizar unha reforma constitucional que fixe "unha regra de estabilidade orzamentaria" é un paso máis, esta vez de xigante, no secuestro da política por parte dos poderes económicos e financeiros e a supeditación dos intereses colectivos aos privilexios duns poucos. Seguindo os ditados de Merkel, Sarkozy e as finanzas internacionais Zapatero pretende despedirse do seu mandato cun ataque gravísimo aos dereitos sociais futuros de todo-los cidadáns . (Leer Mais)

O PP volta a nomear fillo predilecto da Coruña a Millán Astray

2011-08-19T21:44:00.003+02:00

José Millán Astray volvera ser o fillo predilecto da cidade de A Coruña, agora é definitivo. O Partido Popular da Coruña decidiu non recorrer a sentenza xudicial que obriga ó Concello da cidade de devolver o título.
Lembremos que Millán Astray foi un importante xeneral franquista, fundador da Lexión, ademais de desempeñar para o réxime golpista funcións de xefe de propaganda e prensa, sendo recompensado por Franco como procurador nas Cortes, pola súa lealdade ao ditador e os seus ideais.

A sentenza imposta pola xuíz Ana Catoira coa que empezou toda esta cuestión, deixa claro que o título foi concedido ao xeneral franquista nun plenario do Concello en agosto de 1922, antes do comezo da guerra civil e, polo tanto, "non cabe aplicar a Lei da Memoria Histórica”.

Lei onde se le: "As autoridades públicas no exercicio das súas competencias, tomaran as medidas oportunas para a eliminación de escudos, emblemas, placas e outros elementos conmemorativos ou mencións de exaltación, persoal ou colectivo da sublevación militar, da Guerra Civil e da represión da Ditadura"

Dita lei foi aplicada polo bipartito (PSdeG-BNG) durante o seu mandato,que lle retirou a condición de fillo predilecto a Millán Astray. Dita decisión foi posteriormente, obxecto de recurso, pola filla do fundador da Lexión, Peregrina Millán Astray, ante o xulgado Contencioso-Administrativo número 3 na cidade na que dáballe razón a recorrinte, e obrigaba o Concello a repor a mención de honra.

Cando se coñeceu a nova, dábase seguro que o goberno coruñés recorrería, e o alcalde Carlos Negreira sinalaba que "a decisión foi baseada na cuestión xurídica e non política", aínda que moitos a coñecer a nova dubidan de tales declaracións.

Desde o PP da Coruña argumentase que "o goberno municipal baseou a súa decisión sobre o informe da asesoría xurídica, no que deixa claro que o argumento da xuíz é clara e contundente, e, polo tanto, recoméndase non facer un recurso de apelación do fallo."

Isto non deixou a ninguén indiferente na cidade, xa que é a primeira vez desde o fin da ditadura que o Concello da Coruña non se recorre unha sentenza contra un acordo do plenario. Con base neses datos, o presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, Manuel Monxe, expresou o seu desacordo coa medida, engadindo que é "inusitado" polo anteriormente mencionado. Aínda comentou que desde o PP pretendese "defender a honra dun golpista" e que levaría unha “proposta de moción” a todos os grupos municipais.

Tampouco tardaron en responder a desde o PSdeG, onde o seu voceiro Mar Barcón, acusou o alcalde Carlos Negreira de tomar unha decisión "indigna", afirmando que "a figura dun golpista non merece ningún recoñecemento e menos da cidade de A Coruña" e lembrando que Negreira xa cualificara que Millán Astray como "coruñés de pro." Ademais, desde o BNG se solicitou a Negreira "o cumprimento da Lei da Memoria Histórica", para que a cidade herculina deixe de ser a “capital do franquismo”.

Coñecido como "o noivo da morte" e autor de frases como "Morra a intelixencia, viva a morte!", Millán Astray seguira a ser fillo predilecto da cidade Herculina por algún tempo. Esta decisión do alcalde do PP, Carlos Negreira é un grave atentado que viola a Lei da Memoria Histórica e vai contra a vontade do pobo Coruña. O que si é certo é que a historia final aínda está por escribir.

Raúl Baelo

Nota do editor: Este feito mais aló dunha actuación illada amosa o avance do fascismo no estado español. Non solo mostra o ideario do PP na persoa de Carlos Negreira, que con manobras arteiras: comunicación da decisión de non recorrer camuflada con un encabezamento “actividad municipal” a media tarde dun festivo, agochándose detrás dun informe xurídico que, segundo a súas palabras, avalan a solidez da sentenza, pero escondendo que na propia sentenza di: que o goberno coruñés é libre de retirar a distinción o xeral franquista, sempre que dita retirada non se basee na Lei da Memoria Histórica. Pero o alcance do franquismo ideolóxico non remata na actuación política senón que alcanza o tribunal que dita unha sentenza rebuscada, e de feito facendo unha interpretación contra legem, pois se ven a mención de honra foi concedida polo concello no ano 1922, antes da perpetración do xenocidio contra a cidadanía dos pobos do estado, iso non quita que a partires da sublevación contra do goberno legal da república, momento desde o que se convirte en un criminal e ademais en grado de dirixente, e por tanto entra de cheo no suposto da LMH para retirarlle a mención honra nunha interpretación non touticeira da lei.

Lembranza do camarada Ánxel Pahino

2011-08-13T20:17:00.012+02:00

O 3 de agosto finou o camarada Ánxel Pahino.

Traballador infatigable. Cheo dun optimismo baseado na razón, non nunha crenza ilusoria. De decisións rápidas, fundadas nun axustado coñecemento da sociedade e da súa propia vivencia. Ecuánime no trato cos camaradas e cos compañeiros de loita. Comprensivo, sen que isto lle impedise manifestar o rexeitamento de todo aquilo co que estaba en desacordo.

Que todo isto era así permite entender que simultanease o vida familiar, un traballo esixente en desprazamentos e sen horarios, con unha ampla actividade social, desde o colexio profesional asociación veciñal, múltiples actividades culturais, e unha viva intervención política desenvolvida a través da Asemblea Republicana de Vigo, da que era membro e desde o ano 2009 na construción de Esquerda Anticapitalista Galega.

Todas isto facían de Ánxel un combatente político contra todas os formas de explotación económica, de opresión política, de discriminación racial ou de xénero e solidario cos pobos do mundo masacrados por a tolemia das guerras que o imperialismo desencadeou co nacemento do século.

Nos anos mozos foi militante da LCR, onde fixo o seu aprendizaxe político nas grandes loitas dos anos 70 contra o franquismo e no estudio do pensamento do movemento obreiro, do marxismo revolucionario.

Proba da profundidade da experiencia vital daqueles anos, é a manterse fiel os obxectivos políticos polo que loitou cando mozo, e isto a pesares da longa noite de pedra que caeu sobre a sociedade mundial a partires da década dos 80, na que as ilusións de moitos se viñeron abaixo, na que a deserción sen mais, ou o que e peor a deserción xustificada co pensamento feble, ou coa tan manida, pero efectivamente certa, corrección política. Esa negra sombra pouso a proba a coraxe moral e a probidade intelectual de todos, e moi poucos como Ánxel a superaron.

Despois de un tempo militando no BNG, o que o levou a súa inquedanza política como a falla de unha mellor alternativa, a partir do ano 2009 se entrega por completo a construción de Esquerda Anticapitalista Galega e a intervención política desde a mesma. Deste xeito entronca a súa actividade destes apenas tres anos coa súa vivencia política primeira.

A construción de Esquerda Anticapitalista Galega dedicará toda a súa capacidade de traballo, a capacidade de tirar a todos nós, sabendo das tremendas dificultades que nestes momentos de profunda regresión social, onde se perderon polo menos dúas xeracións de mozos para a tradición de compromiso coa loita pola transformación da sociedade. Ánxel sabia que contabamos con pouco tempo para sementar un xermolo de partido capaz de transmitir a mocidade o instrumento e o coñecemento da tradición da razón revolucionaria.

Hoxe, doidos; inda sen facernos a idea que Ánxel xa non esta con nós, algúns dos que emprendemos contigo a obriga que temos de cara as xeración futuras sabemos que o tempo do que dispomos é mais curto do que pensabamos.

Camarada Ánxel: que o dolor pola túa desaparición nos sexa breve é a memoria do teu facer longa.

O xoves as 18h30 tivo lugar a cerimonia fúnebre civil por o camarada Ánxel. Ánxel, asistimos algúns militantes de Ourense, Vilagarcía, Tui e Vigo. Foi numerosa a asistencia. A familia: súa dona, as fillas, o irmán que exerceu de mestre de cerimonia e voceiro da familia,.. todos co dor contido e mantendo unha presencia de ánimo admirable. A trato afable, no medio do dor, para cos nós no momento de darlle o pésame, auténtica condolencia, no nome propio e de EAG e do SC de IA. Cando ofrecinlle revisar a escrita que leria publicamente na cerimonia, rexeitaron o ofrecemento dando unha mostra de confianza con un: “Confiamos plenamente no voso criterio (de EAG)”.

A cerimonia de corpo presente, co cadaleito cuberto coas bandeiras da República, de Galiza e a de EAG: fondo celeste, estrela pentagonal tricromática. Se procedeu as intervencións dos oradores: dúas mozas no nome da dona e das fillas leirón un testo cheo de dor, lembranza, e enchido de contido lírico. Logo sucesivamente en nome da parte relixiosa da familia, do colexio de químicos, de EAG, da Asemblea Republicana de Vigo, é outros entre os cales a lectura dun fermoso poema de Taramanco, Rematou a cerimonia con un solo de gaita desgairado e finalmente cantando todos o himno galego. O desenvolvemento da cerimonia trascurriu nun ambiente de dignidade e unha contida emoción de dor.

Entre as numerosas coroas mortuorias unha en nome de IA, en castelán: "Tus cdas. de IA te recuerdan", e outra de EAG en galego, "Por sempre na lembranza teus cdas de EAG" , tamén unha esquela no xornal “La Voz de Galicia".

O traballo político ímprobo do camarada Ánxel nos últimos tres anos de intervención política e na ardua tarefa que representa a construción do partido da revolución proletaria..., si houbésemos podido facer un repregue ordenado fronte a preamar da regresión e salvar a LCR.

Esquerda Anticapitalista Galega

QUE HAI DETRÁS DA "CRISE GREGA"?

2011-07-20T10:05:00.003+02:00

Para unha xestión da crise ao servizo da cidadanía necesitamos outra Europa

Luns 18 de xullo de 2011, por Mar

Declaración de Esquerda Anticapitalista

Estes días asistimos a un espectáculo mediático e financeiro de gran magnitude: turbulencias nos mercados financeiros europeos, chantaxes das axencias de cualificación de risco e rumores continuos sobre a quebra de Grecia e o seu posible impacto sobre outros países da UE. Neste contexto, as potencias europeas non fan máis que evidenciar os seus desacordos sobre como afrontar a situación, deixando patente a súa incapacidade de facelo con axilidade. As diferenzas entre a proposta alemá e a do Banco Central Europeo (apoiada, entre outros, polo goberno español), empeoran a crítica situación da débeda grega que, habendo sido xa cualificada como moi perigosa polas axencias de cualificación, enfróntase agora á incerteza do seu destino (reestruturarase? baixo que condicións?). Esta situación é a que desencadeou a chamada "crise do euro", non só polo "perigo grego", senón porque influíu na deterioración acelerada do valor de mercado das débedas doutros países da periferia europea. (Ler máis)

CARTA ABERTA A ESQUERDA ALTERNATIVA “Por unha candidatura unitaria anticapitalista e alternativa: desde abaixo e á esquerda”

2011-07-17T10:53:00.001+02:00

Desde comezos do ano 2010, unha crise social que non ten fin esténdese desde Grecia por toda a Unión Europea, contaxiando a máis países. En realidade, ningún país, e a propia UE, poden considerarse a salvo dela. Executando a “ditadura dos mercados”, é dicir, os dogmas do capitalismo neoliberal, a “troika”: Fondo Monetario Internacional, Banhttp://www.blogger.com/img/blank.gifco Central Europeo e UE, impón durísimas políticas de recortes de salarios, pensións e dereitos sociais aos países máis afectados xa pola crise, que anuncian as que se imporán aos que no futuro inmediato caian nela. Ademais dos seus obxectivos económicos, estas medidas teñen un alcance político evidente, cuxo mellor exemplo está en Grecia: folgas xerais, loitas ininterrompidas durante meses, manifestacións e acampadas masivas conseguiron resistir a unha represión feroz, pero non lograron mover unha coma das ordes da “troika”, aplicadas con estrita obediencia polo goberno de quenda. Difúndese así unha clara mensaxe a todos os pobos de Europa: fagan o que fagan, loiten como loiten, imporemos as nosas decisións e contaremos para iso coa submisión de calquera goberno que poidan elixir. Así se foi estendendo unha indignación social xeneralizada pero dispersa, formada con máis rabia que esperanza, con resistencia pero sen alternativa.(Ler máis)

MOVEMENTO D@S INDIGNADOS@S: PASAR A SEGUINTE FASE

2011-06-13T20:10:00.006+02:00

Enviado o Dom, 12/06/2011 - 01:11. Por Josep Maria Antentas e Esther Vivhttp://www.blogger.com/img/blank.gifas

Pasaron xa case catro semanas. Catro semanas que cambiaron a paisaxe política social do conxunto do Estado español coa irrupción dun movemento que ninguén esperaba e que ten no seu haber as vitorias políticas fronte á Xunta Electoral primeiro e fronte ao intento de desaloxo en Barcelona despois. E, máis que nada, o pór fin á pasividade resignada diante dos ataques contra os dereitos sociais.(Ler máis)

Chamamento do FARO de FISTERRA(http://ofarodefisterra.blogspot.com/2011/06/gran-manifestacion-domingo-19.html), á mani do vindeiro 19 de Xuño convocada polo Movemento 15-M, Democracia Real Xa, Mocidade sen Futuro, etc....

ALGO ESTÁ MUDANDO NO MOVEMENTO 15-M. A REFORMA LABORAL DALLE FOLGOS AO BERRO DE “FOLGA XERAL”

2011-06-09T21:25:00.007+02:00

Os indignados ameazan con acampar diante do Congreso se non logran a entrada ao hemiciclo para expresar o seu rexeitamento á negociación

Preto dun milleiro de persoas acudiu ao chamamento do movemento 15-M e realizado vía redes sociais para protestar diante do Congreso dos Deputados de Madrid contra as reformas laborais. A afluencia foi tal que ata un total de 15 patrullas policiais despregáronse na confluencia da carreira de San Jerónimo coa rúa Sevilla impedindo así aos manifestantes o acceso á entrada principal do hemiciclo.

Como nos primeiros días do movemento 15-M, a marcha foi sumando participantes co paso das horas. A comuñón é tal que, ademais dos berros "contra o recorte de dereitos das persoas" e a favor de "unha folga xeral" os indignados están a barallar a posibilidade de celebrar alí mesmo a asemblea ordinaria. Con todo a tal hora a idea que máis forza está a coller é a de entrar nas dependencias oficiais para protestar e, na súa falla, acampar alí mesmo para volver facer unha demostración de músculo diante do máximo órgano de representación cidadá do país.

Pese ao dispositivo policial a calma está a presidir a protesta ata o punto de que varios representantes dos indignados achegáronse a establecer conversación cos policías acompañados dos berros "se queredes dámosvos un abrazo". Un xesto que, segundo comentaron algunha indignados vía twitter, foi correspondido coa retirada das identificacións por parte dos axentes, aínda que este extremo aínda non puido ser confirmado.

UUNHA MARCHA CHEA DE MENSAXES

Tras unha pancarta principal coa lema “Penso, logo resisto www.tomalaplaza.net” e outra de cabeceira na que se podía ler “Reforma laboral para os políticos”, os acampados de Sol avanzaron pola praza de Canalejas ata a Carreira de San Jerónimo, impedindo a circulación rodada nestas céntricas vías madrileñas, para protagonizar unha sentada fronte á sede da Cámara Baixa.
http://www.blogger.com/img/blank.gif
Durante a marcha inicial puidéronse ouvir berros como “Violencia é non chegar a fin de mes”, “Non falta diñeiro, sobran ladróns” ou “Iso, iso, iso ímonos ao Congreso”. Así mesmo os manifestantes portaron pancartas contra a negociación colectiva e con lemas como “Lei propatrón, explotador non”, “Recortes ós ricos primeiro” ou “Aluga-se escravo”.(Crónica tirada de LA Vanguardia).

O Movemento 15-M, inicialmente apartidista e defensor a ultranza dun programa radical-democrático coma único obxetivo, comeza a sumar reivindicacións sociais e laborais. A Esquerda Anticapitalista ten que estar moi atenta a evolución do movemento e hai que emplazar aos sindicatos maioritarios do Estado e da Galiza(CCOO, UXT, CIG), a que se mollen e se sumen a mobilización cun programa radical de enfrontamento ós gobernos social-liberais sexan do PSOE ou do PP.

Esquerda Anticapitalista Galega pulará pola evolución do movemento cara á incorporar na Taboa de Reivindicacións obxetivos sociais e laborais que o acheguen ós traballadores e as capas populares dos barrios, única vía de supervivencia a medio e longo prazo, e única posibilidade de acadar unha verdadeira mudanza do sistema democrático-burgués.

================================================================

BILDU, EU-IU, ANTICAPITALISTAS, NACIONALISTAS, MOVEMENTO 15-M, ....LECCIÓNS PARA PODER FACER UNHA POLÍTICA DIFERENTE DENDE AS INSTITUCIÓNS

2011-05-25T22:35:00.007+02:00

A esquerda do noso país, dende EU até anticapitalistas, comunistas, nacionalistas de esquerda, ecosocialistas, libertarios, etc..... debemos facermos unha reflexión cara vindeiras citas electorais para podermos garantir a entrada nas institucións do estado democrático-burgués e dende dentro facer unha política diferente, ética, participativa e transparente co obxetivo claro, que non debemos agochar, de mudar este sistema fondamente antidemocrático e inxusto para a clase traballadora e sectores populares.
(LER MÁIS)

DEMOCRACIA REAL XA; MOCIDADE SEN FUTURO,...0 15 DE MAIO TODOS A RÚA

2011-05-14T23:26:00.002+02:00

Dirixímonos a vós dende Democracia Real Xa, unha plataforma de coordinación dende onde organizar mobilizacións e apoiarnos uns ós outros, sen bandeiras nin ideoloxías políticas de ningún tipo, formada unicamente por cidadáns descontentos, de calquera idade, unidos contra o abuso que a clase política consentiu e que se está a alimentar aínda máis durante o transcurso desta crise.

Vivimos nuns tempos nos que o concepto “cidadán” perdeu todo o seu valor para a clase política e dirixente. Nas últimas décadas, banqueiros, políticos, especuladores, corporacións e multinacionais levaron a cabo accións coa única finalidade do beneficio propio, sen importar o custo social, humano ou medioambiental que puidera ser ocasionado.

Fronte a esta situación, son centos os grupos que naceron en España da mesma semente de descontento, malestar e desesperanza. Son milleiros as persoas que nos agrupamos para loitar polos nosos dereitos e o futuro dos nosos fillos.

Queremos que formedes parte, xunto con máis dun cento de grupos e milleiros de cidadáns anónimos, desta convocatoria pacífica e sen símbolos políticos excluíntes, para salir á rúa o vindeiro 15 de maio ás 18:00 horas en máis de 40 cidades españolas, baixo o lema “Democracia Real XA! Non somos mercancía en mans de políticos e banqueiros!”.

En Galicia, estánse a organizar manifestacións nas cidades da Coruña, Ourense, Santiago de Compostela e Vigo, cos seguintes percorridos:

-A Coruña: Obelisco – Marina – Praza de María Pita

- Ourense: Subdelegación de Goberno – Praza Maior

- Santiago de Compostela: Porta Faxeira – Rúa da Senra – Rúa de Orfas – Calderería – Praza de Cervantes

- Vigo: Praza do Rei – Avenida Camelias – Plaza de América – Avenida Castrelos - Parque Quiñones de León (Castrelos)

Podedes ver o noso manifesto, propostas e toda a información necesaria sobre esta e outras convocatorias na nosa páxina web: www.democraciarealya.es.

Precisamos do voso apoio e colaboración. Por iso, invitámosvos a unirvos a esta convocatoria colaborando con nós na organización e difusión da mesma. É a hora do pobo, é a hora de que se nos escoite coma persoas, de demostrar que somos moito máis ca un voto ou unha estatística nun gráfico económico, deben escoitarnos e acatar o desexo do pobo.

Xuntos podemos.
==================================================================

MITIN CENTRAL DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA EN VILAGARCÍA

2011-05-11T22:06:00.000+02:00

TERÁ LUGAR NO AUDITORIO DE VILAGARCIA O VINDEIRO VENRES DÍA 13 ás 20:30

INTERVIRÁN:

* MARIANO IBAÑEZ
* MARGARITA BARREIRO
* SANTIAGO GIRÓN

ACUDE E COÑECE AS PROPOSTAS DA ÚNICA CANDIDATURA REPUBLICANA, BERMELLA, VERDE E VIOLETA E QUE QUERE RACHAR CO ACTUAL SISTEMA POLÍTICO INXUSTO E CORRUPTO!!!

PROGRAMA ELECTORAL VILAGARCÍA

CANDIDATURA DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA EN VILAGARCÍA

2011-05-10T12:30:00.008+02:00

Unha Candidatura Anticapitalista e de combate que ten tres características definitorias:

• Rexeitar a profesionalización da política con límites de permanencia en cargos, rotacións e teitos salariais e estar formadas por activistas, traballadores, parad@s, cidadáns...e non por políticos profesionais

• Unha perspectiva estratéxica de independencia absoluta respecto ao PSOE e aos gobernos social-liberais en comunidades, concellos e deputacións provinciais

• Un programa anticapitalista, ecoloxista, feminista, antirracista e de ruptura co actual modelo económico e social

É en base a esta perspectiva deNde a que Esquerda Anticapitalista vai traballar nos próximos meses. Esperamos que permita avanzar na remobilización da sociedade e na creación desoutra esquerda que tanto necesitamos para loitar por outro mundo.

PROGRAMA ELECTORAL VILAGARCIA

=====================================================================

O CASO BILDU : UNHA DERROTA DO ESTADO PENAL

2011-05-09T22:40:00.009+02:00

Jaime Pastor/Viento Sur

A sentenza do Pleno do Tribunal Constitucional (TC), aínda que só fose por un voto de diferenza, supón un fracaso en toda regra da estratexia de criminalización que, sobre todo desde o Pacto Antiterrorista de PP-PSOE, foise estendendo a un abanico cada vez máis amplo de sectores da sociedade vasca. Coa Lei de Partidos e a reforma da Lei Electoral aprobada recentemente polo Congreso parecía que, a pesares de que primeiro Sortu e logo Bildu acolleronse mesmo a esa lexislación de excepción, íase a lograr o obxectivo de impedir a presenza da esquerda abertzale nas eleccións do 22 de maio. Finalmente, impúxose a cordura dunha concepción fiel a un elemental garantismo xurídico fronte á belixerancia mostrada pola Sala 61 do Tribunal Supremo. (Ler máis)
=====================================================================

O CASO DE SORTU e BILDU : A XUSTIZA? Ó SERVIZO DO BIPARTIDISMO

2011-05-02T22:56:00.009+02:00

Só os inxenuos pensaban que tanto SORTU como BILDU pasarían pola grella da xustiza burguesa española e acadarían a homologación do sistema bipartidista imperante no estado Español.

Non bastou a renuncia pública á violencia de ETA o de calqueira clase, tampouco que tódolos candidatos estivesen “limpos” e asinasen un compromiso de acatamento do sistema e de condena expresa da violencia de calqueira signo,... Ver máis

=====================================================================

MOCIDADE SEN FUTURO : A INDIGNACIÓN FAISE PROTESTA

2011-04-09T22:17:00.007+02:00

Enviado o 08/04/2011

Redacción anticapitalistas.org.

Ver fotos

Miles de mozos percorreron onte pola tarde as rúas de Madrid para protestar contra os recortes sociais do Goberno e contra un sistema político e económico que lles condena a non poder gozar dunha vida digna. Tras as mobilizacións que a mocidade protagonizara en Francia, Grecia, Gran Bretaña, Italia e Portugal facíase urxente que aquí tamén prendese a chama da rebeldía dun colectivo que será os principal pagáns desta crise sistémica provocada polos bancos, as grandes multinacionais e polos gobernos. A indignación colectiva tomou forma onte por primeira vez, no que tan só foi o comezo dunha longa batalla. Esquerda Anticapitalista estivo á beira desta protesta e seguirá acompañando as xustas demandas da mocidade precaria, porque como dicía unha pintada que se fixo durante o percorrido da marcha “ violencia é cobrar 600 euros”. E, cada vez máis, nin iso,engadimos.

Manifesto do Movimento “Mocidade sen Futuro”

==============================================================

PALESTRA : "BORBÓNS versus REPÚBLICA"

2011-04-09T20:19:00.004+02:00

O martes 12 de abril as 20.15 horas e no Edificio Municipal do Areal (Antigo Reitorado) a Asemblea Republicana de Vigo (Amigos/as da República) organiza unha conferencia baixo o titulo "BORBONS versus REPÚBLICA" impartida por JOSE ANTONIO BARROSO, alcalde de Puerto Real (Cádiz) e que fora denunciado polo xuíz Grande-Marlaska diante da Audiencia Nacional por inxurias ao Rei

Para maior información sobre José Antonio Barroso ver enlaces

http://www.publico.es/espana/168555/el-alcalde-imputado-por-injuriar-al-rey-pide-que-explique-sus-escarceos-amorosos

http://es.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Antonio_Barroso
==========================================================================

NOSAS VIDAS E O NOSO PLANETA VALEN MÁIS QUE OS SEUS BENEFICIOS. AGORA MÁIS QUE NUNCA: ¿NUCLEARES? NON, GRAZAS.

2011-04-04T19:03:00.005+02:00

Jorge Riechmann / Militante de Izquierda Anticapitalista

Materiais contra o uso da enerxía nuclear:

•Son os riesgos nucleares asumibles?: Descarga a presentación aquí.

•Enerxía nuclear: parte da solución ou parte do problema?: Descarga a presentación aquí.
==================================================================

ISLANDIA : OS BANQUEIROS A CADEA

2011-04-03T21:56:00.004+02:00

En Islandia hai meses que o pobo empezou a tomar o poder nas súas mans e ata os banqueiros especuladores comezan a entrar na cadea. Os islandeses organizáronse e están a decidir e construir a sociedade que desexan, dando un exemplo ao mundo, e especialmente a occidente, axeonllada diante do poder financieiro.(ler máis)

========================================================================

2011-04-03T21:25:00.001+02:00

PALESTRA : "AS REVOLTAS NO MUNDO ÁRABE"

O Vindeiro luns 4 de abril as 20.00 horas e na Casa da Cultura ( Praza da Princesa)a Asemblea Republicana de Vigo (amigos/as da República) organiza unha conferencia baixo o titulo "As revoltas no mundo árabe" impartida por Mohamed Safa

Nado en Nablús (Palestina), Mohamed Safa é medico oftalmólogo e exerce a súa profesión no Hospital de Cee( A Coruña). Foi durante os seus anos de estudante en Compostela un activo referente e voceiro da resistencia palestina en Galiza onde foi Presidente do Sindicato de Estudantes Palestinos e vicepresidente da mesma asociación para todo o estado. Activo conferenciante, sempre presente en todos os foros que reclamen a súa presencia, representante da OLP na Galiza entre 1986 e 1992 e radicalmente involucrado na defensa do seu pobo , Safa é tamén un estudoso da historia e da cultura do seu país e ten publicado "Palestina, tierra de luz y sombra" (1991) e "Palestina, grito por la Libertad, apuntes para unha historia de Palestina" (Edicións do Castro 2003)

CAMPAÑA DE E.A.G. PARA IMPULSAR UN COLECTIVO DE PARADOS NO SALNÉS

2011-03-22T12:41:00.008+01:00

O días 23 mércores as 10:00 na entrada do INEM de Vilagarcía e o día 24 xoves as 10:20 na entrada do INEM de Cambados imos dar comezo a unha campaña de información co obxectivo de constituír un colectivo de parados no ámbito do Salnés.

Ante as cifras intolerábeis de desemprego, entendemos que os propios parados deben tomar as rendas e seren protagonistas e impulsores do cambio que mude esta inxustificable situación. Eles mesmos esquecidos polos partidos políticos e centrais sindicais , constituídos en asembleas coas súas executivas sexan os que establezan as accións a levar a cabo. (ler máis)

Os interesados poden contactar con nos no correo eagsalnes@hotmail.com.
===================================================================

HAI QUE DERRUBAR A GADAFI CANTO ANTES E REXEITAR OS BOMBARDEOS DA OTAN!

2011-03-20T12:02:00.004+01:00

Enviado por mar o Dom, 20/03/2011 - 00:34 manifesto

Declaración de ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA/IZQUIERDA ANTICAPITALISTA

SOLIDARIEDADE COA INSURRECCIÓN POPULAR E REXEITAMENTO DO ATAQUE DAS POTENCIAS IMPERIALISTAS

A resolución do Consello de Seguridade da ONU, establecendo unha zona de exclusión aérea sobre Libia e autorizando unha intervención militar, deu paso a intensos bombardeos de avións franceses e norteamericanos sobre Libia, que serán apoiados por polo menos outro cinco países, entre eles España. O primeiro que hai que dicir nestes momentos .... (Ler máis)

=====================================================================

300 mil nas manifestações da “Geração à rasca”

2011-03-15T12:15:00.003+01:00

Gritando “Com a precariedade não há liberdade!” juntaram-se em Lisboa 200 mil pessoas e no Porto 80 mil. O protesto, marcado por uma moblização extraordinária, estendeu-se ao todo por 11 cidades no país, alargando-se a outras cidades europeias.
Artigo | 12 Março, 2011 - 20:55

A adesão à manifestação da "geração à rasca" ultrapassou largamente os números inicialmente previstos, com cerca de 300 mil pessoas em todo o país, disse à Lusa Paula Gil, da organização. "Esperemos que seja o primeiro passo para uma democracia participativa em Portugal", disse.

Milhares de pessoas em várias cidades juntaram-se ao protesto da “Geração à Rasca”, convocado por quatro jovens, em protesto contra a precariedade. A organização fala em 200 mil pessoas em Lisboa e 80 mil no Porto. O anúncio dos números, feito junto a uma das fontes da Praça do Rossio, em Lisboa, foi acompanhado de gritos “a rua é nossa”.(ler máis, en portugués)

===================================================================

ESQUERDA ANTICAPITALISTA en TUNES(III). CONTINUAR A LOITA PARA RESISTIR A AMEAZA DO GATOPARDO

2011-03-08T20:19:00.009+01:00

Enviado por laura o Mar, 08/03/2011 - 19:44 Esquerda Anticapitalista | África
Delegación de Esquerda Anticapitalista en Tunes

Tras a súa autodisolución hai dous días decidida polos seus propios ocupantes, a Kasbah amenceu hoxe pintada dun pulcro branco baixo o que aínda se intuían as decenas de pintadas e eslóganes froito da creatividade popular autogestionada que a habitou durante semanas. O ímpeto das autoridades por ordenar e limpar este espazo insérese no seu máis amplo e obsesivo chamamento á poboación en loita para que volva á ‘normalidade’ e ao traballo. Unha vez derrocado o ditador, din, agora toca esperar ás eleccións á Asemblea Constituínte do 24 de xullo, pór fin ás folgas e ocupacións de fábricas e retomar a senda do crecemento económico que atraia de novo ao turismo internacional e aos investimentos estranxeiros dentro do futuro marco democrático.(Ler máis)

ESQUERDA ANTICAPITALISTA en TUNES(II). PASEANDO POLO LIBRO ABERTO DA REVOLUCIÓN TUNISIANA

2011-03-07T22:14:00.003+01:00

Segunda crónica da delegación de Esquerda Anticapitalista que está a visitar os principais núcleos revolucionarios en Tunes

Miguel Urbán, Gonza Donaire, Miguel Vila | Para Kaos na Rede | Hoxe ás 11:06

Varios mitos viraron ao redor das revolucións no mundo árabe, ou polo menos no relato que delas se fixo desde os medios de información occidentais. Un deles é o protagonismo das clases medias urbanas conectadas ás redes sociais a través dos seus teléfonos intelixentes. Un bo exemplo é a portada da revista Jeune Afrique que, cunha moza de clase media ataviada cunha bandeira tunisiana, adorna machaconamente os paneis publicitarios do centro da cidade. Outro mito bastante reproducido é o suposto espontaneísmo da revolta, sen organización previa e coordinada a través de facebook, a única rede social permitida polo réxime de Ben Ali polas posibilidades de control sobre a cidadanía que lle ofrecía, especialmente sobre a mocidade.

No noso intento por coñecer os verdadeiros escenarios e protagonistas da revolución tunisiana, dirixímonos a Ben Arous, poboación industrial situada na periferia da cidade de Tunes, zona obreira por antonomasia e fiel reflexo do “milagre” económico neoliberal receptor dos investimentos directos estranxeiros dirixidos aos sectores da electricidade, o téxtil ou o automóbil. Alí ten un peso especial a Unión Xeral de Traballadores de Tunes (UGTT), única organización sindical legal durante os 23 anos do réxime de Ben Ali e principal organización social tunisiana. E nesta condición de espazo de organización política “en exclusiva”, integraba desde direccións colaboracionistas coa ditadura a bases locais e rexionais opositoras. Dualidade que a comezos de 2011 tornouse a favor da segunda tras un longo proceso de profundización e radicalización das demandas obreiras iniciado durante a revolta mineira de Sidi Bouzid en 2008, decisivo para as numerosas manifestacións dos últimos meses ou a Folga Xeral do 14 de xaneiro que provocaron a saída de Ben Ali.

Esta mañá a sede local da UGTT en Ben Arous é unha esfervescencia cidadá: unha reunión de mulleres no patio central convive coa vertixinosa actividade dos corredores. Mohammed Mosalmi, dirixente sindical da agrupación local cóntanos o papel da UGTT nas revoltas, axuntando e politizando as distintas reivindicacións sectoriais que durante o tres últimos anos acumularan máis de 1.570 conflitos laborais, ademais das 70 folgas convocadas nos dous meses que seguiron ao 14 de xaneiro ou as numerosas ocupacións de empresas, algunhas delas filiais de transnacionales. 12.000 novos afiliados ao sindicato en menos de seis semanas son só un reflexo do aumento da conciencia de clase e da necesidade de organizarse que acompañou á ebulición revolucionaria, especialmente en zonas industriais como Ben Arous.

Ao saír da sede da UGTT un grupo de mulleres dunha empresa de electrodomésticos interpélanos para que nos traslademos ao seu centro de traballo. A maioría das súas 70 traballadoras levan catro días en folga concentradas fronte á fábrica na que traballan 48 horas semanais por menos de 100 euros ao mes en condicións de absoluta precariedade. O patrón, escudándose na crise económica internacional e na revolución, hai semanas que se nega mesmo a pagarlles esa cantidade irrisoria. Coñecemos así de primeira man a conflitividade laboral e toma de conciencia que está a acompañar ao proceso revolucionario a través das súas anónimas protagonistas que, de forma apaixonada, rodéannos e mostran as súas queixas, as súas nóminas, as súas feridas laborais, as súas reivindicacións e as súas esperanzas de que as reformas políticas teñan tamén unha tradución real na súa vida material cotiá.

O berro mais coreado é “dignidade”; e a imaxe mais repetida, a “v” de vitoria. Ambos son resumo de todo un programa revolucionario: xa abonda de humillacións salariais e laborais, xa abonda de ser invisibéis, de non ter palabra. Se tivésemos que debuxar esta revolución, sen dúbida una das imaxes principais sería o sorriso destas mulleres en loita. Un sorriso contaxioso, de esperanza e dignidade.

De volta ao centro urbano de Tunes, percorremos a Avenida Bourguiba, vía principal da cidade e escenario das principais manifestacións e do terror desencadeado polos mercenarios de Ben Ali, elementos contrarrevolucionarios saídos dos numerosos corpos da policía. O 14 de xaneiro, con Ben Ali fuxindo do país en avión, a policía encerraba nesta avenida a miles de manifestantes quen, gaseados desde as rúas adxacentes e tiroteados por francotiradores encaixados nas azoteas, refuxiáronse nos portais e apartamentos dos numerosos edificios que poboan esta rúa, sufrindo moitos deles durante a noite unha represión á chilena que lles levou á tortura e a morte. Hai unha semana, sete persoas morrían nesta avenida a mans das milicias na véspera da caída do ex primeiro ministro Ghannouchi. Hoxe, os edificios oficiais, incluído o tétrico Ministerio do Interior no que aínda se torturan as esperanzas do pobo tunisiano, seguen protexidos por aramados e polos tanques do exército que se mantivo neutral sobre o papel pero interveu para defender ao pobo das milicias paramilitares.

A Avenida Bourgiba é como os espellos da rúa do Gato de Max Estrela, nos que se reflicten deformadas as oportunidades, retos e perigos do proceso revolucionario, no que a policía percorre as rúas cubertas por pintadas, cruzándose co mesmo pobo vitorioso e reprimido, loitador e torturado. Unha tensa calma que se sente a cada paso, coma se fose acontecer unha nova treboada. Bulideiras terrazas de cafetarías, venda ambulante até agora prohibida, arame de espino, sinistros policías de paisano e blindados militares son algúns dos elementos que compoñen o cadro inacabado deste período histórico completamente aberto.

Coas primeiras reformas democráticas chegou tamén a legalización de partidos políticos, de nova creación ou cunha dilatada traxectoria de traballo, xa fose na clandestinidade ou encuberto dentro das organizacións do antigo réxime. Un deles é o Partido do Traballo Patriótico e Democrático, membro da Fronte 14 de xaneiro. No seu recentemente estreada sede situada a poucos metros da Avenida Bourguiba recíbenos Mohamed Jmour, un dos seus dirixentes. Exponnos a súa aposta por concorrer á convocatoria de eleccións á Asemblea Constituínte do 24 de xullo cunha plataforma unitaria ampla que reúna a distintas organizacións de esquerda e nacionalistas progresistas, que segundo el podería alcanzar un 30% dos votos e afianzar así moitas das conquistas alcanzadas até agora.

Sen dúbida, a revolución tunisiana contou e conta cunha espontaneidade que desborda o cálculo e previsións de calquera organización revolucionaria; cunha amplitude social que incorporou e segue incorporando tamén ás clases medias da capital; e con redes sociais como facebook convertidas en instrumentos de coordinación das revoltas. Agora ben, pór todos os focos e atención exclusivamente nestes elementos é negar multitude de historias de loita e resistencia que se sucederon durante os últimos anos, o papel que xogaron organizacións clandestinas e encubertas, as súas vitorias parciais e importancia fundamental no proceso revolucionario; é sacar da fotografía aos mozos das barriadas autoxestionadas, ás obreiras en folga de Ben Arous, aos sindicalistas que desde as súas pequenas sedes locais coordinaban folgas sectoriais e apoiaban ocupacións de fábricas.

Non sen razón, alguén escribiu sobre unha parede da Avenida Bourguiba: “Thank you Facebook”. Sería inxusto que esta revolución seguise en marcha sen que ninguén recoñecese e agradecese tamén ao resto dos seus protagonistas. Aínda que é moi probable que moitos deles non busquen atopar o seu nome pintado en ningunha parede nin a súa cara fotografada na portada de ningunha revista, senón simplemente ver que a súa digna e valente loita permítelles finalmente recuperar as rendas do seu futuro. E o futuro en Tunes é un libro aberto que miles de mans están a escribir hoxe.

=================================================================

ESQUERDA ANTICAPITALISTA en TUNES(I). OS RELOXOS ROTOS DA KASBAH

2011-03-07T08:39:00.005+01:00

Primeira crónica da delegación de Esquerda Anticapitalista que está a percorrer as entrañas do Tunes revolucionario.
Miguel Urbán, Gonza e Miguel | Para Kaos na Rede | 5-3-2011 ás 17:50

A nosa chegada a Tunes coincide cunha aparente nova etapa no proceso revolucionario aberto fai xa máis de dous meses. O presidente Mebazaa acaba de anunciar a convocatoria de eleccións para unha Asemblea Constituínte o 24 de xullo, ademais de aceptar gran parte das reivindicacións do movemento popular. O mesmo movemento que hai menos dunha semana fixo caer ao primeiro ministro Mohammed Ghannouchi, ao prezo de sete novos mortos e centenares de feridos e represaliados, demostrando unha vez máis que as vitorias non se regalan, senón que as conquista o pobo. O mesmo que ocupando a Kasbah durante os últimos 11 días fixo desta praza un símbolo da revolución popular en marcha. Un espazo autoxestionado e asembleario que reunía por centos de persoas chegadas das zonas máis castigadas do país, moitas delas vinculadas a partidos da esquerda e movementos sociais. Centro neurálxico das grandes mobilizacións que percorreron a capital tunisiana, que contaba co seu propio centro de información, posto médico e loxístico que provía de comida, seguridade e mantas aos seus ocupantes.

Xunto a Santiago Alba Rico e Lucía percorremos a Kasbah o día da súa disolución por decisión dos seus propios membros. Unha retirada provisional, motivada por unha vitoria pero vixiante ante os próximos pasos do goberno e disposta a retomar a ocupación se estes non se corresponden coas reivindicacións do pobo en loita.

Aínda que en pleno proceso de desmantelamento, un paseo pola Kasbah demostra a forza e a ilusión que os procesos de cambio xeran na xente, coma se lle devolvesen á vida até entón negada. Decenas de persoas, homes e mulleres, novas e anciáns, forman rodas e discuten acaloradamente, todos falan de política, da revolución, das últimas noticias, fotográfanse coas pintadas que decoran os muros ou co grupo de soldados que aínda permanen na praza, interpélanche para compartir as súas exixencias, as súas experiencias ou simplemente para charlar. Repetindo a cada momento a palabra karama: dignidade, unha dignidade arrebatada durante tanto tempo e que agora, unha vez recuperada, é un dos tesouros máis prezados da revolución (zaura). Recuperarando tantos anos de silencio, nunha especie de revolta contra o “tempo”: o tempo de Ben Ali morreu e chegou ao fin o do pobo, que se condensa e cobra un ritmo propio, sen rutinas, que os reloxos non poden medir.

Resulta curiosa a iconografía revolucionaria que adorna as paredes da Kasbah, bautizada como praza da revolución: o retrato do Che rexorde en múltiples murais, así como numerosos eslóganes reminiscencia do 68 (“sexamos realistas: pidamos o imposible”). Consignas que se tornan nunha realidade que se palpa, chéirase, escóitase na rúa. Un estado de ánimo, un horizonte polo que merece a pena loitar.

Segundo nos comentan Santi, unha das primeiras consecuencias, efémera neste caso, da revolución, foi unha especie de efecto máxico sobre a condución. Imbuídos polos efectos emocionais e o sentido de responsabilidade histórica da revolución en marcha, por primeira vez respectáronse as normas de circulación e quedou de facto anulado o 'antigo réxime' de caótico tráfico da capital. Unha vitoria que ningún policía da ditadura conseguira.

Do centro da cidade partimos a uns dos barrios máis castigados da periferia, O Mourouj, para reunirnos cun mozo que participou activamente no proceso revolucionario, tanto desde o campamento da Kasbah como desde a autorganización dos consellos de defensa da revolución no seu propio barrio. Mahmid é un exemplo dos miles de mozos parados que se rebelaron contra a ditadura de Ben Ali e lideraron a autogestión dos seus barrios, tomando en apenas dous meses unha conciencia que desborda á de moitos revolucionarios.

Na última planta aínda sen terminar da súa casa, con música rap de fondo e a bandeira dun dos equipos locais de fútbol, Mahmid cóntanos como as e os veciños asumiron as tarefas de autogoberno fronte a elementos contrarrevolucionarios postos en xogo polo xa case derrotado réxime de Ben Ali. Como el mesmo afirma, esta revolución non só se fixo para derrocar ao ditador, senón para “cambiar as cousas de verdade. Non queremos unha democracia como a vosa. Se estabamos contra Ghannouchi non é só porque formase parte do antigo réxime, senón tamén porque continuaba coas políticas de privatizacións de Ben Ali”. Máis determinante aínda, non dubida en defender que “esta revolución é contra o capitalismo”.

O máis interesante da nosa conversación con Mahdi, máis aló de compartir as súas propias experiencias durante este proceso, é comprobar como nos momentos revolucionarios, cando as masas irrompen na escena pública para facer política, os cálculos e os tempos rompen, o pragmatismo vese desbordado e o que até hai uns meses era imposible, agora non só é posible, senón que se volve realidade.
________________________________________
Extensa reportaxe fotográfica na seguinte dirección:

http://www.flickr.com/photos/anticapitalistas/sets/72157626072378007

================================================================

ESQUERDA ANTICAPITALISTA PRESENTE EN TUNES PARA APOIAR A REVOLUCIÓN EN MARCHA

2011-03-06T16:05:00.005+01:00

Enviado por Laura o Xoves, 03/03/2011 - 12:54 Esquerda Anticapitalista | África

No seu apoio decidido ás revoltas populares que desde hai dous meses acenden a chama no mundo árabe, Esquerda Anticapitalista visitará Tunes en dúas ocasións en marzo. Na primeira delas, unha comisión internacional desprazarase entre o 4 e 7 de marzo a distintas localidades do país tunisiano co obxectivo de mostrar a súa solidariedade coa revolta e coñecer a varios dos seus principais protagonistas. Colectivos de mozos, organizacións políticas, sindicais e feministas, e outros activistas e entidades sociais integrarán unha apertada axenda de entrevistas e encontros cos que se tentará coñecer en primeira persoa a genealogía e desenvolvemento da revolta tunisiana, a súa actualidade e os desafíos aos que se enfronta.

Dúas semanas máis tarde, Esquerda Anticapitalista estará tamén presente os días 19 e 20 de marzo no encontro internacional convocado na cidade de Tunes por distintas organizacións partícipes na revolución, coincidindo coa xornada mundial de mobilizacións en solidariedade cos pobos en loita lanzada durante o pasado Foro Social Mundial 2011 en Dakar.

En ambas as ocasións, durante eses días será posible seguir a diario os avances destas comisións e a actualidade do movemento revolucionario a través das distintas crónicas, entrevistas e fotografías que se irán publicando na nosa web www.anticapitalistas.org

Asistimos sen dúbida a un momento decisivo para estes movementos transformadores. Mentres a comunidade internacional apresúrase a mover ficha para asegurar os seus intereses, limitando e descafeinando as reivindicacións populares e apostando por un “cambio tranquilo” co que “todo cambie para que non cambie nada”, a sociedade civil tunisiana organizada e en loita segue avanzando diariamente na consolidación dun movemento revolucionario desde abaixo e á esquerda. Mentres Zapatero encabeza a lista de líderes europeos que non dubidaron nin un instante en brindar o seu apoio a un Goberno rexeitado polo pobo e repleto de antigos membros do aparello de terror de Ben Ali, Esquerda Anticapitalista dirixe a súa mirada a aquelas persoas que na kasbah ocupada, nos suburbios autogestionados ou nas multitudinarias manifestacións que percorren o país seguen loitando día a día para que os froitos desta revolución tradúzanse en avances sociais e políticos para os seus verdadeiros artífices.

Cando a longa noite neoliberal cría convencernos do final da historia e da imposibilidade da revolución, son os mesmos pobos humillados polo Imperio, e especialmente aqueles e aquelas excluídas da entrada salvaxe dos países do Sur á globalización capitalista, quen nos lembran que a loita é o único camiño para outro mundo posible. Sen atallos nin efectismos: as e os de abaixo, as e os de sempre, organizados e en rebeldía. Unha longa historia na que o pobo tunisiano está a escribir hoxe un novo episodio.

Alí onde se acenda a chama da revolta e álcese a voz da revolución, Esquerda Anticapitalista achegará as súas enerxías militantes e internacionalistas para contribuír a afianzar os movementos transformadores. Nesta ocasión, aprendendo da xenuína experiencia tunisiana de primeira man e a pié de rúa.

==================================================================

APOIO Á REVOLUCIÓN LIBIA! FÓRA GADDAFI!

2011-03-04T22:39:00.004+01:00

A onda de choque das revolucións tunisiana e exipcia continua expandíndose en todo o mundo árabe e mesmo máis aló. Dende hai varios días, Libia áchase no ollo do furacán revolucionario. Os acontecementos evolucionan de día en día, de hora en hora. Nestes momentos, todo depende da extraordinaria mobilización do pobo libio. Centos de miles de libios lanzáronse, moitas veces coas mans espidas, ao asalto da ditadura de Gaddafi. Cidades e rexións enteiras caeron en poder do pobo insurxente. A resposta da ditadura foi despiadada: represión implacábel, matanzas indiscriminadas, bombardeo da poboación mediante artillaría pesada e aviación de guerra. Estase a librar unha loita a vida ou morte entre o pobo e a ditadura.

Unha das particularidades da revolución Libia en relación coas revolucións de Tunes e Exipto consiste no estalido do aparello policial e militar, nos enfrontamentos que se producen no seo do exército, na división territorial da confrontación entre as localidades e rexións controladas polos insurxentes e a rexión de Trípoli, onde se concentra a forza militar da ditadura. A ditadura Libia encarna demasiadas inxustizas sociais, demasiadas violacións da democracia, demasiada represión e atentados contra as liberdades e dereitos máis elementais. É necesario acabar con ela.

A revolución libia intégrase nun proceso que engloba ao conxunto do mundo árabe e esténdese até Irán ou China. Os procesos revolucionarios abertos en Tunes e Exipto radicalízanse. En Tunes, os gobernos van caendo un tras outro. A mocidade e o movemento obreiro empuxan ao movemento cada vez máis lonxe. Todas as formas de continuidade do antigo réxime son cuestionadas. A reivindicación dunha asemblea constituínte, oposta a todas as operacións de preservación do réxime, gana cada vez maior forza. En ambos os países, en Tunes e en Exipto, o movemento obreiro reorganízase á calor dunha onda de folgas que exixe a satisfacción de reivindicacións sociais vitais. Este ascenso revolucionario adquire formas particulares e desiguais segundo os países: confrontacións violentas en Iemen, en Bahrein, manifestacións en Xordania, Marrocos e Alxeria. Unha vez máis, Irán vese alcanzado por unha marusía de loitas e manifestacións contra o réxime de Ahmadinejad e a favor da democracia.

Nese contexto, a situación de Libia reviste unha importancia estratéxica. Este novo ascenso comporta xa cambios históricos, pero os seus desenvolvementos poden depender da batalla de Libia. Se Gaddafi retomase o control da situación ao prezo de milleiros de mortos, o proceso veríase freado, contido e mesmo bloqueado. Se, pola contra, Gaddafi é derrocado, todo o movemento verase estimulado e amplificado. Velaquí porque todas as clases dominantes, todos os poderes, todos os réximes reaccionarios do mundo árabe a poyan dun modo ou outro á ditadura libia.

Nese contexto tamén, o imperialismo norteamericano, a Unión europea e a OTAN multiplican as súas manobras para tratar de controlar o proceso en curso. Máis aló dos discursos duns e outros, o certo é que as revolucións que se puxeron en marcha debilitan as posicións dos imperialismos occidentais. Como en tantas outras ocasións, o imperialismo esgrime o pretexto dunha “situación caótica” ou dunha “catástrofe humanitaria” para preparar unha intervención e recuperar o control da situación. Ninguén debe chamarse a engano en canto aos obxectivos das potencias da OTAN: pretenden confiscar as revolucións en curso aos pobos da rexión, e mesmo aproveitarse da situación para ocupar novas posicións, sobre todo facéndose co control dos xacementos petrolíferos. Por esa razón fundamental hai que rexeitar calquera intervención militar do imperialismo norteamericano.
Corresponde ao pobo libio, que empezou o traballo, terminalo co apoio dos pobos da rexión. Todas as forzas progresistas, a escala internacional, deben contribuír a iso coa súa solidariedade e coa súa axuda.

Desde ese punto de vista, estamos en total desacordo coas tomas de posición de Hugo Chávez, Daniel Ortega e Fidel Castro. Fidel Castro denunciou o perigo dunha intervención do imperialismo norteamericano en lugar de brindar o seu apoio á loita do pobo libio. Hugo Chávez, pola súa banda, reiterou o seu apoio ao ditador Gaddafi. Semellantes tomas de posición resultan inaceptables para as forzas revolucionarias, progresistas e antiimperialistas do mundo enteiro. Non podemos opornos ao imperialismo apoiando a ditadores que masacran aos seus pobos en revolución. Tal apoio ás ditaduras só pode fortalecer ao imperialismo. A tarefa fundamental do movemento revolucionario, a escala internacional, consiste en defender esas revolucións, opóndose ao imperialismo mediante o apoio ás revolucións e non aos ditadores.

Estamos xunto ao pobo libio e as revolucións árabes en curso. A nosa solidariedade internacional debe manifestarse a favor dos dereitos civís, democráticos e sociais que emerxen desas revolucións. Unha das prioridades do momento consiste en apoiar todas as axudas ao pobo libio – axuda médica procedente de Exipto ou Tunes, axuda alimenticia necesaria -, exixindo a ruptura de todos os contratos comerciais con Libia, así como o cesamento de calquera envío de armas. Hai que impedir o masacre do pobo libio.

SOLIDARIEDADE COAS REVOLUCIÓNS ÁRABES!

APOIO AO POBO LIBIO!

NINGUNHA INTERVENCIÓN IMPERIALISTA EN LIBIA! FÓRA VOSAS MANS DE LIBIA!

2 de marzo de 2011 Buró Executivo da IV Internacional

=====================================================================

INDIGNÁDEVOS

2011-03-03T09:13:00.005+01:00

Imos cara aos 5 millóns de persoas paradas, a xente segue perdendo os seus empregos e traballa en moi malas condicións. Moita xente traballadora non pode pagar a súa hipoteca e a vivenda a embarga o banco... pero por riba continuamos debéndolles diñeiro! Xubilarémonos aos 67 anos con pensións de miseria e, na repartición da torta, o anaco que se comerán os bancos e grandes empresas será cada vez maior e máis pequeno cada vez o dos nosos salarios.

De continuar as cousas así, acabaremos volvendo ao século dezanove, quedándonos na miseria; e se perdemos o traballo, sen médicos que nos atendan ao enfermar nin hospitais aos que acudir. Se temos sorte, morreremos currando e se non a temos seremos autenticamente pobres.

Parecía que tiñamos DEREITOS SOCIAIS que non se podían tocar, pero AGORA RESULTA QUE NON É ASÍ. Aproveitando a crise, os ricos, os causantes da crise, os grandes bancos e empresas, trazaron un plan de ELIMINACIÓN DE DEREITOS SOCIAIS. Ordenaron aos gobernos de Europa que apliquen o plan e Os GOBERNOS OBEDECEN. Zapatero TAMÉN OBEDECE.

COMO SE PODE FREAR ISTO?

Pois só LOITANDO, ORGANIZÁNDONOS, MOVÉNDONOS, exixindo un cambio radical de política económica e o mantemento dos nosos dereitos sociais.

Cando os sindicatos convocaron a Folga Xeral do 29-S parecía que, por fin, se ía a tomar o único camiño posible para defender os dereitos da xente traballadora. Pero agora as direccións de CCOO e UXT asinaron un PACTO SOCIAL co Goberno e volvemos á situación anterior de non facer nada. Que lles deron a cambio ás direccións dos grandes sindicatos para asinar este PACTO SOCIAL? Pódese dicir que... NADA!! As direccións dos sindicatos CCOO e UXT tiveron medo, tragáronse as mentiras do Goberno e dos bancos -porque NON É VERDADE que non se poidan manter as pensións como estaban- e renunciaron a continuar chamando á clase traballadora a mobilizarse.

Mais hai moita xente de CCOO e de UXT que está en contra do Pacto Social que asinaron Toxo e Méndez pola súa conta e sen discutilo con ninguén nos seus sindicatos. Empeza a haber protestas e empezan a escoitarse voces dicindo que isto NON PODE SER. Tamén hai outros sindicatos, máis pequenos, que NON ASINARON o Pacto e que pensan que O QUE HAI QUE FACER É LOITAR. En Euskadi e en Galiza houbo Folgas Xerais que saíron ben o 27 de xaneiro pasado, e os funcionarios mobilízanse, con grandes manifestacións, en Andalucía e en Murcia. NON TODO ESTÁ PARADO.

Está claro: sen cambiar a política económica a crise seguirá agravándose, os poderosos continuarán co seu plan de recorte brutal de dereitos sociais e o resto pagaremos as consecuencias.

Solución? En poucas palabras, o que todo o mundo sabe: HAI QUE INTERVIR SOBRE Os BANCOS E O SISTEMA FINANCEIRO –causantes de todo isto- para polos baixo control social e hai que sacar os recursos de onde existen mediante unha REFORMA FISCAL PROGRESIVA, para que paguen máis os que máis teñen. Así se poderá crear EMPREGO ESTABLE e relanzar a economía.

Para poder facer o que acabamos de dicir non queda outro remedio que MOVERSE, LOITAR, ORGANIZARSE. Ningún Pacto Social vainos a sacar as castañas do lume, todo o contrario.

É A HORA DE LOITAR!!

===================================================================

E agora Libia!

2011-02-25T12:34:00.005+01:00

Enviado por Pechi o Mié, 23/02/2011

O ÍMPETO DAS REVOLTAS POPULARES NON DECAE
O CINISMO DOS NOSOS GOBERNANTES TAMPOUCO

O réxime de Gadafi afúndese irremediablemente. Faino bombardeando ao seu propio pobo, devastando as cidades do país. Velaquí outro sátrapa, instalado no poder desde hai décadas. Outro “amigo” – máis recente, pero non menos cortexado – das metrópoles occidentais. Un máis que, do mesmo xeito que Ben Alí ou Mubarak, tiña un cachorro ambicioso e sen escrúpulos disposto a sucederlle. Que pouco tempo fai das solemnes recepcións ofrecidas por Sarkozy ou Berlusconi! E que bos negocios pechábanse nun país rico en petróleo e gobernado con man de ferro! Que llo pregunten a Repsol. Ou á construtora Sacyr-Vallehermoso. Ou, mellor aínda, á industria británica de armamento, que segue aínda sen cuestionar os seus multimillonarios contratos co réxime libio.

O sorriso condescendente que esbozaban algúns medios de comunicación evocando ao “ditador de opereta”, desvanécese ante o horror da opinión pública. Pero, que ninguén esqueza con que apoios contou Gadafi até chegar a este baño de sangue! Fixeron falta centenares de vítimas entre os manifestantes de Bengasi, de Tobruk, de Trípoli - centenares! – para que os gobernos europeos reclamasen educadamente “o fin da violencia”. Nin sequera o fin do réxime, non: “o da violencia”. Foi necesario que o pobo empezase a imporse nas rúas; que o Estado se desmoronase; que ministros, diplomáticos e militares declarásense en rebeldía fronte ás matanzas… para que a Unión europea expresase o seu desexo dunha “transición democrática”… ou para que Repsol suspendese a súa produción.

A cada ditador que cae, os nosos gobernos din que os que quedan son “distintos”, máis benignos. Pero o exército e a policía de Kuwait reprimen á poboación traballadora que reclama os seus dereitos. O exército de Bahrein – base da forza naval americana no Golfo - dispara contra a cidadanía que exixe liberdade. A ditadura yemenita pertence á mesma “quinta” que as súas irmás recentemente caídas. En canto a Mohamed VI de Marrocos… é a nena dos ollos de Francia e España. O pobo saharauí xa sabe que pouco pesa a súa liberdade cando a UE negocia un acordo pesqueiro con Rabat. Tomade nota das palabras de Zapatero ou de Trinidad Jiménez acreditando o talante “modernizador” da monarquía… agora que “só” houbo un puñado de vítimas na represión contra as manifestacións xuvenís. Cando morreu Hassan II, a súa fortuna persoal, depositada nos bancos franceses, case triplicaba o montante da débeda exterior marroquí. Esa estirpe privilexiada non cederá tampouco con facilidade aos ancellos de democracia e xustiza social do seu pobo.

Pero a súa quenda chegará. A onda revolucionaria que sacode o mundo árabe segue en ascenso. Estados Unidos e as potencias europeas ven como se desmoronan todos os dispositivos que aseguraban o seu control sobre o Norte de África e Oriente Medio. Os acontecementos sucédense a tal velocidade que as cancillerías nin sequera teñen tempo de reaxustar as súas axendas. Velaquí que, precisamente estes días, o “premier” británico David Cameron encabeza a xira pola rexión dunha nutrida delegación de fabricantes de armas, ansiosos por asinar novos contratos. E mentres desde Bruxelas vértense bágoas de crocodilo polas vítimas de Gadafi, a OTAN vese obrigada a admitir unha enésima matanza de civís en Afganistán.

Ademais, "casualmente" e xustamente hoxe, chega a Madrid Simon Peres, presidente de Israel. Outro destacado membro da Internacional Socialista, como o foron até hai unhas semanas Ben Alí e Mubarak. Zapatero e Peres apresuráronse a declarar que apoian “a onda democratizadora que percorre o mundo árabe”. De verdade? A poucos días da súa caída, dirixentes laboristas israelís, competindo en cinismo cos seus homólogos de extrema dereita, aconsellaban publicamente a Mubarak que non dubidase en segar a vida dalgúns centos de exipcios máis para acabar coa revolta. Grazas a ela – e non á vontade de Israel - está a afrouxarse, dende a fronteira con Exipto, o bloqueo inhumano que atenaza á poboación de Gaza. Moi ao contrario, os servizos secretos israelís colaboran intensamente coas monarquías do Golfo, temen a súa caída, azuzan a favor da guerra contra Irán…

Peres tampouco veu só. Tróuxose a toda unha delegación disposta a “estreitar os vínculos comerciais” e a “cooperación” entre o Reino de España e Israel. Semellante visita supón un verdadeiro insulto ao pobo soxuzgado de Palestina. Os seus dereitos, tantas veces invocados como traizoados polos réximes árabes que hoxe caen ou se tambalean, son inseparables dos ancellos dos pobos que se puxeron en movemento. Mellor que calquera discurso, esa loita revela a catadura dos nosos gobernos, de dereita ou de centroesquerda, e das multinacionais que lles ditan a súa política: a exterior, a da colaboración coas ditaduras máis odiosas, como a interior, a da austeridade e os recortes sociais.

• Os nosos aliados están aí fóra, son as revolucións en marcha de Tunes, Exipto, Libia, Arxelia, Iemen, Bahrein, ……
• Abaixo Gadafi! Saúde á revolución Libia!
• Boicot, desinversión e sancións contra Israel!
• É hora de que a esquerda social e política se mobilice e faga entender á cidadanía até que punto nos concierne o vendaval emancipador que empeza a levantarse.

Esquerda Anticapitalista Galega/Izquierda Anticapitalista

====================================================================

XENÉRICOS E SANIDADE PÚBLICA

2011-02-16T22:47:00.006+01:00

Como sabedes en xaneiro a Xunta ven de aprobar o “catalogo priorizado de medicamentos de galicia" ( noutras palabras que O SERGAS só financia un número reducido de medicamentos priorizando o mais barato)

A lei aprobouse co apoio do BNG ( co argumento entre outras, de aumentar a capacide de autogoberno de Galiza ..")

Ben : É dificil estar en contra dunha medida que pretende racionalizar o gasto farmaceutico e só financiar aqueles medicamentos que a "igual" eficacia sexan mais baratos. Ista foi sempre unha reinvidicacion das asociacions que defenden a sanidade publica.

Mais que é o que realmente está a acontecer?:

1/ O PP Non está por defender a sanidade publica

2/ O Catálogo discrimina os galegos ----> O Catálogo tiña que ser levado o consello intertertorial do estado ( aplicado en calquer caso por todo o SNS ) Vulnera a a Lei 16/2003, de cohesión e calidade do SNS,

3/ Do susposto aforro de 300 millos pasaron a 100 e hai uns dias a Conselleira Farjas rebaixa a 80 millons e unha das razons que levaron a o BNG a apoiar o decreto "que o aforro en medicamentos se investise en Atencion Primaria", foise a "merda" ó anuciar a Xunta que investirá ese aforro en financiar Centros de Saude Privados.

http://www.laopinioncoruna.es/sociedad/2011/02/10/psdeg-bng-rechazan-ahorro-farmacos-financie-centros-privados/466184.html

4/ Aforrar esta moi ben, recetar xenericos mellor, ¿mais a que prezo? ¿ por riba de todo ? ¿por lei? O bipartito apoió o uso dos xenericos e a receta electronica ( cousas que o PP esta a facer ver como ideas súas ), e Galiza ten aumentado o uso dos xenericos do 8.8% ate 14% e pasar de ser a ultima comunidad do estado en uso de xenericos a estar antes do decreto por encima da media ( na mitade da tabla), pero hai problemas que se agochan e diferenzas de criterios na súa aplicación e uso cotiá na Sanidade Pública como se pode comprobar nestes link

http://www.xornal.com/artigo/2010/11/26/sociedad/galicia-registra-mayor-subida-uso-genericos/2010112600193101528.html
http://www.xornal.com/artigo/2010/08/14/sociedad/genericos-obligatorios-farmacos-excluidos/2010081422541402777.html

É dicir, o decreto aporta pouco e é discrimanatorio

Abondando máis no tema económico e facendo parte do dicurso demagóxico-economicista enmarcado na política de austeridade da que se gaba a Xunta do PP, temos escoitado á conselleira que "Farmaindustria defiende sus intereses y el único compromiso del Gobierno gallego es con los intereses de los gallegos".

É dicir, os medicamentos xenéricos son os bos e os de marca os malos. Mais os medicamentos xenéricos tamén son fabricados co apoio das principais industrias farmacéuticas e case todas as grandes industrias teñen a súa división de xenéricos.

Ésquécese a conselleira que os xenéricos son tamén unha industria suxeita á lei do beneficio? É tan inocente ou perversa como para non avaliar que o pretendido e minguante aforro(de 300 a 80 millóns en pouco tempo), ao final vai resultar nunha cantidade rídícula e que probabelmente non xustificaría a adopción destas medidas? Non serán máis acaidas outras medidas como a diminución da cantidade de fármacos baseada nunha mellor atención ao doente?

5/ O catálogo de medicamentos ten un problema engadido e nada despreciable : A maioria das persoas maiores estan acostumadas a fixarse na cor da pílula e da caixa, e isto vai mudar, creando poblemas importantes e as veces confusións de medicación ( cousa QUE XA ESTA A ACONTECER )

6º/ A actuación da Xunta non é escepcional no estado. Outras comunidades estan a adoptar medidas similares ,....e dicir, toca o aforro en sanidade, cando somos o pais europeo a cola de financiacion sanitaria e ademais aínda que o gasto farmacuetico é alto, este" non o é polo precio dos medicamentos senon polo excesivo numero de medicamentos que se receitan", entre outras causas por mor da falla de tempo nas consultas, o que fai que se receite en demasía e sen a acaida atención ó doente.

7/ Para o PP o catalogo é a primeira medida pra recortar as prestacions sanitarias PRETENDEN UNHA SANIDADE BARATA E DE BENEFICENCIA non nos enganemos. De feito xa hai unha proposta de recorte das seguintes prestacions:.

• uso das tiras reactivas de Glucosa
• cadeira de rodas e muletas
• vasectomia e ligadura de trompas
• copagamento do Osixeno
• prestacion bucodental ( recentemente implantada ate o 14 anos )
• transporte sanitario

Ben isto é a cara do que ven, e das intencións da dereita que nos goberna : Non só queren privatizar, queren unha sanidade de beneficencia para o pobo e por riba xestionada privadamente, que como toda actividade privada implica un beneficio.

É transformar.a Sanidade Pública nun negocio e nunha sanidade de beneficencía e copagada para a inmensa maioría dos cidadans!

OUTRA GALIZA É POSÍBEL, OUTRO CAPITALISMO É IMPOSÍBEL !!!!
====================================================================

CONVOCATORIA DE "A RÍA NON SE VENDE" : II MARCHA CONTRA OS RECHEOS (Bouzas; Vigo)

2011-02-07T13:51:00.025+01:00

É a zona de Bouzas dende Alcabre ata o Berbés.

Probablemente recoñeces isto:

É a zona de Bouzas dende Alcabre ata o Berbés.

Queres saber como era en 1956? Preme AQUÍ.

Case 1.000.000 de m2 de recheo sepultando o banco marisqueiro máis produtivo da ría e desfigurando a paisaxe para obter miles de metros cadrados aos que só uns poucos tiran beneficio alugandoos para actividades que na súa maior parte poderían estar en outra ubicación.

Dende 1956 coméronlle a ría 2.850.284 m2 e 13 dos mellores bancos marisqueiros

Agora pretenden aterrar 71.500 m2 mais, se non lles paramos os pés.

Non permitamos que esta desfeita continúe

Acude á II MARCHA CONTRA OS RECHEOS Domingo 27 de Febreiro às 12 desde a rotonda das Áncoras en Bouzas até a Laxe, onde serán xulgad@s @s responsabeis da Autoridade Portuaria de Vigo.

=====================================================================

FRONTE Ó PACTO ENTRE GOBERNO E SINDICATOS MAIORITARIOS EN MATERIA DE PENSIÓNS: DENUNCIAR O ACORDO, MANTER A PRESIÓN

2011-01-28T19:26:00.003+01:00

O Goberno, co apoio doutras forzas parlamentarias de dereita, asinou un gran pacto social coas principais centrais sindicais.

Os sindicatos CCOO e UXT aceptaron un duro recorte nas pensións a cambio de mellorar, supostamente, a normativa sobre reforma laboral, negociación colectiva, políticas activas de emprego e política industrial e de enerxía. Nestes momentos coñecemos as liñas básicas do pactado respecto ao sistema público de pensións pero descoñecemos o resto de contidos, salvo elementos moi parciais, nun bochornoso exemplo máis do escurantismo con que se levaron estas negociacións.

A orixe deste pacto atópase en primeiro lugar no medo que inspira aos sindicatos maioritarios a ameaza dun ataque "dos mercados" e un "eventual rescate do Estado español por parte da UE", utilizados como instrumento de chantaxe polo goberno. Tamén as direccións dos sindicatos maioritarios quixeron xustificar a súa actitude pola desmobilización social existente, á que eles contribuíron activamente e da que son os principais responsabéis, tanto no pasado como agora mesmo ao asinar este vergoñoso pacto . Poden entrar en xogo igualmente outros factores para inclinar a balanza a prol do acordo: a restauración do "statu quo" institucional das centrais e, o que aínda non se poida confirmar, o posible fornecemento de recursos para o mantemento dos seus aparellos e burocracia parásita e colaboracionista.

Este pacto social amplo fíxose sen ningunha consulta ás bases dos sindicatos implicados ou a outras forzas políticas e sindicais, carecendo neste sentido de lexitimidade democrática. Con todo, parece que a gran maioría das direccións sindicais maioritarias, e de todas as súas correntes, aceptaron ou consentiron devandito acordo.

Esta reforma contén as principais agresións da proposta do goberno, aínda que suavice algunhas arestas. Trátase, sen dúbida, dunha gravísima claudicación, acompañada dunha desmobilización activa por parte das direccións sindicais maioritarias, que renunciaron ,ata para mellorar as súas condicións de negociación, á loita na rúa e que desprezaron calquera proceso de discusión entre as bases e con outras forzas sociais, sindicais e políticas, dos contidos do pacto.

O pacto deteriorará gravemente as condicións de vida da poboación asalariada e, ademais, ao desmobilizar de xeito amplo, crea as condicións para novas agresións. Resulta evidente que, ata o pouco conseguido, carece totalmente de solidez xa que non se acha apoiado pola forza da clase traballadora mobilizada e pode ser perdido en calquera momento.

Ademais, sen establecer políticas para fortalecer ao sector público cunha reforma fiscal progresiva, sen reformas radicais das políticas económicas europeas e do sistema financeiro (que se están dando, pero en sentido oposto ao necesario), a crise intensificarase, xustificando así, en relativamente pouco tempo, novas agresións.

Nos últimos tempos foron emerxendo respostas á crise e ás políticas de axuste neoliberal: Grecia, Francia, Portugal, o mesmo Estado español o 29-S pasado, as mobilizacións estudantís en Gran Bretaña e Italia... Tamén no norte de África, en Tunisia e en Exipto, asistimos a sacudidas sociais de gran envergadura. Hoxe mesmo, día 27, convocáronse manifestacións, mobilizacións e folgas en Galiza, Euskadi e Catalunya que son probas de resistencia; en Murcia o funcionariado mobilízase masivamente contra as políticas de recorte do goberno autonómico, que posiblemente se estendan en breve prazo a outras administracións... Estas mobilizacións mostran o potencial existente para facer fronte aos ataques dos gobernos e dos poderes financeiros e empresariais, a condición de que se canalicen de xeito adecuado coordinándoas e planificándoas para darlles longo alcance.

Ante o freo que supón este novo pacto social hai que apostar pola continuidade da loita e da resistencia. Estas pasarán necesariamente por unha combinación do traballo e iniciativas que se realicen por parte dos sindicatos combativos e dos movementos sociais e tamén pola vertebración dos sectores descontentos e activos que poidan existir no seo dos sindicatos maioritarios. As loitas de ámbito nacional ou localizado, como as mobilizacións de Galiza, Euskadi, Catalunya ou Murcia poden e deben xogar un papel na recomposición. É preciso manterse firmes e non ceder ante as políticas de desmobilización para que así, por fin, o gran malestar social existente poida cristalizar, pasando do actual fatalismo resignado, a unha acción eficaz.

=====================================================================

DA MICROCISTINA E O ENCORO DA BAXE

2010-11-26T13:23:00.004+01:00

En Caldas e outras vilas do Salnés estamos a sufrir de xeito endémico, co remate do verán e o comezo do outono, dende hai varios anos episodios de contaminación por microcistina, que como sabedes é unha toxina natural moi potente, producida por distintas especies de cianobacterias, entre elas as do xénero Microcystis, como as que medran no encoro da Baxe en Caldas de Reis.

Diante da alarma social que aconteceu temos que denunciar, novamente, a conduta das autoridades públicas que actuaron e actuan con escurantismo, dicindo que bebamos a auga que non pasa nada, cando non son quen de darnos os valores da toxina nos distintos puntos de captación e distribución que serían os que permitirían establecer a potabilidade da auga neste tipo de episodios. Os resultados das análises non se achegaron nin á cidadanía nin ós grupos políticos que llos pediron, como é súa obriga. So lle deron publicidade "filtrada" ós valores do reconto de células por mililitro que dan unha idea indirecta da magnitude do problema pero non sirven para determinar a potabilidade que só se pode garantir con controis periódicos de microcistina, que insistimos nunca se fixeron públicos cando non se ocultaron deliberadamente.

En canto a problemática do Encoro e da Central Hidroeléctrica, dende E.A.G., esiximos solucións a un problema creado polo abuso do poder e políicas neoliberais promovidas tanto dende a dereita como consentidas pola mal chamada esquerda institucionalizada, expertos en mirar para outro lado dianted a política de feitos consumados dos partidos da dereita.

Pero tamén queremos informar dos problemas creados a raiz da construción do Encoro e Central Hidroeléctrica e que agora mesmo teñen unha solución complicada, mais hai solucións.

Nos defendemos o desmantelamento da Central Hidroeléctrica, xa que o ser declarada ilegal a obra polo Tribunal Supremo tamén o é a concesión privada e o seu aproveitamento hidroeléctrico. Obra, que se fixo con abuso de poder e expropiacións forzosas ilegais que supuxeron a perda de propiedades dos veciños e un grande impacto ambiental no entorno. O desmantelamento da Central Hidroeléctrica(un negocio privado de nula utilidade pública e social), sería exemplar e educativo, de cara a futuros gobernos que teñan tentacións de repetir os abusos de poder e poñerse por riba da lei. Máximo cando a sentenza e froito dunha loita social da esquerda tentando evitar as expropiacións forzosas e a desfeita ambiental.

Desmantelada a Central Hidroeléctrica, a posibilidade de manter o Encoro debe considerarse tendo en conta todas as variables. A solución técnica ideal sería aquela que eliminara o problema da microcistina e ao tempo asegurara o abastecemento de auga para o Salnés ( a auga e un ben público e un dereito para tod@s) e seguira cumplindo a función de diminuir os episodios de asolagamentos que historicamente padece Calda de Reis. Debemos procurar achegarnos o máximo posíbel a dita situación ideal como a máis desexable e acaida para a poboación.

Xa que logo, non podemos centrarnos soamenrte nunha solución técnica que elimine o problema da microcistina pero non garantize ó auga de abastecemento para ó Salnés especialmente na época estival ou non aborde os problemas de asolagamento recurrentes de Caldas de Reis.

Nos preguntámonos se co desmantelamento total do Encoro sería a solución integral destes problemas; Preguntámonos tamén se nas circustancias actuais sería desexable e posíbel a recuperación ambiental da zona e o retorno ás condicións orixinais anteriores a existencia do Encoro e da Central Hidroeléctrica; Se sería posíbel a devolución das terras ós veciños inxustamente expropiados no seu día, e que pasaría cas vivendas de nova construcción feitas con posterioridade ao Encoro ¿ Habería que expropialas agora a eses veciños para restituir as condicións ambientais anteriores á construcción do Encoro ?.

En EAG pensamos que o problema e complexo e que hai que abordarlo dun xeito integral; non se trata de buscar solucións parciais para o problema da microcistina, para a recuperación ambiental, etc.. senón unha solución global e acaida que dea resposta a tódolos problemas plantexados nos parágrafos anteriores.

E quen tería que financiar os estudos necesarios e os custos de reparación dos danos ocasionados?

Dende E.A.G. queremos que sexa a empresa hidroeléctrica declarada ilegal polo Tribunal Supremo, e que a pesares diso seguiu coa explotación enriquecendose coma si fora unha intocable. Que pague os orzamentos necesarios para darlle solución ó problema da potabilidade da auga, do desmantelamento da Central Hidroeléctrica e en xeral das medidas acaidas para acadar a recuperación ambiental da zona e para a reposición dos danos causados.

Ademais da empresa hidroeléctrica, e como unha acción exemplarizante e de aviso a navegantes, habería que engadir ós políticos implicados neste desastre, pero que non sexa coma sempre a cargo do peto dos contribuintes , ¡ Qué sexa se e necesario trincándolle os seus patrimonios personais!.

====================================================================

ACTIVISTAS DEPORTADOS DENDE LISBOA

2010-11-19T11:18:00.002+01:00

Hoxe, xoves 18 de novembro de 2010, día previo á Cimeira da OTAN en Lisboa para tratar a estratexia en Afganistán e a nova xestión militar, súmanse outros catro españois e un italiano, aos xa corenta europeos deportados a causa da suspensión do Espazo Schengen por parte do estado portugués.

Ás oito desta mañá, cinco mozos que viñamos de Madrid fomos retidos durante máis de tres horas no aeroporto de Lisboa para finalmente ser deportados a Madrid sen saír da terminal de voo.

Nun control excepcional de pasaportes, existente a causa da cimeira da OTAN, sometéronnos a unha serie de preguntas entre as que figuran: por que iamos a Lisboa, a quen iamos ver e onde iámosnos a aloxar.

Posteriormente, para xustificar as súas respostas, fomos obrigados a achegar probas como o nome dos amigos que tiñamos na cidade, os seus números de teléfono, e tivemos que acceder desde un ordenador policial aos nosos correos electrónicos para mostrar que tiñamos os billetes de volta.

Unha hora máis tarde revisáronnos de maneira individual os equipaxes, e os policías fotografaron e gravaron a nosa roupa e os libros que levabamos. Ademais sometéronnos a preguntas relacionadas cos nosos coñecementos sobre anarquismo ou as nosas ideas políticas.

Tras levar dúas horas, divididos en dous grupos, e sen coñecer a causa real por que nos detiñan, illaron a persoa que sabía portugués do resto para dificultar as comunicacións.

Un mando do policía externo ás forzas de seguridade que se encontraban no aeroporto levouse os nosos teléfonos móbiles, obrigadamente acesos, sen darnos ningunha explicación. Ante a nosa incomprensión, un de nós pediu estar diante mentres manipulaban o seu teléfono pero a policía prohibiuno.

Finalmente, a explicación que nos deron as forzas represivas é que “somos perigosos para a orde pública” e tras darnos uns papeis en que nos definían tamén como “perigoso para a seguridade interna e as relacións internacionais” (ver documento adxunto) escoltáronnos ata dentro dun avión rumbo a Madrid e non nos devolvéron os documentos de identidade ata que pisamos solo español.

Fomos tratados como “delincuentes”, illandonos e expondonos a un trato represivo. Denunciamos categoricamente a actuación das forzas policiais do estado portugués, dende as inconsistentes "xustificacións" da expulsión ata as formas que pretendían identificarnos como un “perigo real” absolutamente fóra de lugar.

Denunciamos ante o Ministerio de Exteriores a supresión do dereito de libre circulación das persoas. Unha vez máis, vemos reflectido o comportamento desta Unión Europea que permite os libres fluxos de capital pero néganos a capacidade de movernos, polo seu medo a que exerzamos o noso dereito de manifestación e reunión.

Denunciamos tamén ante o Defensor da Pobo a negación que sufrimos dos nosos dereitos fundamentais, empezando polo dereito á intimidade e á propia imaxe.

“DEMOCRACIA ONDE, TERRORISTA QUEN?”

SE NON TE MOVES, NON SINTES AS CADEAS. OTAN NON, BASES FÓRA

===================================================================

É A HORA DE LOITAR

2010-11-16T12:29:00.003+01:00

Aínda que os medios de comunicación tiñan preparadas as súas portadas con moito tempo de antelación para proclamar que a Folga Xeral fora un fracaso, o día 29 foi todo un éxito. O foi fronte á patronal, o goberno, a dereita e, incluso, fronte aos sectores claudicantes que existen no seo dos sindicatos.

Ante a crise, seguindo os mandatos dos "mercados" e dos grandes poderes financeiros internacionais, lanzouse unha verdadeira ofensiva por parte do goberno, un sector da oposición (empezando polo PP, que vai incluso máis alá no seu programa) e a patronal. Con ela preténdese non só que a crise recaia sobre o lombo das xentes traballadoras, senón facer perder gran parte dos dereitos adquiridos ao longo de loitas históricas anteriores.

A ofensiva foise concretando nestes meses en tres grandes propostas: Os recortes orzamentarios de tódolos servizos públicos, de benestar social e asistenciais; a reforma laboral, baseada en abaratar e facilitar do despedimento (o que aumentará o desemprego) e en permitir o descolgue dos convenios colectivos por parte das empresas; e por último, a reforma das pensións, alongando a idade de xubilación aos 67 anos e modificando o cálculo das mesmas, para rebaixar así as súas contías.

Os meses de preparación da FX serviron para que miles de activistas deixasen de lado a “concertación” para volver a un sindicalismo combativo. Permitiron que volvesen estar na rúa importante debates asociados ás condicións de vida da clase traballadora. A FX e o seu éxito animaron tamén a xente que participou na súa convocatoria, facendo que se mostrase disposta a continuar na loita.

Pero o goberno non cedeu. Era de esperar que así acontecese, porque a ofensiva está inspirada a escala europea e internacional e os gobernos deíxanse manexar como monicreques. Unha resposta efectiva pola nosa parte aos ataques que se están lanzando require dunha mobilización prolongada no tempo, que modifique a conciencia colectiva, permita volver ter unha forte organización da clase traballadora e sexa capaz incluso de facer presión a escala europea. Só así se poderá facer fronte a un plan global de ataque como este e se conseguirá impor unha saída á crise favorable ás xentes traballadoras.

Existe agora o gran perigo, despois da FX do 29-S, de que algúns sectores intenten volver á concertación social, esquecendo os efectos desmovilizadores que tivo esta política sindical e sendo cegos á realidade de que nin o goberno nin a patronal van retirar nin a Lei de Reforma Laboral nin o conxunto das súas propostas (no cal xa se reafirmaron). Só pondo fin a un ciclo de desmobilizacións podemos pór as bases para enfrontar á política neoliberal. Iso sábeo ben o goberno do PSOE que acusou o golpe do 29-S e respondeu cunha operacion de marketing – a remodelación do propio goberno - ao desgaste da folga. O obxectivo claro é a desmobilización, “explicar mellor” a suposta necesidade e inevitabilidad das contrarreformas, darse un verniz de “esquerdas” e intentar conseguir que os sindicatos volvan á trampa do diálogo social.

Necesitamos continuar as mobilizacións con rapidez, sen deixar arrefriar a calor do 29-S, e neste sentido hai moito que aprender das loitas de Francia ou de Grecia.

Así despois do 29S hai mellores condicións para recuperar a unidade entre os movementos sociais, as organizacións políticas da esquerda e os sindicatos (e destes entre si). É preciso traballar esa unidade dentro das empresas, para enfrontar os recortes salariais e a aplicación da reforma laboral; e nos barrios e vilas, fronte ao recorte de dereitos sociais.

Por todo o o devandito, e sen perder de vista a necesidade da convocatoria dunha nova Folga Xeral, desde Esquerda Anticapitalista propomos como accións necesarias nestes momentos:

1. Seguir facendo presión ata que se retire a Lei de Reforma Laboral aprobada, e non considerara unha batalla perdida. Ao mesmo tempo hai que loitar contra a súa aplicación nas empresas.

2. Apoiar todas as mobilizacións (concentracións, manifestacións, marchas…) tanto locais como centrais, que se van a convocar durante os meses de Novembro e Decembro.

3. Alzar unha plataforma reivindicativa que inclúa as seguintes medidas:

a) Banca pública baixo control social coa meta de chegar á nacionalización do conxunto do sistema financeiro. Os nosos aforros deberían ser canalizados cara ao investimento produtivo e as necesidades que unha sociedade se marcou como prioritarias, e non estar ao servizo da especulación, senón dun plan de urxencia contra a crise ecolóxica e social, que ademais atenda a crise de coidados asistenciais que recae sobre os lombos das mulleres.

b) Unha reforma fiscal radical baseada en restaurar o Imposto de Patrimonio, eliminar as exencións ao Imposto de Sucesións e Doazóns, incrementar os tipos no IRPF ás rendas máis altas e elevar o gravame das SICAV.

c) A prohibición dos despedimentos en empresas con beneficios, a implantación da xornada de 35 horas sen recorte salarial, o establecemento dun salario mínimo de 1200 euros e o dereito a un ingreso social equivalente para todas as persoas no paro.

Retirada do Plan Bologna, que fai da Educación un negocio pero que ademais privatiza a investigación nun momento en que o cambio de modelo require de forte investimento público na mesma e que os seus resultados estean ao servizo de toda a poboación.

Esquerda Anticapitalista Galega dá o seu pleno apoio ás convocatorias que xa se fixeron públicas por parte de diferentes forzas sindicais:

1. Mobilizacións descentralizadas do 20 ao 30 de novembro

2. Convocatoria de manifestacións en localidades para o 24 de novembro;

3. Convocatoria de paros e de manifestacións en capitais os días 15 e 18 de decembro.

=====================================================================

DIANTE DO ACOSO DA XUSTIZA BURGUESA, O SINDICATO ANDALUZ DE TRABALLADORES(SAT) NON ACUDIRÁ A MÁIS XUÍZOS FARSA

2010-10-26T10:58:00.009+02:00

O pasado 18 de outubro, tras a finalización dun novo xuízo político contra o SAT, o voceiro nacional, Diego Cañamero, anunciou que decidiron responder ante a profunda e persistente represión policial e xudicial que o SAT vén sufrindo, dende a súa creación hai apenas tres anos, cunha campaña pacífica de desobediencia civil que consistirá en non acudir a máis xuízos farsa mentres non cese a persecución contra este sindicato.

DECLARACIÓN DO SINDICATO ANDALUZ DE TRABALLADORES(SAT)

(Vídeo : http://www.youtube.com/watch?v=8m_D-HLoBIM)

Esta mañá, tras a finalización dun novo xuízo político contra o SAT, o noso voceiro nacional, Diego Cañamero, anunciou publicamente a decisión adoptada por unanimidade polo Comité Nacional celebrado o pasado venres 15 de outubro en Osuna.

O máximo órgano de decisión do SAT entre congresos decidiu responder ante a profunda e persistente represión policial e xudicial que o noso sindicato vén sufrindo desde a súa creación fai apenas tres anos cunha campaña pacífica de desobediencia civil que consistirá en non acudir a máis xuízos farsa mentres non cese a persecución contra o SAT.

Non é tolerable en "democracia" a persecución oficial que o Goberno sostén contra o SAT. O SAT, herdeiro da SOC, cunha práctica de loita pacífica durante 30 anos, está sendo criminalizado polo Goberno. Proba diso é que se nos esixe 400.000 euros en multas, 53 anos de cárcere e temos procesados a 350 compañeiros e compañeiras.

E con esta decisión, tomada serenamente, sen acaloramentos de última hora, pensada e reflexionada seriamente queremos dicir basta aos continuos atropelos antidemocráticos que vimos soportando por loitar contra a crise e a súa dramática consecuencia, o desemprego masivo.

Somos conscientes das consecuencias legais que esta actitude pode comportar pero estamos dispostos a asumir os custos, incluída o cárcere, se cumprise.

Non imos participar en máis xuízos con guións prefixados polo poder. Estamos cansos de que nos condenen sen causa real algunha e despois de recibir paus e maltrato policial polo simple feito de berrar contra o desemprego e a miseria.

Estamos fartos de tanta multa discrecional por parte do Goberno. E para colmo, nalgúns casos, a multa realizouse sobre persoas que nin sequera estiveron presentes no lugar dos feitos. Ata aí chega o esperpento dun poder a que lle molesta que se lle diga a verdade.

O SAT vai continuar loitando, defendendo os intereses da clase traballadora e do pobo andaluz con dignidade e a fronte ben alta contra este ou contra calquera outro goberno que maltrate ós pobres e enriqueza aos ricos. Non nos van a doblegar, seguiremos loitando ata as últimas consecuencias por todos os medios pacíficos que estean ao noso alcance.

Andalucía, 18 de outubro de 2010

Fonte : http://www.sindicatoandaluz.org/?q=node/713

=====================================================================

DECLARACIÓN DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA-IZQUIERDA ANTICAPITALISTA

2010-10-18T17:53:00.004+02:00

A Folga Xeral do 29-S foi un notable éxito que mostra o malestar social acumulado ante as políticas de Zapatero e os intentos de que a crise paguémola tod@s.

Asistimos un verdadeiro ataque concertado a escala da Unión Europea contra os dereitos sociais, que busca aproveitar a crise para provocar unha derrota histórica do sindicalismo, do movemento obreiro e os movementos sociais e pulverizar as regulacións sociais aínda existentes. Todo iso xúntase coa deriva racista que se está a dar en moitos países europeos e que ten as súas expresións máis visibles na campanya xenófoba de Sarkozy contra o pobo xitano e no ascenso electoral da extrema dereita.

Organizar a resistencia social, no conxunto do Estado español e da Unión Europea, é a tarefa primordial que temos por diante. A Folga Xeral non pode quedarse nun feito illado, senón que debe constituír un punto de inflexión para iniciar un novo ciclo de mobilización social e traducir o malestar social en loita colectiva. Ofrecer unha perspectiva de continuidade é agora mesmo o obxectivo prioritario.

Para iso fará falta impulsar un plan de loita o máis unitario posible, buscando a unidade do sindicalismo alternativo, disperso en varias organizacións, dos movementos sociais e dos sectores combativos que están nos grandes sindicatos. E tamén manter unha orientación unitaria cara aos grandes sindicatos, sobre a base dunha política de mobilización, sen subordinarse á súa axenda, e que faga presión ás direccións sindicais maioritarias para que opten pola mobilización e eviten recaer no furado do “diálogo social”, o que suporía dilapidar a forza e a autoridade que empezaron a gañar o 29-S.

É preciso reconstruír un sindicalismo combativo e de loita, solidario e respectuoso cos movementos sociais; hai que fortalecer tamén os propios movementos sociais, revitalizar o movemento veciñal e o conxunto do tecido asociativo e ir reconstruíndo unha cultura da solidariedade e a mobilización.

Pero canda isto necesitamos tamén avanzar na construción dunha alternativa anticapitalista. A crise actual pon de manifesto os límites da esquerda maioritaria para transformar a sociedade, para garantir unha vida digna a toda a poboación traballadora, unha convivencia libre de mulleres e homes e para facer fronte á crise ecolóxica. Necesitamos unha esquerda que recupere a ética política fronte ao descrédito xeneralizado dos representantes públicos froito dos numerosos escándalos de corrupción e da profesionalización que afecta todos os partidos con representación institucional. Unha ética da política e unha desprofesionalización da mesma que non pode levarse a cabo sen unha ruptura co modelo do “ladrillazo ”, que supuxo unha perversión social, ambiental e urbanísitca, que tivo como eixo central a posta do público (o territorio, o uso das arcas municipais e das institucións) ao servizo do interese privado (políticos profesionais, cargos de confianza, promotores, construtores, grandes hoteleiros...). Esta foi a base material da multiplicación da corrupción e tamén de prácticas legais permitidas e consentidas pero que teñen a mesma lóxica. Non pode haber nostalxia dun modelo insostible que beneficiou a uns poucos, mentres se consolidaban sectores produtivos cuxo data de caducidade estaba prevista e con ela o emprego de millóns de traballadores.

O PSOE, e toda a socialdemocracia europea, hai anos que se converteu nun partido social-liberal, desprovisto de calquera vontade de transformación social e atada de pés e mans aos intereses do mundo empresarial. O xiro da política económica de Zapatero nos últimos meses, a súa vasalaxe con respecto aos ditados dos mercados financeiros internacionais, así como seu cada vez máis exaltado españolismo non fixo máis que profundar esta dinámica. Son estas políticas as que están aumentando a tendencia á crecente abstención de amplos sectores da esquerda, faltos dunha alternativa crible, facilitando así a Victòria electoral do PP.

Esquerda Unida-Izquierda Unida radicalizou o seu discurso crítico con respecto á política do PSOE, implicouse en campañas unitarias, como a Contracimeira fronte á presidencia española da Unión Europa e tivo un compromiso real e unha mobilización efectiva de moitos dos seus militantes na Folga Xeral. Consideramos que estes son datos positivos que nos permitiron coincidir na acción. Pero lamentablemente IU mantén orientacións e decisións politicas cun peso determinante no seu proxecto baseado nunha lóxica de subordinación institucional ao PSOE, a cuxas ordes segue “gobernando” en moitos concellos, gobernos autonómicos e deputacións provinciais, aplicando e sendo corresponsable de políticas social-liberais, como demostran os seus votos favorables aos plans de axuste nos Parlamentos catalán e asturiano. Este curso pode acentuarse se obtén, como parece probable, algún crecemento electoral en próximas eleccións: por exemplo, a dirección da súa Federación máis importante, a andaluza, desexaría un pacto de goberno co PSOE na Comunidade tras as próximas eleccións. O proceso de Refundación ignora estes problemas vitais para manter os consensos internos na dirección. Esta política quizais dea réditos electorais, pero vai en sentido contrario ao novo ciclo de loitas que é posible e necesario e no que sabemos que cren moitos militantes de EU-IU.

Non se pode dicir o mesmo do nacionalismo autoproclamado de esquerdas do BNG, hoxe nunha fonda crise, que si ben e certo, virou a esquerda no seu discurso, despreza calquer tipo de acción unitaria cos que están a súa esquerda e segue a colaborar nas institucións co PSOE practicando una política colaboracionista social-liberal, con certos matices esencialmente no referido aos temas asistenciais e de benestar social, e tamén na defensa da língua e da identidade nacional de Galiza.

Os novos proxectos para construír un partido verde aparecen ligados aos Verdes europeos de Cohn-Bendit e coa Iniciativa Per Catalunya-Verds como un dos seus modelos autóctonos. A pesar de presentarse cunha retórica renovadora e dinámica, tendo en conta os seus referentes europeos, a súa aspiración básica é gañarlle un espazo á socialdemocracia para, a continuación, pactar con ela. Non estamos ante unha corrente política nova e podemos e debemos analizala con respecto ao balance de organizacións similares, particularmente os Verdes alemáns. Desde o punto de vista da participación no poder obtiveron e obteñen logros considerábeis, pero do seu proxecto orixinal de transformación social, pacifismo radical e alternativa ecoloxista ao capitalismo non quedou nin rastro.

Nesta situación, necesitamos construír unha ferramenta de combate eficaz, que cimente a actividade política na base da sociedade e non nas institucións, que rexeite a profesionalización da política, que apareza en ruptura co ultraliberalismo económico do Goberno, oposta á Constitución monárquica de 1978 e favorable ao dereito de autodeterminación das nacións oprimidas do Estado español, que sexa leal coas loitas e movementos sociais e teña unha clara perspectiva de ruptura co capitalismo. Unha alternativa anticapitalista, ecoloxista, feminista e internacionalista.

Trátase de articular un polo de radicalidad independente do PSOE e ligado ás loitas sociais.

Para avanzarmos nesta dirección non hai nin atallos nin fórmulas máxicas. Será un proceso que hai que construír sen precipitación, reflexionando, debatendo e volvendo reflexionar e debater, buscando sempre a confuencia de xentes diversas, que hoxe están en distintas organizacións ou que forman parte dos movementos sociais. Pensamos que hai que buscar esa confluencia en moitos espazos, coincidendo nuns e quizais non noutros.

Cremos que un deses espazos é o terreo político e electoral. Sabemos moi ben, por propia experiencia, as dificultades e os obstáculos que a esquerda radical ten que enfrontar neste terreo. Pero pensamos que hai que afrontalos e seguir buscando como disputalo á esquerda institucionalizada que o monopóliza. As eleccións municipais e autonómicas de maio do 2011 son unha boa ocasión para iso. Iniciativas como a candidatura unitaria Des de Baix ás eleccións ao Parlament de Catalunya van xa nesta dirección

Por iso, dende Esquerda Anticapitalista propomos ao conxunto da esquerda social e política do Estado español organizar unitariamente listas anticapitalistas, ecoloxistas, feministas e internacionalistas para as próximas eleccións municipais e autonómicas de maio do 2011, co obxectivo de xuntar os máximos esforzos e vontades posíbeis, e buscar resultados electorais significativos naqueles lugares onde existen posibilidades razoables de logralos se dedicamos os esforzos comúns necesarios. Para iso, nos dirixirémos ás organizacións coas que coincidimos nas loitas e as e os activistas sociais comprometidos para proporlles comezar a dar pasos concretos nesta dirección. Unhas candidaturas que sirvan tamén para pór freos a lóxica do modelo xudicial policial e penal do Estado de excepción en Euskal Herria e que sirvan para apoiar e impulsar un verdadeiro proceso de paz e reconciliación en vista dos importantes movementos políticos que alí se están producindo nos últimos meses.

Nun recente artigo publicado en Diagonal, Tomás Rodríguez Villasante afirmaba “só se hai probas de credibilidade práctica, contando coa maioría do mapa de actores transformadores de cada localidade, e facendo apostas xenerosas, que signifiquen un cambio de rumbo claro, podemos re-encantarnos algúns, que somos moitos.” En Esquerda Anticapitalista compartimos este enfoque e queremos realizar esa “aposta xenerosa”.

Na nosa opinión, esas listas unitarias deberían ter estas tres características:

• un programa anticapitalista, ecoloxista, feminista, antiracista e de ruptura co actual modelo económico e social, onde a defensa dun cambio radical do modelo urbanístico imperante e o fomento do transporte público e non contaminante, a autoxestión de servizos públicos municipais ou a defensa da democracia directa na toma de decisións en distintos ámbitos das cidades sexan sinais de identidade claves da candidatura, así como a ruptura co modelo de Estado herdado da transición política.

• Unha perspectiva de independencia absoluta con respecto ao PSOE e aos gobernos social-liberais en comunidades, concellos e deputacións provinciais e de oposición frontal á dereita e ás súas políticas.

• Un rexeitamento da profesionalización da política. As listas deben estar formadas por activistas sociais, traballadoras e traballadores, parad@s, que formen parte ou non de organizacións políticas, con límites de permanencia en cargos, rotacións e teitos salariais.

Pensamos que estas ideas se comparten amplamente na esquerda política e social e poden servir de base para acordos políticos e organizativos que dean lugar a candidaturas unitarias que axiten e limpen as augas estancadas da política electoral da esquerda española.

Máis alá das cuestións electorais, Esquerda Anticapitalista seguirá traballando con enerxías renovadas para que se consolide o novo ciclo de mobilización social e para construír nel, xunto con compañeiras e compañeiros con quen xa estamos cóbado con cóbado nas loitas, esa cada día máis necesaria “esquerda de esquerdas”.

13 de outubro de 2010

=====================================================================

É POSÍBEL A ECONOMÍA SOLIDARIA NUN ENTORNO CAPITALISTA?

2010-10-14T15:33:00.007+02:00

O diñeiro debería “oxidarse” paulatinamente

DIÁLOGO CON MIGUEL YASUYUKI HIROTA

Miguel Yasuyuki Hirota, - o seu primeiro nome español é adoptado -, naceu en Fukuoka, a medio camiño entre Hiroshima e Nagasaky. Tras a súa conferencia no Colexio de Economistas de Valencia sobre “Moedas complementarias para o desenvolvemento sostible local e rexional”, encóntrome con el nunha sala de Coworkingvalencia. Miguel, - prefire que utilicemos o seu nome español -, é experto en moedas complementarias e bancos de tempo, aínda que tamén é filólogo e fala cinco idiomas. É fundador do En liña Laboratory on Complementary Currences JAPAN (OLCCJP) e está convencido de que actual sistema económico mundial este condenado a colapsar algún día.

Iniciamos o diálogo sobre a súa traxectoria vital e a súa orientación persoal cara aos esforzos por promover sistemas económicos sostibles e mas xustos. “En 1999 tiven a oportunidade de ver en Xapón un documental sobre o teórico das finanzas Silvio Gessel, (- autor do tratado Die Reformation des Münzwesens als Brücke zum sozialen Staat - A reforma do sistema monetario como ponte cara a un estado de benestar - e canda o matemático suízo Theophil Christen e o economista Ernst Polenske redactor da lei para a creación do diñeiro libre ou Freigeld en Baviera en 1919 -), e as múltiples iniciativas sobre moedas complementarias que funcionan no mundo. O documental fixome reflexionar e darme conta de que estudar o tema da reforma monetaria era o camiño correcto para conseguir unha maior xustiza económica, xa que o actual sistema económico é inxusto. Levo dez anos xa niso.”

MOEDAS SOCIAIS E COMPLEMENTARIAS

As moedas complementarias existen desde fai 70 anos, pero é o teu tema pouco divulgado. Pídolle a Miguel que me faga unha síntese do concepto: “As moedas sociais son moedas diferentes a que coñecemos, como o euro en Europa, o dólar de EE.UU., o yen de Xapón, etc. Trátase dun medio de intercambio con fins sociais, de alcance inmediato e gerenciado pola sociedade civil”. Pregúntolle se isto das moedas complementarias é un asunto de ética, de eficacia ou de conseguir unha maior xustiza social. “Ten relación con estes tres propósitos – respóndeme -. En relación á eficacia, trátase de conseguir outro tipo de ‘eficacia’, no sentido de estimular a economía local. En relación á ética tamén, porque promove o consumo ético e no referente á xustiza social, promovendo o consumo ético dentro dunha economía mas solidaria chegariamos a unha economía mas xusta”.

Non hai moita xente que o sabe pero, a comezos dos anos 30 do século pasado, os habitantes de Wörgl, unha pequena vila situada no Tirol austríaco, tomaron a decisión de amoedar a súa propia moeda para afrontar as consecuencias da Gran Depresión. En pouco tempo viron como se solucionaban os seus problemas do orzamento municipal, o desemprego e a actividade económica local. Desde 1934 funciona en Suíza a Cooperativa de Crédito (Banco Wir) que lanzou unha moeda propia denominada Wir e que, desde entón, foi unha moeda complementaria do franco suízo, a un tempo que un bo estabilizador para a economía e un apoio eficaz para as pequenas empresas do país (mas de 72.000 asociadas). Mas recentemente, a partir da década dos 80 ‘do século pasado, xurdiron numerosas experiencias relacionadas coa creación de bancos de tempo e moedas sociais que seguen sendo moi reputadas, como as experiencias de Xapón, coa súa moeda Fureai-Kippu; os míticos Time-Dollar” e “Ithacas” de EE.UU. e, tamén, as moedas LETS (Canadá, Europa, Nova Zelandia, etc.); ou as experiencias con bonos do Club de Troco (Arxentina); o banco comunitario Banco Palmas (Brasil); a Banca Etica (Italia) ou as Iniciativas REGIO en Italia ou Alemaña que usan a moeda Chiemgauer (cun 2% de ‘oxidación’ coda tres meses). A política rexional impulsada pola Unión Europea contempla a posibilidade de que as rexións europeas se doten de moedas sociais e rexionais. Alemaña conta con mas de 60 delas e en Francia xa son seis rexións as que dispón desta clase de mecanismos.

Pregúntolle a Miguel se agora, que estamos vivindo case unha nova ‘gran depresión’, podería ser o momento axeitado para o crecemento deste tipo de iniciativas. “O caso da moeda Wir – cóntame -, xorde ao nacer unha cooperativa de crédito que crea o seu propio medio de intercambio para dar servizo a unha rede enorme de PEMES (pequenas e medianas empresas) en Suíza e estimular as transaccións ‘interiores’ dentro deste enorme tecido de pequenas e medinas empresas suízas. En Brasil tamén hai unha importante iniciativa na cidade de Fortaleza que se chama Banco Palmas, unha asociación de comunidades dos barrios da cidade que emiten o seu propio bono e que ofrece micro créditos, neste tipo de ‘diñeiro’ en lugar de daros en reais, que é a moeda oficial de Brasil e a un tipo de xuro moito mas baixo que os créditos bancarios normais. Tanto no caso do ‘Banco Wir como o de Palmas de Brasil, é a comunidade a que ten control sobre a entidade financeira e é quen decide se dan ao préstamo non, e non ao revés como ocorre no sistema económico tradicional que o decide o banco. Así hai moita mas facilidade de conseguir créditos para os pequenos negocios que coa banca comercial”

O DIÑEIRO QUE SE ‘OXIDA’

Outra cousa sorprendente, - apúntolle a Miguel - é que as iniciativas das moedas complementarias comezaron senón en países de como Alemaña, Austria, etc., na Europa rica e non nos países en desenvolvemento. Miguel responde: “O motivo é que esas iniciativas naceron na década dos anos 30 do século XX, cando en Europa había moita influencia do economista Silvio Gessel, que desenvolvemento unha teoría económica moi interesante, no seu libro “A orde económica natural”, chamada a teoría da oxidación, segundo a cal, o diñeiro, o papel moeda debería perder o seu valor paulatinamente”. É dicir. -Dígolle - que a oxidación dun billete ou bono de moeda consiste que en que cada mes perda unha cantidade minúscula de valor, é dicir, estes bonos son diñeiro con data de caducidade.
Segundo esa teoría o mas axeitado sería que os billetes de euros, dólares, yen, etc., deberían ‘oxidarse’, “Si, exacto – responde Miguel -, porque a ‘oxidación’ do diñeiro ten como propósito que os que teñen diñeiro non teñan mas poder que os demais na sociedade, ao contrario do que ocorre agora que son os ricos os que dominan o mundo e non a xente”. “E No caso do ‘Banco Wir’, en cambio, á entidade é unha cooperativa constituída por socios que son as pequenas e medianas empresas. E son esas PEMES son as que toman as decisións e, polo tanto, actúan axudando os membros e empresas membros da cooperativa - Iso fai que os tipos de xuro para préstamos en bonos sexan moito menores nas entidades que emiten moedas complementarias que nos da banca comercial e que a economía que xeran balancéese coa economía tradicional, como demostrou un estudo do Banco Central suíza ”.

Fágolle agora unha reflexión a Miguel: “O sistema do patrón-ouro polo que os bancos centrais debía respaldo a cantidade que emiten en billetes, posuíndo ouro por ese valor, foi abandonado desde 1970 ata que en 1998 en que o abandonou Suíza, o último país en facero. Desde entón o valor dos billetes emitidos polos bancos centrais baséanse na reputación. Pregúntolle ao respecto: Miguel,. -Contéstame rápido -: “con iso acontece igual que cos bancos ‘de tempo’. Os bancos de tempo están xestionados por asociacións que teñen confianza na comunidade. Igual que no Banco Wir ou o Banco Palmas de Brasil. A confianza é o resultado do esforzo colectivo de todos eses socios que fundaron unha cooperativa tan de fiar”.

OS BANCOS DE TEMPO

Xa que o mencionaches. Como definirías ti un ‘banco de tempo’ para os que non oíron falar nunca deles?. “Os bancos de tempo – responde inmediato -, son aquelas institucións que nos permiten intercambiar saberes, talentos ou capacidades, sen ter, para iso, que usar o diñeiro. No banco de tempo, a unidade de intercambio é unha hora de tempo de habilidade ou coñecemento concreto, sexa cal sexa esa habilidade ou servizo desempeñado. O valor de intercambio é o tempo, en lugar do diñeiro. A súa unidade é a hora. Hoxe en día, que temos Internet, a asociación da sociedade civil que xestionan o banco de tempo dispón dunha conta de acumulacións. Cada vez que unha persoa pide un ’servizo’ e outra outra satísfaio avisa que houbo esa transacción. As persoas que non usan Internet fano por medios mas tradicionais”

Pregúntolle agora se el cre que as moedas complementarias ou os bancos de tempo representan unha innovación ou mas ben unha alternativa. Miguel, prudente, responde: “Poderiamos pensar que son alternativas. Estamos ademais destas dous que mencionas estudando as finanzas éticas e outras iniciativas para ir creando outro tipo de economía distinta a que se esta levando a cabo en todo o mundo comercial: cada iniciativa é moi pequena pero están agromando nunha cantidade moi grande. Estou convencido de que a maioría delas estamos no camiño correcto. Sobre se, porén iso estamos innovando, só poderannos xulgar transcorrido moito tempo os historiadores do futuro neste século ou en que vén. Nós aínda non o sabemos”. Internet non existía cuado Gessel formulou a súa teoría da oxidación ‘’do diñeiro. Agora esta dispoñible: pode axudar?. “Creo que si – contesta - seria moi interesante aproveitar as rede sociais de Internet, pero non se se coa páxina existente tipo Facebook ou con páxinas especificas para as transaccións de moedas sociais. Estamos empezando a explorar esas posibilidades, a nivel local, rexional ou global segundo a necesidade concreta”

Finalmente, pídolle unha reflexión sobre se é optimista con respecto a se o sistema económico mundial decatarase antes de que sexa tarde de que o planeta é finito e non se puiden funcionar eternamente co paradigma de crecemento sen fin. Miguel ponse serio e contéstame: “…é unha pregunta aínda moi complicada de contestar. Dispomos xa de tecnoloxía que nos permitiría vivir unha vida sostible. Unha cousa fundamental é que debemos darnos conta que para realizar este tipo de vida sostible necesitamos sistemas financeiros apropiados e non lográmolos aínda. O sistema financeiro actual este programado para que tarde ou cedo se colapse.” Necesitamos pór en marcha estas alternativas para superar o fallo sistémico”.

E porqué este programado para de colapsarse?, - pregúntolle -. “É moi sinxelo. Como todo o mundo sabe, a burbulla económica que existía aquí en España non era sostible e entón tarde ou cedo ía estoupar. É como o proceso da droga. Os que consumen fano coma se a euforia fóra a durar sempre. Pero iso nunca ocorre así. Canta mas euforia ao principio mas problema tes despois”.

Fonte : http://adolfoplasencia.es/blog/

NOTA de EAG

A publicación desta entrevista non significa que EAG estea de acordo cos termos e posicións político-económicas nela expresadas. É un contributo máis ao debate por unha nova economía, fóra da órbita capitalista, e a viabilidade e caracter rupturista deste tipo de inciativas dentro da economía de mercado e o sitema capitalista mundial

==========================================================================

CONTINUAR AS MOBILIZACIÓNS ATA BOTAR ATRÁS A POLÍTICA DO GOBERNO E DA PATRONAL

2010-10-08T13:11:00.007+02:00

Xa non cabe dúbida. Os medios tiñan preparadas as súas portadas con moito tempo de antelación para proclamar que a folga fora un fracaso. Pero a resposta na rúa o día 29 foi todo un éxito. Paramos este país grazas ao esforzo de sindicatos, organizacións políticas da esquerda e movementos sociais.

Estes meses de preparación da folga serviron para que miles de activistas deixasen de lado o “diálogo social” e a concertación para volver á senda dun sindicalismo combativo. Isto permitiu a reintroducción na sociedade, polo menos en parte, de debates asociados ás condicións de vida da xente traballadora. Porén a situación que se abre está chea de incerteza. Unha agresión como a que se pretende realizar sobre nós por parte do goberno, a maior parte da oposición (fundamentalmente o PP, PNV e CiU), a Unión Europea e a patronal, require dunha mobilización prolongada no tempo, que modifique a conciencia e o nivel de organización dos e as traballadoras (tamén dos sectores precarios e doutros que non se incorporaron de maneira maioritaria ás mobilizacións), e que, en definitiva, cambie a correlación de forzas neste período. Algo indispensábel para afrontar o escenario de crise que vivimos, e que o custo desta non sexa asumido novamente polas clases traballadoras.

Sería moi perigoso volver á ilusoria senda da concertación e non facer un balance sobre os efectos desmovilizadores que tivo esta orientación sindical nestes últimos 15 anos. Despois do 29S hai mellores condicións para recuperar a unidade, baseada nunha orientación combativa, entre movementos sociais, organizacións políticas da esquerda e sindicatos. De acordo con esta orientación cómpre defender a unidade do sindicalismo alternativo, disperso en varias organizacións; dos movementos sociais que se comprometeron coa folga, da esquerda anticapitalista e combativa; e dos sectores combativos que están nos grandes sindicatos. É preciso tamén, xunto ao anterior, impulsar a autoorganización da xente traballadora en centros de traballo, barrios e localidades; algo moi importante á hora de romper as inercias sindicais e controlar futuras derivas desmovilizadoras.

O obxectivo común debe ser seguir empurrando e activando dende embaixo a prol da mobilización social, e facer que as direccións sindicais maioritarias teñan que seguir movendose. Non podemos deixar que a fenda aberta o 29S se peche.

Moitos cadros medios e das bases dos sindicatos maioritarios estatais, en particular CCOO, xuntos cos compañeiros da CIG, CUT, CGT ou CNT na Galiza, mostraron nesta folga unha incipiente pero real vontade de volta á mobilización e loita, que hai que intentar consolidar e profundar, cunha orientación unitaria desde o sindicalismo alternativo cara a eles, sobre a base dunha política de mobilización para o futuro. Téñense que evitar derivas sectarias que confundan as orientacións conciliadoras das grandes burocracias coa actitude combativa dos sectores citados.

Na folga, xunto á esquerda anticapitalista e combativa estiveron tamén moitos militantes de base de IU e BNG que participaron nos piquetes e manifestacións mentres as súas direccións seguen mantendo pactos de goberno co PSOE e aplicando políticas social-liberais en comunidades, deputacións e concellos. Esta non é o sinal claro e crible de loita que millóns de traballadores e traballadoras necesitan ver para botarse á rúa e oporse ás políticas deste goberno.

Polo tanto e á espera de que os diversos marcos unitarios poidan discutir como continuar a mobilización a partir de agora, desde Esquerda Anticapitalista defendemos a necesidade de pór en marcha un plan de loita sostido que debe incluír toda unha batería ampla de propostas a tales efectos e incluso a da preparación dunha nova Folga Xeral. Porque é precisa unha mobilización social continuada que impoña desde embaixo unha saída distinta á crise daquela planificada pola ditadura “dos mercados ”, patronais e gobernos.

Nos falamos claro: a Folga Xeral non é para Esquerda Anticapitalista o final dun traballo senón o comezo dun combate.

===============================================================

MOTIVOS PARA A FOLGA XERAL

2010-09-08T13:22:00.005+02:00

Vicenc Navarro / Publico

É importante que se entenda e coñeza que estivo ocorrendo na Unión Europea durante estes últimos anos (e non me refiro só ao que pasou dende o inicio da crise en 2007). A participación das rendas do traballo como porcentaxe da renda nacional no termo medio dos países da UE-15 foi descendendo desde principios do establecemento da Unión ata hoxe, baixando do 69% ao 56%. Este descenso foi moito máis acentuado na zona euro, e aínda maior en España. Iso foi acompañado dun aumento do desemprego no termo medio da UE-15 (interrompido provisionalmente en España pola burbulla inmobiliaria ata que estoupou) e dunha deterioración das condicións de traballo. A porcentaxe de traballadores que declara traballar en condicións estresantes no termo medio da UE-15 pasou do 32% da poboación empregada a un 54% en 2008. En España foi incluso maior. Unha consecuencia diso é que as enfermidades laborais por estrés aumentaron.

Por se isto non fóra suficiente, a protección social foise deteriorando. A taxa de crecemento do gasto público social (que cobre os gastos públicos nas transferencias e servizos do Estado do benestar) foi descendendo no termo medio da UE-15 desde principios da década dos noventa (habendose interrompido este descenso entre 2004 e 2008 en España durante a alianza – informal – do PSOE con IU-ICV, ERC e BNG). Volveu descender a partir de entón, e España permaneceu na cola da Europa social, sendo o país da UE-15 co gasto público social por habitante máis baixo. Ademais deste descenso vimos unha diminución dos dereitos laborais na maioría dos países da UE-15.

Mentres a clase traballadora e grandes sectores das clases medias vían diminuír a súa capacidade adquisitiva (a maior causa do enorme endebedamento das familias), vimos un enorme incremento dos beneficios empresariais. Estes aumentaron un 38% na media da UE-15 e un 42,3% na zona euro durante o período 1999-2008, mentres que os custos laborais aumentaron só un 17%. En España, este contraste entre a austeridade imposta ás clases populares e a bonanza e exuberancia dos beneficios empresariais foi incluso máis acentuado. Durante o mesmo período, as maiores empresas españolas viron aumentar os seus beneficios netos un 73% (case o dobre da media da UE-15), mentres que os custos laborais aumentaron durante o mesmo período un 3,7% (case cinco veces menos que na UE-15). Dentro destas empresas, as que acadaron elevadísimos niveis de beneficios foron as financeiras, que basearon a súa riqueza no enorme endebedamento das familias europeas e españolas e en actividades altamente especulativas, incluíndo os investimentos inmobiliarias, que se converteron no motor do crecemento económico en varios países, incluíndo España. A banca española, baixo a pésima supervisión do Banco de España, ten unha enorme responsabilidade no desenvolvemento do complexo bancario-inmobiliario-construtor e a súa burbulla, que ao explotar creou o enorme problema económico, ademais de dificultar enormemente a accesibilidade ao crédito por parte da cidadanía e da mediana e pequena empresa. É unha enorme incoherencia (para poñelo dunha maneira amable) que o gobernador do Banco de España, Francisco Fernández Ordóñez, que xunto aos anteriores gobernadores, é o responsable dunha das maiores causas da crise en España, estea agora liderando o movemento neoliberal, e responsabilice os sindicatos polo elevado desemprego causado, segundo el, por unha suposta rixidez dos mercados laborais.

A nivel europeo, os feitos presentados nos parágrafos anteriores débense, non aos mercados financeiros, senón ao desenvolvemento das políticas neoliberais, promovidas polas maiores institucións da UE, e moi en especial polo Banco Central Europeo, a Comisión Europea e o Consello Europeo, controlado este último polas dereitas (cristián-demócratas e liberais). Estas institucións estiveron imbuidas do pensamento neoliberal, ao que se adaptaron gran parte dos partidos socialdemócratas gobernantes que abandonaron elementos claves da tradición socialdemócrata para converterse en partidos socioliberais. Estas políticas consistiron na desregulación dos mercados laborais, a redución da protección social, a redución dos impostos, o aumento de seu regresividad (responsable, en parte, de que as desigualdades sociais na UE-15 acaden o maior nivel coñecido nos últimos 20 anos), as privatizacións dos servizos do Estado do benestar, e a redución dos beneficios laborais e sociais. A redución de impostos, por certo, determinou o crecemento da débeda pública en todos estes países.

Todas estas políticas responderon ao enorme poder de clase, é dicir, do capital (mundo empresarial e financeiro e rendas superiores), que está aproveitando agora a crise creada por eles para conseguir o que estivo deseando todos os anos: debilitar aínda máis ao mundo do traballo ao que pertencen as clases populares. De aí que sexa fundamental que exista unha protesta masiva o día 29 de setembro, a nivel europeo e a nivel español, para iniciar un proceso de reversión de tales políticas, non tanto por un cambio político en que gañen as dereitas (PP en España e CiU en Catalunya) que empeoraría aínda máis a situación, senón por un cambio moi substancial nas esquerdas, e moi en especial dos gobernantes, que non ocorrerá se non é que haxa unha protesta xeneralizada en contra daquelas políticas. Así ocorreu, por certo, nas últimas folgas xerais, e así debese ocorrer agora.

Vicenç Navarro é catedrático de Políticas Públicas da Universidade Pompeu Fabra e profesor de Public Policy en The Johns Hopkins University.

NOTA de EAG

Aínda que non compartimos a conclusión final do articulista relativa a posíbel mudanza da liña política do Goberno e do mesmo PSOE, algo así como unha rexeneración dende dentro ocasionada por factores externos(mobilizacións, Folga Xeral), por mor da súa comunión irreversíbel, defensa a ultranza e posta en práctica das doctrinas neo-liberais, pensamos que a análise do carácter de clase da crise(na que os poderosos sempre gañan e os traballadores e capas populares a "financian") e dos factores que a provocaron, é certera e sen dúbida contribuirá ó debate e ao enriquecemento da esquerda que quere mudar unha sociedade e un sistema que está agotado e que é "criminal" para os intereses da clase traballadora.

=====================================================================

A PIRÂMIDE

2010-07-08T20:44:00.005+02:00

O sistema econômico interligado global é uma pirâmide construída sobre a base duma classe trabalhadora, a dia de hoje, ofegante e na mais profunda perplexidade.

Num primeiro momento a nossa pirâmide foi crescendo, como sempre na historia da humanidade se fez a custa dos que transportam as pedras. E dizer os assalariados que suportavam com seu consumo os ingressos e lucros dos que estavam na cima da mesma. Mas os capatazes nunca têm suficientes pedras. Assim que moderando os salários dos que carregavam a suas costas todo o sistema, obtiveram mais rendimentos, para sua vez investir em mais e mais pedras. E dizer decidiram que cada empregado suporta-se mais carga para subir mais mercancia com menos viagens. Foi então que os que vendem seu suor por umas miseras moedas chagaram cada vez mais extenuados a cúspide da pirâmide. Alguns mesmo nem chegavam, morriam pelo caminho.

Para poder seguir construindo a pirâmide os que vigiavam desde a cima, deram-se pronto conta que com salários tão estagnados os trabalhadores não podiam consumir o suficiente, de maneira que inventaram o credito. Endividando aos trabalhadores os donos da pirâmide conseguiam assegurar o fluxo de novas pedras, para seguir especulando em que lugar da pirâmide era mais seguro as depositar.

De este jeito enquanto o sol reluzia sobre as costas dos assalariados, estes tinham a ilusão, graças ao sistema de empréstimos, que também eram donos de parte da pirâmide; de que a altura do edifício podia chegar mesmo aos céus, de que seus empregos eram seguros e eternos, como seguro também seria o futuro dos seus filhos. Lamentavelmente a biologia da arquitetura tem réguas similares à biologia humana: nascimento, crescimento, maturidade e morte.

O sistema de capital já há muito que nasceu, já há muito deu seus primeiros e primórdios passos, já foi jovem, já amadureceu e agora esta a morrer pelos cantos escuros do universo, chamando a gritos a divina luz que abra o túnel luminoso e o transporte de uma vez, sem mais dores nem agonias a ilha de Abalom, onde eternamente descansam o fizeram caminho, segundo a formosa tradição mitológica celta.

Estamos a viver essa etapa: os trabalhadores não podem pagar seus empréstimos, suas hipotecas e carros, que a avarice dos especuladores e empresários expertos produziram ate um ponto limite e que, em realidade, sem dívida, não tinham a quem vender.

A crise habitacional com imobiliárias e construtoras na falência, deram como resultado bancos que não podiam cobrar, e suba de juros para poder conseguir liquidez, e trabalhadores que não podiam pagar juros mais elevados porque iam ao limite. Uma roda difícil de parar.

Depois vieram as injeções a banca, a baixa dos juros a quase 0, e como conseqüência a crise da divida publica, que em realidade era uma crise de divida privada.

A crise da Eurozona, a quebra dos estatutos do próprio BCE (Banco Central Europeu) e as subastas de liquidez ilimitada aos bancos que as requerer.

Agora estamos na agonia do mercado interbancário: ninguém se fia de ninguém e nenhum banco empresta a outro banco. E para dificultar a recuperação o Euribor não deixa de medrar, ainda baixo de mais comparado aos tempos de vacas grossas, mas com uma tendência muito feia para os tempos de vacas fracas.

A pirâmide começa cambalear.

Agora só nos resta perguntar: vamos construir outra nova assentada na falência dos abaixo, na salvação dos culpáveis, na perdição por meio de guerras, fome, desemprego crescente... ou bem vamos unir forças os que não temos muito a perder, vamos associar-nos trabalhadores, labregos, estudantes, funcionários... e de uma vez por todos nos vamos a organizar e construir, sem reis nem leis, sem estados opressivos, sem burocratas a nos governar... um mundo feito a imagem de todos os rostos.

Artur Alonso Novelhe. Poeta, escritor.

=====================================================================
O blog de ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA quere ser unha xanela aberta e plenamente democrática para aqueles compañeiros que, baixo unha perpectiva anticapitalista, queran colaborar nel, non tendo que responder as súas opinións, xa que logo, a liña programática da nosa organización.

A diverxencia e a diferencia non poden ser un obstáculo para que os que se rebelan e teñan unha actitude combativa e radical diante do sistema capitalista podan expresarse nesta páxina. Aquí teredes acollida sempre.

=====================================================================

O DESPOTISMO BANCARIO

2010-06-14T13:57:00.005+02:00

Artigo de Artur Alonso.

“O medo as responsabilidades é quase maior do que o medo a morte; sucede apenas tomarmos consciência dele mais raramente”...
Artur Schnitzler

O Século XX tem sido um século de derrotas para a classe obreira. No confronto entre capital e trabalho esta teve sempre as de perder. A falida revolução russa, a deformação estalinista, as tentativas após crise do 29 de disputar ao capital a hegemonia derivaram, com o consentimento do mesmo capital, nos fascismos italiano, espanhol e o nazismo alemão... Após rematada a II Guerra Mundial, os patos da CIA com as máfias italianas impediram a toma do poder local a esquerda comunista; a criação do Estado Previdência por medo a aliança das classes trabalhadoras com a União Soviética, desmobilizou a capacidade do trabalho de disputar-lhe ao capital o controlo da sociedade. Na América Latina se instituíam ditaduras, a exemplo do que passara na Europa de pré-guerra para parar travar o avanço da força de trabalho, e das massas camponesas.
Uma vez despejado o perigo vermelho, as ditaduras foram banidas da América Latina, pois significavam um entrave nacionalista para o avanço das multinacionais, daí surgir à idéia de um “continente democrático”. O Estado Previdência correria a mesma sorte uma vez derrotada a União Soviética na Guerra Fria, mas as cúpulas sindicais ficaram engajadas totalmente ao sistema, já tão modificado que não poderia responder aos interesses dos trabalhadores, pois o Estado já não exercia na nova sociedade uma ponte entre o capital e o trabalho, regulando os mercados e impedido que o sector privado devora-se ao publico.

O Estado do bem-estar perdera todo sentido uma vez que o capital já não tinha de fronte a ameaça da soviética, mas para conseguir essa derrota foi necessário criar um mecanismo gerador de fluxos económicos tais, que criassem uma capacidade militar e tecnológica, impossível de alcançar pelos soviéticos. Foi assim como se desenvolveram os princípios do “capitalismo financeiro”, começando pela dolarização mundial decretada pela Administração Nixon em 1973, ao acordarem com a OPEP, só vender seu cru em dólares, os famosos petro-dólares; este mecanismo propulsou o famoso circuito de criação e ampliação do dinheiro através da divida: a Administração americana pedia emprestada certa quantidade de dólares a Reserva Federal, a cambio a administração subministrava a Reserva Federal notas rosa da divida americana (bônus do Tesouro Americano), a Reserva Federal a sua vez vendia esta divida aos bancos centrais de todo o mundo, recebia em troca de novos dólares frescos, fechando o circulo. Este “almoço gratuito” permitia aos EUA a manutenção do seu gigantesco complexo militar industrial e das perto de 800 bases dos US army espalhadas por todo o mundo. Mas um dado de interesse fundamental nos vai permitir saber a que interesses representava o poder norte-americano: em 1913 os doze bancos regionais mais fortes dos EUA, criam a Reserva Federal, um organismo privado dependente dos citados bancos e que a dia de hoje controla o sistema monetário americano; a partires dessa data as famílias mais poderosas de América se fizeram com o poder do país, deixando ao cidadão fora dos planos decisivos respeito à economia.

Mais tarde em aliança com as famílias mais poderosas da Europa idearam em 1944, nos acordos da Bretton Woods, o sistema organizativo que ia dirigir o mundo.
Ultrapassado este sistema nos dias de hoje, um novo acomodo com os atores BRIC (Brasil, Rússia, Índia e China) e o poder Alemão, devera ser posto em cena, para que um novo reparto mundial mais eqüitativo com as novas potencias e mais acorde com as novas mudanças que se avizinham, possa ser possível.

A pesar de isso na atualidade o poder segue a estar centrado no Atlântico Norte e nas famílias Ocidentais que detem o capital coorporativo e bancário. Estas famílias se alimentam, sobretudo do mana bolsista; se tomamos como certos os dados de que dos 3 trilhões de dólares, que cada dia circulam pelo mundo saltitando de região em região, tão só o 2% é utilizado diretamente no comercio ou em investimentos produtivos na economia a nível global, teremos uma evidencia clara disto.

Quando em 2008 este maná saltou pelos ares, as poderosas elites financeiras pressionaram os governos para salvá-las do terremoto. Mais dum 1 trilhão de dólares foram investidos para salvar a banca mundial de ocidente, provocando estes resgates e outras ajudas ao capital, com animo de retomar o crescimento, a cumulação insuportável de défice por parte dos estados. Agora uma vez que os Estados estão sem capacidade de seguir bombeando liquidez ao sistema, os mesmos poderes decidem que o Estado deve enfraquecer sua divida a consta do trabalho. E dizer que as pessoas que achegaram de suas poupanças os fluxos precisos para resgatar aos bancos, uma vez revigorados estes, devem agora voltar a pagar para resgatar o Estado, ao tempo que o Estado uma vez sem energia para seguir achegando lucros ao mundo dos negócios, deverá em sucessivas etapas entregar o pouco que conserve de publico para que estas famílias possam seguir expandido seu jogo, poder e domínios.

Tal e como esta agora a questão, nos termos que de fato esta instalada, o chamado “capitalismo financeiro”, fica superado e o capital entra numa nova etapa que bem poderíamos chamar de “Despotismo Bancário”, e cuja máxima bem poderia ser: “Tudo contra o povo, graças ao adormecimento do povo”.

E é que os povos que estão completamente desorientados, já foram alienados, primeiro desde fins do 60 com as drogas e rock and roll, e mais tarde por um método muito mais evoluído, e com menos efeitos secundários, a TV como arma química, destinada ao entorpecimento do cérebro das massas.

Desorientados, desidentificados desde que foram arrancados do seu meio natural e amontoados em grandes cidades, como simples objetos de consumo, num processo secular que chega agora a seu zênite, os povos do mundo perderam a iniciativa, sendo regalados a meros observadores, roubando-lhes o protagonismo histórico de outras horas. Vencidos e desorganizados, os trabalhadores ocidentais não possuem a mínima referencia clara para situar seu inimigo dentro do centro estratégico de poder, que devera ser alvo das suas reivindicações e lutas.

O “Despotismo Bancário” conseguiu na União Europeia criar um tecido encoberto perante o qual as populações não são capazes de vislumbrar nitidamente os centros reais de onde emanam as ordens a ser cumpridas, sem questionar, enquanto a religião do Deus Mercado se apodera de todas nossas poupanças.

Após 8 de Maio de 2010, o Banco Central Europeu, em conivência com o poder bancário alemão, francês e apoiado pelo poder sueco (este último fora da eurozona), tirou-lhe aos Estados Nação quais quer resquício de soberania real que lhes pudesse restar. Ao perder o controlo da sua própria moeda em favor do euro e agora ao perder a capacidade de intervenção sobre as finanças e seus respectivos mercados nacionais de valores, os Estados da Europa converteram-se em amáveis gestores do poder Central de Bruxelas; si a isto engadimos que já os Estados nação não podiam ditar a política económica, senão que lhes vinha escrita desde o centro de poder mundial via FMI, OMC, União Europeia... Vemos com certeza que o período de esgotamento do Estado Nação, a nível mundial, como poder efetivo na historia da humanidade chegou a seu fim.

Através de todo o século passado as elites globais aperfeiçoaram todos os domínios possíveis, desde o pensamento (mediante fundações e instituições de engenharia social) a alimentação (mediante o controlo das sementes e desenrolo das suas patentes), passando pelo controlo e venda da energia, a cultura... Com o objetivo definido de maniatar as povoações do mundo as necessidades do sistema.
Agora nesta nova etapa do que denominaremos “Despotismo Bancário”, todas as velhas e novas armas de submetimento na mão do capital serão usadas contra as tentativas de revolta dos oprimidos e marginalizados.

Em este sentido a estrutura europeia achega-lhes a estas elites um poder incrível, para isolar e derrotar qualquer tentativa de confronto, como esta a ocorrer na Grécia.

As massas gregas, como fizeram anteriormente as islandesas ou bálticas, atoradas no paradigma atrasado do Estado Nação, se lançaram as ruas a pelejar, corpo a corpo com os seus próprios governantes, enquanto a burocracia obscura da União, ali ao coberto no seus Olympus de Bruxelas e Estraburgo, nem sequer sentem a agônica respiração das massas de cidadãos, que a cada mês que passa vêem com assombro seus bolsos mais enfraquecidos.

Pela contra as direções sindicais mais pendentes dos seus patrimônios e pactos globais com os governos de turno, seguem a trilhar os velhos caminhos, de sobra conhecidos pelo capital, previsíveis e fácies pelo tanto de ser esmagados, sem apenas perdas para os grandes.

Urge pelo tanto ultrapassar os velhos paradigmas e entrar num confronto mais global, com um poder bancário totalitário, que trabalha a nível Europeu e mundial. Lutas isoladas como as anteriormente referidas só podem dar a vitoria aos senhores da banca. Precisam-se novas formas organizativas e planos muito mais inovadores e abrangentes; mobilizações a nível europeu, planejamento de menos greves e mais atos reivindicativos não violentos que golpeiem com contundência o estomago do sistema, por onde o mesmo se nutre: Lutas organizadas a nível europeu que poderiam ter um programa progressivo, que iria incrementando-se segundo o nível de agressão econômica ao trabalho e a os cidadãos, desde suspensão, por horas, ou por dias de todo tipo consumo a nível global europeu, ate retirada parcial no espaço euro de fundos de pensão privados, venda parcial de ações por parte de todos os trabalhadores em dias sinalizados, venda de obrigações do Estado. Revolta pacifica contra seu médio de propaganda por excelência, a TV: desligando a mesma, por horas ou dias. Medidas de selecionar tão só aquela programação que de voz certa as reivindicações cívicas, e ofereça imagens reais dos problemas das classes mais pobres, obrigando à mídia a escutarem os gritos da rua... Tudo de forma pacifica e muito organizada.

O cidadão tornou-se se cabe sujeito ativo, desde que dele e seu consumo dependem o poder transnacional e a recuperação econômica... Se ele tem de consumir, ele deve exigir consumo responsável, ele deve exigir salários dignos, superação da armadilha do credito e endividamento familiar, e criação de postos de trabalho para sobreviver dignamente.

Mudar estes conceitos levarão ainda muito tempo e muitos sofrimentos, mas ao final não resta outro caminho, focar as lutas a nível que se dão, ultrapassar os velhos sindicatos e partidos políticos, que já não entraram no novo rumo civilizatório ao que se encaminha a humanidade, e preciso para criar uma nova democracia participativa.

Estamos perante uma mudança global de civilização, o velho sistema económico que organizava o planeta chegou a sua velhice, já não é valido para defrontar os novos desafios da humanidade, nem para impulsar a nova revolução tecnológica...
O futuro há chegar e de nos dependerá ser atores dele ou resignados espectadores passivos, utilizados e depois atirados pelo esgoto da historia.

Assim que como cidadãos temos uma grande responsabilidade e esta responsabilidade tem a ver com o passado que lutaram nossos avos, com o nosso presente e o futuro dos nossos filhos...

====================================================================

FRONTE Aos PLANS DE AXUSTE IMPOSTO POLA BANCA E OS ESPECULADORES: MEDIDAS ANTICAPITALISTAS E MOBILIZACIÓN

2010-06-09T10:29:00.008+02:00

O “Plan de Axuste” impulsado polo goberno Zapatero, que o día 27 de maio aprobouse no Congreso Dos Deputados, representa unha claudicación servil do executivo social-liberal ás imposicións do Consello Europeo, do FMI e, en xeral, da Banca e dos grandes grupos financeiros mundiais.

Os estados máis atrasados da antiga UE-15 desde o punto de vista económico e fiscal, Grecia, España, Portugal e Irlanda, víronse inmersos na crise económica mundial carentes de recursos suficientes para facer fronte aos enormes gastos que esta lles impón. As custosísimas operacións de rescate bancario que tiveron lugar, canda a notoria diminución de ingresos provocados pola mesma crise, obrigaron á emisión masiva de débeda pública que foi adquirida pola banca privada. Esta última tense lucrouse de maneira perversa co endebedamento dos estados: aproveitando os mesmos recursos que lle eran proporcionados para o seu rescate comprou diñeiro a baixo custo - 1% - do Banco Central Europeo e investiuo posteriormente en débeda pública con intereses do 5 ao 10%. Finalmente, para poderse asegurar a obtención dos seus beneficios, impuxo, por medio das institucións políticas e bancarias que controla, “plans de axuste” aos estados vítima, obrigandolles a reducir o seu déficit e gasto público.

UNS “PLANS DE AXUSTE” NIN “NECESARIOS” NIN “INEVITÁBEIS”

É obvio que nin o “Plan de Axuste” de ZP, nin os paquetes de medidas aprobados en Grecia - que motivaron xa cinco Folgas Xerais neste país - nin outros plans similares que se poidan executar en diferentes países da UE, teñen nada de “necesario” nin de “inevitábel”. Só son o vieiro co cal os depredadores da banca e das finanzas, intentan camuflar o seu afán de lucro como “necesidade económica”.

Os plans de axuste actuais representan só o inicio dunha escalada de ataques contra o conxunto da clase traballadora europea que se irán profundando e extendendo á maior parte de colectivos sociais na medida que a crise vaia avanzando. Nestes momentos xa se están “esixindo” novas medidas en orde á eliminación e privatización de servizos públicos ou a unha reforma sangrante do mercado laboral. Ademais, ao posuír os países afectados un Estado do benestar moito menos desenvolvido e consolidado que outros da UE, tales medidas van ter un efecto devastador.

MEDIDAS ANTICAPITALISTAS PARA SAÍR DA CRISE

Pero os sufrimentos que os “amos do diñeiro” impóñen á clase traballadora non teñen nada de “inevitábeis”. Un sinxelo conxunto de medidas de corte anticapitalista como a creación dunha banca pública baixo control social, unha reforma fiscal progresiva que recade das grandes fortunas e beneficios e unha reforma do mercado de traballo que proporcione salarios dignos, reparta o traballo e impida os despedimentos ao tempo que encara a reconversión do sistema produtivo para facero ecoloxicamente sostible, poden pór freo a crise evitando padecimientos innecesarios.

É PRECISA UNHA AMPLA MOBILIZACIÓN SOCIAL, DURADEIRA E A ESCALA EUROPEA

Para poder impor medidas anticapitalistas como as citadas antes é preciso porén levar adiante unha gran mobilización social que non pode ser unicamente puntual nin quedar circunscrita dentro das fronteiras dun estado determinado. Unha mobilización que ten que ser dilatada no tempo e que ten que se producir a escala europea e incluso mundial, con extensas tarefas de acción, combate ideolóxico e organización. Para desenvolvela serán necesarias organizacións sindicais e políticas cunha orientación claramente anticapitalista e tamén o desenvolvemento dun proceso de autoorganización da clase traballadora nos centros de traballo e nos diferentes ámbitos territoriais.

A Folga Xeral na Administración Pública do 8 de xuño pode ser un paso adiante para saír da situación de desmovilización e de apatía que ata agora existiu entre a clase traballadora fronte aos golpes da crise. Pero, como diciamos antes, non é suficiente unha Folga Xeral dun sector social determinado, senón que se impón unha mobilización do conxunto da clase traballadora.

Temos que pular xa para convocar unha primeira gran Folga Xeral fronte á crise, como inicio dunha mobilización sostida ata pór fin ao imperio das políticas neoliberais en Europa e no planeta.

As organizacións sindicais deberían ser conscientes desta necesidade, erguer as súas propias plataformas de medidas anticapitalistas abandonando a vía xa morta da concertación social e manter unha actitude unitaria cara ao resto de organizacións como ferramenta para conseguir unha mobilización de gran amplitude. Nesta dirección traballará, facendo uso de todas súas as forzas, Esquerda Anticapitalista Galega

• NON ÓS DESPIDOS. SUPRESIÓN DAS HORAS EXTRAS. XORNADA DE 35 HORAS.

• CONTRATO INDEFINIDO E SALARIOS DIGNOS

• XUBILACIÓN ÓS 60 ANOS. AUMENTO DAS PENSIÓNS.

• AUMENTO DA FISCALIDADE Á BANCA, MULTINACIONAIS E ÓS RICOS, PARA FINANCIAMENTO DUNS SERVIZOS PÚBLICOS E GRATUITOS. TRIBUTACIÓN PROGRESIVA.

• ACABAR COA FRAUDE FISCAL, ESTIMADA EN 80.000 MILLÓNS DE EUROS

• SUPRESIÓN DE GASTOS SUPERFLUOS(CASA REAL), GASTO MILITAR(RETIRADA AFGANISTÁN), REDUCIÓN/SUPRESIÓN DO EXÉRCITO

• NON A SUBA DE XUROS QUE DIMINÚEN O NIVEL DE VIDA DOS TRABALLADORES. NON A SUBA DO IVE

• NIN TRABALLADORES, NIN PENSIONISTAS, NIN MOZOS SEN VIVENDA. PROHIBICIÓN DOS DESAFIUZAMENTOS

• VOLTA AO SECTOR PÚBLICO DA AUGA, ENERXÍA, TRANSPORTES, COMUNICACIÓNS.

.............. AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS QUE OS SEUS BENEFICIOS!!!

............. PARA FACERLLES FRONTE FAI FALLA XA UNHA FOLGA XERAL!!!

===================================================================

VÍDEOS DO MITIN : EUROPA DEBE MUDAR DE BASE. AMÉRICA LATINA LOITANDO POLO SOCIALISMO DO SÉCULO XXI

2010-05-27T18:45:00.010+02:00

MITIN DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA DURANTE A CIMEIRA ALTERNATIVA UNIÓN EUROPEA-AMÉRICA LATINA EN MADRID O 15 DE MAIO DO 2010

Vídeo resumo do mitin coas intervencións de Éric Toussaint do CADTM Bélxica, José Luís Hernández e Humberto Montesdeoca dO sindicato mexicano de electricistas, Judith Flores de Refundación Socialista de Ecuador, Stalin Pérez Borges de Marea Socialista de Venezuela, Esther Vivas de Izquierda Anticapitalista (Ver vídeo), Francisco Louçã del Bloco de Esquerda de Portugal, (Ver vídeo) Olivier Besancenot del Nuevo Partido Anticapitalista Francés (Ver vídeo)

Para ver os vídeos tamén se pode clickar na dereita onde dí MITIN DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA(Madrid 15 de Maio do 2010)

=====================================================================

Diante dos recortes sociais do goberno ZP: Organizar a resposta na rúa. Convocar unha folga Xeral

2010-05-12T16:46:00.003+02:00

Víase vir, xa está aquí e é peor aínda do esperado. Zapatero anunciou na mañá do día 12 de maio no Congreso as primeiras medidas do seu plan de choque que consisten nunha rebaixa do 5% de media nos salarios dos funcionarios e a súa conxelación en 2011, a anulación do cheque-bebé, o recorte de 600 millóns de euros na axuda ao desenvolvemento, elimínase a retroactividade no cobramento da prestación por dependencia e conxélanse as pensións para 2011…, entre outras.

Estas medidas constitúen un ataque directo ás condicións de vida de millóns de traballador@s e pensionistas, e súmanse aos recortes salariais e aos despedimentos masivos que desde fai xa dous anos véñense dando como resposta á crise. Nin unha soa medida atingue os intereses de quen son a un tempo, e cada día máis claramente, responsables e beneficiarios da crise: a clase capitalista.

Anos de burbullas inmobiliarias e financeiras, de capitalismo de casino, de inxeccións millonarias á banca e de impunidade total do mundo das finanzas teñen agora o seu complemento neste plan de choque que, baixo o amparo da UE do capital, do FMI e do propio Obama, díspónse a aplicar servilmente o Goberno ¿socialista? de Zapatero.

Se non hai resposta, moi pronto recortaranse novos dereitos, debilitando e desmoralizando á clase traballadora. Así Zapatero está abrindo as portas e extendendo a alfombra vermella para un futuro goberno do Partido Popular, que irá máis alá aínda na súa carreira por gañarse a confianza do capital.

A única forma de saír da crise é un reparto radical da riqueza, aumentar os impostos aos capitalistas, reducir a xornada laboral a 35 horas e repartir todos os traballos, combater a evasión fiscal e reducir drasticamente os gastos militares (empezando pola retirada inmediata de Afganistán).

Estamos sufrindo un ataque especulativo dunha manada “de lobos” á que todos os gobernos occidentais sen excepción salvaron con axudas públicas millonarias que deixaron baleiras as arcas do Estado. Agora son estes sectores os que se están lucrando coa débeda pública contraída para salvalos da ruína hai apenas uns meses. É un escándalo inaceptable. É urxente unha auditoría pública e independente sobre a Débeda Pública.

Ante este ataque brutal contra a xente traballadora, e para facer fronte á ditadura dos mercados e os gobernos ao seu servizo, é xa inaprazable a convocatoria por parte dos sindicatos dunha Folga Xeral que diga: basta! e abra un proceso de mobilizacións sociais que xeren forza e confianza nunha alternativa solidaria e anticapitalista fronte á crise económica.

AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS QUE OS SEUS BENEFICIOS!

PARA FACERLLES FRONTE FAI FALLA XA UNHA FOLGA XERAL!

12 de Maio de 2010

=====================================================================

ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA SÚMASE AO CHAMAMENTO DA PLATAFORMA QUEREMOS GALEGO. O 17 DE MAIO EN SANTIAGO

2010-05-12T12:02:00.006+02:00

“O Galego, o noso existir” é o lema escollido para unha mobilización “que non hai dúbidas de que será de novo histórica polas súas dimensións”, asegurou o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística e un dos portavoces de Queremos Galego, Carlos Callón.

A campaña gráfica que nos próximos días chegará a todas as comarcas do país xogará con dúas imaxes: a dunha bola de pan e a dun corazón; a primeira, simboliza “a lingua como sustento, como algo que vincula directamente a existencia material do noso pobo”; a segunda, da mesma maneira que o propio nome da plataforma cidadá “o amor pola nosa cultura e a demanda da súa presenza, para que acade plena normalidade no espazo que lle é propio”. “Quen cre nas potencialidades de Galiza, defende a identidade do país e defende a lingua”, asegurou.

A manifestación do próximo 17 de maio partirá ás 12 da mañá da Alameda de Santiago de Compostela e rematará na Praza do Obradoiro, que Queremos Galego confía en ateigar de novo, como xa acontecera na masiva manifestación contra o decretazo no ensino do pasado 21 de xaneiro.

Para Carlos Callón, a mobilización cidadá que se convoca para o Día das Letras vai servir tamén para “visualizar e afortalar a unidade social existente neste momento arredor da defensa do galego”. “Unha unidade social”, denunciou, “da que só se autoexclúe o Partido Popular, que será o único que non estea mobilizándose na rúa o 17 de maio en favor da lingua e da cultura propias do país”. “Algo”, engadiu, “que debe facer reflexionar moi seriamente ao Presidente da Xunta, que no entanto segue a malgastar diñeiros públicos en atacar o galego”. Nese sentido, o portavoz censurou como “un insulto ás familias que máis padecen a crise económica que se anuncie o investimento público dun millón de euros nunha campaña a favor do decretazo; isto é, dunha campaña contra o galego”. Callón fixo un repaso do “rexeitamento unánime do decretazo” e citou de forma explícita “todas institucións culturais do país, todos os sindicatos, todas as organizacións estudantís, todos os movementos de renovación pedagóxica e, excepto unha, todo o resto das asociacións de nais e pais”. “No PP saben que contan cun rexeitamento unánime e por iso utilizarán fondos públicos nunha macroacción propagandística impresentábel”, sinalou.

Como en ocasións anteriores, a Plataforma Queremos Galego dispoñibilizará en todas as comarcas do país un servizo de autobuses. Unha vez concretadas as rutas e os horarios, poderanse consultar na páxina web queremosgalego.org.

DIANTE DA DIVISIÓN SINDICAL, A REFLEXIÓN E PREGUNTAS DUN MILITANTE DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA QUE ESTIVO NAS MANIFESTACIÓNS DO 1º DE MAIO

2010-05-05T16:14:00.008+02:00

Un ano máis as Centrais Sindicais de Clase(UXT, CCOO, CIG, CUT, CGT e CNT), saíron a rúa con cadansúa manifestación poñendo de manifesto a división existente entre as "xerarquía sindicais" que, dende un observador externo, penso que non existen entre os traballadores que claman pola unidade de acción cara á unidade de clase para podermos derrotar o capital.

Como traballador, como militante da esquerda radical, quero lle facer a esas "xerarquías sindicais" unha serie de preguntas que supoño se poden pór nos beizos da meirande parte dos traballadores que día tras día sofren a explotación, o terrorismo empresarial dos despidos, a temporalidade, os baixos salarios e de xornadas propias dun sistema esclavista, a dificultade para chegar a fin do mes e poder facer fronte a hipoteca ou o aluguer, que temen polas súas pensións o pola xubilación aos 67 anos,….

Non é posíbel pornos de acordo nunha seríe de reivindicacións comúns a tódolos traballadores, e en base a estas reivindicacións facer grandes mobilizacións que impoñan a patronal e gobernos o respecto que agora, desgraciadamente, non nos teñen?

Temos que chegar a unha desesperación tal ou a unha situación preinsurreccional como na Grecia, para que os Sindicatos e Organizacións Obreiras esquezan as súas nimias diferenzas para acadar unha mobilización xeral, unha Folga Xeral?

Temos que pór con nomes e apelidos nesta primeira fase cal e como vai ser o obxetivo final que non é outro que a toma do poder pola maioría da poboación sen intermediarios?

Non é máis importante erguer un Programa de Reivindicacións inmediatas de claro contido socialista para, na acción, desenvolver a autoorganización dos que sempre son chamados a socializar as perdas e non gozar dos lucros?

Por que non poden ser as consignas que siguen a Bandeira Reivindicativa de todos os traballadores e capas populares?

• NON ÓS DESPIDOS. SUPRESIÓN DAS HORAS EXTRAS. XORNADA DE 35 HORAS.

• CONTRATO INDEFINIDO E SALARIOS DIGNOS

• XUBILACIÓN ÓS 60 ANOS. AUMENTO DAS PENSIÓNS.

• AUMENTO DA FISCALIDADE Á BANCA, MULTINACIONAIS E ÓS RICOS, PARA FINANCIAMENTO DUNS SERVIZOS PÚBLICOS E GRATUITOS. TRIBUTACIÓN PROGRESIVA.

• ACABAR COA FRAUDE FISCAL, ESTIMADA EN 80.000 MILLÓNS DE EUROS

• SUPRESIÓN DE GASTOS SUPERFLUOS(CASA REAL), GASTO MILITAR(RETIRADA AFGANISTÁN)

• NON A SUBA DE XUROS QUE DIMINÚEN O NIVEL DE VIDA DOS TRABALLADORES. NON A SUBA DO IVE

• NIN TRABALLADORES, NIN PENSIONISTAS, NIN MOZOS SEN VIVENDA. PROHIBICIÓN DOS DESAFIUZAMENTOS

• VOLTA AO SECTOR PÚBLICO DA AUGA, ENERXÍA, TRANSPORTES, COMUNICACIÓNS.

Os cadros sindicais máis combativos teñen a obriga de porse á fronte deste proceso e reclamar ás "Xerarquías Sindicais" un posicionamento sen ambiguidades de defensa intransixente dos dereitos dos traballadores e capas populares empregando os medios necesarios, chegando a FOLGA XERAL, que tal e como van as cousas vai ser o único medio axeitado para deter as agresións que teñen en carteira o capital e o mesmo goberno Social-Liberal(PSOE) que non é máis que a voz do seus amos : a Grande Patronal e a Europa do Capital e do Mercado.

LEVIATAN(Ex BNG)
============================================================

A LEI DE PUNTO FINAL DO 77, A MENTIRA DA "RECONCILIACIÓN NACIONAL", AS DESGRAZAS DO XUIZ GARZÓN E O RETORNO DOS VERDUGOS FASCISTAS.

2010-04-25T22:18:00.010+02:00

A LEI DE AMNISTÍA, UN FROITO ESPECIALMENTE AMARGO E DURADEIRO DO "CONSENSO DA TRANSICIÓN".

Jaime Pastor

O escándalo xerado polo procesamiento ao xuíz "superestrela" Garzón pola súa decisión de investigar as "desaparicións forzadas" baixo a ditadura franquista, dando así a razón ás acusacións de "prevaricación" presentadas polos seus herdeiros falanxistas e similares, volveu a sacar á luz o debate sobre a transición política e , máis concretamente, a significación da Lei de Amnistía do 15 de outubro de 1977. Un repaso da mesma e do contexto no que se aprobou vén recordarnos de novo o carácter antimodélico dunha "reconciliación nacional" que equiparou a vítimas e verdugos do franquismo.

Esa Lei veu consagrar en realidade o primeiro "consenso" da transición, o do esquecemento e o perdón sobre o pasado de forma, ademais, completamente asimétrica e inxusta: así, aínda que por unha banda grazas ao artigo 1 a) quedaban amnistiados "todos os actos de intencionalidade política, calquera que fose o seu resultado, implicados como delitos e faltas realizados con anterioridade ao día 15 de decembro de 1976" (data do referendo sobre a Lei de Reforma Política de Suárez, entronizada así como o punto de partida do "cambio" de réxime), no artigo 2 e) considerábase comprendidos na amnistía "os delitos e faltas que puidesen cometer as autoridades, funcionarios e axentes de orde pública, con motivo ou ocasión da investigación e persecución dos actos incluídos nesta Lei" e no 2 f) "os delitos cometidos polos funcionarios e axentes da orde pública contra o exercicio dos dereitos das persoas". Consagrouse desta forma a eterna impunidade total da ditadura e dos seus crimes a cambio dunha amnistía parcial para quen loitaran contra o franquismo.

Porque é certo que se conseguiu que puidesen saír do cárcere un bo número de presos e presas, ata quen habían labor "delitos de sangue" antes da data mencionada (pero xa non quen os fixeron entre a mesma e o 15 de xuño de 1977), que volvesen outras exiliadas ou deportadas a terceiros países e que se adoptase unha amnistía laboral. Pero nin sequera logrouse a amnistía para os militares republicanos, os da UMD e das organizacións antifranquistas de soldados que se estenderon nos últimos anos e tampouco se incluíu ás persoas condenadas por adulterio, aborto, uso de anticonceptivos e homosexualidade. fixeron falta máis de 30 anos, por certo, para que se pechase esa lista.

Foi, xa que logo, unha Lei de "punto final", de esquecemento e perdón completamente inxusta, xa que, equiparando a vencedores e vencidos da guerra civil e a franquistas e antifranquistas, permitiu a supervivencia dun aparello represivo que se foi reproducindo ata os nosos días e continúa especialmente presente no poder xudicial, como estamos comprobando e corroboraron bos coñecedores do medio, entre eles Carlos Jiménez Villarejo. Traballos recentes como os de Alfredo Grimaldos e Mariano Sánchez Adoitar viñeron a rememorar tamén que os meses e anos posteriores a esa Lei foron todo menos "pacíficos".

O peor é que, segundo recordan algunhas crónicas posteriores, ese pacto fora xa deseñado desde unha reunión o 11 de xaneiro de 1977 entre os principais representantes da "oposición democrática antifranquista" e o propio Suárez. Antes, pois, de someter a proba ata que punto podíase modificar a relación de forzas nuns meses que foron decisivos, aqueles mostraban xa a súa disposición a facer táboa rasa do pasado e a renunciar a reivindicar xustiza polos crimes da guerra civil e a ditadura.

E, en efecto, a pesar de que os resultados das eleccións de xuño de 1977 foron máis lonxe das previsións dos reformistas franquistas, e salvo excepcións como Francisco Letamendía no Congreso e Lluis María Xirinachs no Senado, todos os demais grupos mostraron a súa vontade de alcanzar unha "amnistía de todos e para todos". Na proposición do grupo do PCE, por exemplo, postulábase a necesidade de "superar definitivamente a división dos cidadáns españois en vencedores e vencidos da guerra civil". Os nacionalistas do PNV e os pujolistas cataláns pediron afrontar a nova etapa "con esquecemento e superación de todo agravio pretérito", fórmula recollida polo PSOE. Só o grupo de Alianza Popular mostraría reticencias que se irían suavizando ata levarlle a non votar en contra da Lei. Durante ese debate o PCE mostrou, ademais, o seu protagonismo reivindicando a súa política de "reconciliación nacional" adoptada en 1956 e apostando abertamente polo esquecemento e o perdón, chegando o entón Secretario Xeral dese partido, Santiago Carrillo, a declarar nun mítin: "Queremos facer cruz e raia sobre a guerra civil dunha vez para sempre" (O País, 2/10/1977).

En resumo, a Lei de Amnistía foi un dos froitos máis amargos da transición" e da política de "reconciliación nacional"- que, como vimos, segue gozando de boa saúde e aínda se utiliza para impedir que crimes de lesa humanidade imprescriptibles poidan xulgarse hoxe. Converte así á transición española en "antimodélica", como recoñece o coñecido filósofo e cientista social Jon Elster na súa investigación comparada: "O caso español é único dentro das transicións á democracia polo feito de que houbo unha decisión deliberada e consensuada de evitar a xustiza transicional" (Rendición de contas, Bos Aires, Katz, 2006, 80-81).

=====================================================================

----- O MOVIMENTO REPUBLICANO AVANZA ----- ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA APÓIAO E ESTIVO PRESENTE NAS MOBILIZACIÓNS DO 14 DE ABRIL

2010-04-15T15:59:00.018+02:00

Como o ano pasado, mais agora como ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA, os nosos militantes, simpatizantes e amigos, súmámonos, e tomamos parte activa na manifestación convocada pola ASEMBLEA REPUBLICANA DE VIGO que convocou a unhas 300 persoas, cifra superior a da o ano 2009 e con unha participación importante de mozos e mozas.

A manifestación percorreu o treito comprendido entre a antiga cadea na que foron recluidos presos políticos despois da sublevación, até a rúa 14 de Abril, na Porta do Sol, na que os facciosos proclamaron a sublevación e asesiñaron a traballadores que se opuseron ós sublevados.

O acto concluiu despois da lectura, por Mª Xose Queizán, dun profundo e directo discurso no que resaltou o que a República supuso para as mulleres, para a difusión da cultura a tódalas capas da poboación, nomeadamente as que sempre estiveron excluidas, e que a sublevación non foi por mor dos argumentos clásicos da dereita como a desorde, a anarquía, o anticlericalismo, etc.. senón porque o pobo traballador empezaba a tomar conciencia de que o mundo podía mudar de man e iso os poderosos que sempre chucharan nos traballadores, labregos e capas populares, non o pódían permitir.

Rematamos cantando o Himno de Riego e o Himno Galego.

É de destacar que a pesares de que a convocatoria notificouse a todas as organizacións políticas e sindicais que se autodenominan de esquerdas só estaban representadas na Manifestación como tais a nosa organización, EU, o PCG e compañeiros do Militante.

Se ben é certo que compañeiros encadrados no nacionalismo estaban a título individual, nada sabemos da posición das súas organizacións de referencia, para as que a cuestión da República semella ser un tema secundario, cando non incomodo, perigoso dende un punto de vista electoral, ou simplemente "españolista".

É de esperar que co avance e crecimento do movimento republicano, que é imparábel, e cando comprendan que a Soberanía Nacional e a Autodeterminación serán máis doadas de acadar cun sistema republicano que co actual que padecemos, se sumen ao esforzo que os activistas republicanos, e un sector cada vez máis importante da poboación estamos a desenvolver, e serán ben recibidos porque nesta loita non sobra ninguén.

ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA traballará dende hoxe para que o vindeiro ano as organizacións de esquerdas e republicanas, sen matices, etiquetas nin precisións (que agora non veñen a conto), esteamos xuntas e poidamos unitariamente reclamar masivamente un sistema republicano que remate con 35 anos de vasalaxe, submisión, apaños como a lei de amnistía do 77 e a a mentira da "reconciliación nacional" que só foi esquecemento dos vencidos e dos que siguen nas cunetas, etc... no que se podería denominar como a derrAdeira vitoria póstuma do inombrábel xeneral.

TRABALLO, VIVENDA E CULTURA SEN MONARCAS, CAPITALISTAS NEN CURAS!!!

A MONARQUÍA COS CAPITALISTAS, CORRUPTOS E ESPECULADORES; A REPÚBLICA COS TRABALLADORES!!!

POR UNHA GALIZA SOBERANA. POLA AUTODETERMINACIÓN!!!

ABAIXO A MONARQUÍA!!!

VIVA A REPÚBLICA!!!

=====================================================================

------ 14 DE ABRIL : NON HAI DÚAS SEN TRES ------------------------- VIVA A REPÚBLICA!!! --------------------

2010-04-12T13:37:00.031+02:00

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________Como todos os 14 de Abril, este ano unha vez máis, terá lugar en Vigo(e en outras moitas vilas), a manifestación en lembranza e rivindicación da República, que percorrerá o centro de Vigo e que rematará ó fin da mesma co homenaxe ós represaliados e loitadores pola legalidade republicana ao pé da rúa 14 de Abril.

Aínda que este ano non foi posíbel a pesares dos nosos esforzos, dende ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA queremos tomar a iniciativa para que en vindeiras mobilizacións, aquelas organizacións que se reclaman republicanas saian xuntas e unitariamente a rúa en defensa dun modo de goberno que se opón frontalmente a monarquía que padecemos, sen entrar en disquisicións e debates que non son para este intre sobre se a Republica ten que ser Federal, Confederal, Galega, etc.. xa que hai algo que nos une: TODOS SOMOS REPUBLICANOS E POLO TANTO ANTIMONÁRQUICOS.

Como activistas republicanos chamamos a todos os nosos militantes, simpatizantes e amigos a unirse a manifestación convocada pola ASEMBLEA REPUBLICANA DE VIGO, que apoiamos sen reservas, así como a aquelas outras mobilizacións, actos culturais, palestras, etc... que van desenvolverse ao longo do país.

TRABALLO, VIVENDA E CULTURA SEN MONARCAS, CAPITALISTAS NEN CURAS!!!

A MONARQUÍA COS CAPITALISTAS, CORRUPTOS E ESPECULADORES; A REPÚBLICA COS TRABALLADORES!!!

POR UNHA GALIZA SOBERANA. POLA AUTODETERMINACIÓN!!!

ABAIXO A MONARQUÍA!!!_____VIVA A REPÚBLICA!!!________VIVA A REPÚBLICA!!!

=====================================================================

DEFENDE A SANIDADE PÚBLICA. MOBILÍZATE E LOITA

2010-03-23T16:27:00.013+01:00

ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA apoia á PLATAFORMA POLA DEFENSA DUNHA SANIDADE PÚBLICA e fai un chamamento a tod@s os seus simpatizantes e amigos para acudir a manifestación do 25 de marzo en contra da mercantilización, precarización e deterioro da sanidade e a prol dunha SANIDADE TOTALMENTE PUBLICA.

* NON Á PRIVATIZACIÓN DO NOVO HOSPITAL DE VIGO !!!!

* CONTRA O DESMANTELAMENTO E MERCANTILIZACION DO SISTEMA SANITARIO POR EMPRESAS PRIVADAS !!!!

* POR UNHA SANIDADE 100% PÚBLICA FINANCIADA CO AUMENTO DA FISCALIDADE SOBRE AS GRANDES FORTUNAS E OS BENEFICIOS DA BANCA, ELÉCTRICAS, TELECOMUNICACIÓNS E SECTOR PRIVADO CON GRANDES LUCROS !!!!

* POR UNHA SANIDADE PÚBLICA CON BOS PROFESIONAIS, EMPREGO ESTÁBEL E COS RECURSOS TECNICOS E CIENTÍFICOS NECESARIOS. NON Á PRECARIEDADE DA FINANCIACIÓN PRIVADA CAPITALISTA !!!!

* AS NOSAS VIDAS E SAÚDE SON MÁIS IMPORTANTES QUE OS SEUS BENEFICIOS !!!!

* OUTRA GALIZA É POSÍBEL, OUTRO CAPITALISMO É IMPOSÍBEL !!!!

=====================================================================

URXENTE: A ILP(Iniciativa Lexislativa Popular) PROPOSTA POLA "PLATAFORMA QUEREMOS GALEGO" REXEITADA POLOS ¿DEMÓCRATAS? DA MESA DO PARLAMENTO(PP+PSOE)

2010-03-10T08:55:00.011+01:00

COMUNICADO DA PLATAFORMA QUEREMOS GALEGO

Prezada/o amiga/o:
A seguir enviamos información da conferencia de imprensa que tivo lugar hoxe 9 de marzo tras coñecermos o rexeitamento a trámite da Iniciativa Lexislativa Popular presentada o 8 de febreiro pola plataforma Queremos Galego, por parte da Mesa do Parlamento. Agradeceriamos a máxima difusión da noticia por canto afecta a un dereito democrático básico como é o da iniciativa popular e incide na política de desmantelamento da oficialidade da nosa lingua por parte do PP.

Se quixeres coñecer o texto da ILP rexeitada pola Mesa do Parlamento podes entrar en: http://sites.google.com/a/queremosgalego.org/queremos-galego/iniciativa-lexislativa-popular

QUEREMOS GALEGO COMEZARÁ A RECOLLER SINATURAS PARA EVIDENCIAR O APOIO SOCIAL Á INICIATIVA LEXISLATIVA POPULAR REXEITADA POLA MESA DO PARLAMENTO

A plataforma asegura que “non vai calar por moito que queira Núñez Feijóo que a sociedade deixe de defender o galego”

Queremos Galego estudará respostas xudiciais contra a resoluciónda Mesa do Parlamento, que evidencia “a actitude prepotente dun Partido Popular que teima en non querer escoitar a sociedade”

Santiago de Compostela. 9 de marzo de 2010. A comisión xestora de Queremos Galego compareceu hoxe en conferencia de imprensa para, a través dun dos seus portavoces, Carlos Callón, anunciar as medidas legais e sociais a adoptar logo de a Mesa do Parlamento ter rexeitado por maioría a admisión a trámite da Iniciativa Lexislativa Popular impulsada nos últimos meses desde a plataforma. Esta iniciativa puxérase en andamento a través dunha comisión promotora da que fan parte nomes senlleiros en diferentes ámbitos da vida social e cultural do país, como Manuel Rivas, Avelino Pousa Antelo, Yolanda Castaño, Margarita Ledo, Xurxo Souto, Marica Campo, Kiko da Silva, Xosé Lois “O Carrabouxo” ou Sonia Lebedynski, entre outros.

Esta proposición de lei por iniciativa popular pretende garantir plenamente a posibilidade de uso do galego das e dos cidadáns perante a administración galega, desenvolvendo o estabelecido na Lei de Normalización Lingüística e na Carta europea de linguas minorizadas.

Para Queremos Galego a non admisión a trámite desta ILP é unha mostra máis “do medo que o Partido Popular ten a que a sociedade exprese de calquera maneira o seu apoio ao uso da lingua propia e oficial do noso País, mesmo utilizando e manipulando de xeito partidario institucións públicas como a Mesa do Parlamento e lexislación como a da Iniciativa lexislativa Popular para os seus fins”.

A plataforma cidadá lembra que o dereito á Iniciativa Lexislativa Popular é un dereito democrático básico recoñecido na Constitución española, “que vén de ser vulnerado”. A súa admisión a trámite non implica a súa aprobación, só marca o inicio dun período de recollida de sinaturas entre cidadás e cidadáns maiores idade e censuados en Galiza. Tras completarse o mínimo necesario (15.000), con todos os requisitos recollidos pola lei, motiva o seu debate parlamentario. Para a plataforma cidadá “é a este debate ao que ten pánico o Partido Popular, xa que evidenciaría que detrás do seu discurso o que se agochan son claras intencións de acabar coa lingua galega”. E recorda que “iniciativas anteriores foron tramitadas, sen lles seren aplicadas visións restritivas, con toda naturalidade, independentemente da súa aprobación final ou non”.

Queremos Galego anuncia que “non se dobregará ante esta manobra antidemocrática e autoritaria do Partido Popular”, que “aínda motiva máis” ás perto de 700 entidades que integran a plataforma a seguiren realizando accións de defensa da nosa lingua. Neste sentido, Queremos Galego anunciou que iniciará un proceso de recollida de sinaturas “exactamente baixo as mesmas condicións que se faría coa ILP”, que serán presentadas no Parlamento galego a todos os grupos.

Para dotar de garantías xurídicas e velar polo cumprimento da legalidade en todo o proceso, constituirase unha comisión xurídica formada por profesionais de diversos ámbitos do Dereito e a xustiza.

A plataforma cidadá chama ao pobo galego “a mobilizarse e non deixar pisar os seus dereitos lingüísticos e políticos”, duplamente vulnerados ao negárselle admisión a trámite parlamentar á iniciariva. Segundo Carlos Callón, “o PP terá que escoitar, quixer ou non, a voz do pobo”. E lembrou que este “xa reaccionou exemplarmante á política lingüicida do actual goberno a través das manifestacións máis grandes da historia democrática en defensa da nosa lingua e cultura”. O tamén presidente da Mesa pola Normalización Lingüística amosouse convencido de que a sociedade “volverá mobilizarse por múltiplas vías” se fai falta e anunciou a presentación dun calendario de “intensas actividades ao longo e largo de todo o país”.

Desde este momento Queremos Galego comezará a estudar a interposición dun recurso de amparo ante os tribunais competentes contra a decisión da Mesa do Parlamento, “co fin de restaurar en Galiza a normalidade democrática que o PP teima en facer desaparecer”.

=====================================================================

Declaración de Esquerda Anticapitalista no Día Internacional das Mulleres Traballadoras

2010-03-07T22:41:00.002+01:00

Outro 8 de marzo chega, e séguennos sobrando os motivos para saír a rúa a reivindicar a vixencia e a necesidade da loita feminista. E facémolo, con máis forza e contundencia que nunca, porque mailos avances vividos grazas a todas as mulleres que ergueron as súas voces nos seus postos de traballo, nos seus fogares, nas escolas e, particularmente, en rúa, hoxe seguímosnos atopando, en tanto que mulleres, nun mundo onde continúanos explotando, discriminando, asoballando e silenciando.

Reivindicamos a centralidade da loita feminista nun momento de crise sistémica que, lonxe de solucionarse - tal como nos queren facer crer desde os gobernos -, non deixan de profundarse día a día. A crise económica, a crise financeira, a crise alimentar e a crise ecolóxica veñen tamén acompañadas dunha crise das prestacións sociais, e todas elas visibilizan de maneira punzante as caras máis amargas e as contradicións dun sistema capitalista heteropatriarcal, imperialista e racista baseado na lóxica do beneficio económico e totalmente indiferente cara ao benestar e os dereitos das persoas, dos pobos e do planeta. É por iso que a loita feminista nestes momentos, aínda que traballando dende a autonomía, debe levarse adiante en alianza con todas as outras loitas e movementos sociais que, na súa denuncia da Europa do capital, da guerra e das crises, están a desenvolver o actual ciclo de mobilizacións no semestre da presidencia española da Unión Europea.

As mulleres sufrimos as consecuencias das crises do sistema de maneira particularmente dramática e severa. Sufrímolas, no Norte e no Sur, nuns mercados laborais que nos seguen condenando, a pesar da baleira retórica neoliberal sobre a conciliación, a paridade e os dereitos formais, a altas taxas de desemprego, precariedade, temporalidade e subocupación. Tamén condénannos á segregación horizontal e vertical e á discriminación salarial e nas condicións de traballo. Hoxe as mulleres temos máis dereitos sobre o papel que onte, pero ¡seguimos a ser traballadoras e cidadásd de segunda!

Sufrimos dobremente as consecuencias do recorte do gasto público e das privatizacións xa que, diante o declive dos servizos sociais, somos as mulleres, particularmente as mulleres de clase traballadora, as que acabamos responsabilizandonos do coidado e o benestar das persoas. Moitas mulleres seguímolo facendo no fogar de maneira invisíbel, gratuíta e infravalorada. Moitas outras, a maioría mulleres emigrantes, encontran nos coidados a súa única alternativa laboral, unha alternativa que se move no marco da economía informal e en situacións de precariedade, abuso e explotación. Dunha maneira ou outra, é o noso traballo de “coidado” o principal subsidio ao sistema capitalista e a uns gobernos que fai tempo que renunciaron a garantir dereitos sociais e que actualmente se limitan a xestionar un sistema que non deixa de facer augas. Ou que pensan que pasaría se convocásemos unha folga internacional de TODAS as coidadoras? O mundo converteríase nun caos!

Sufrimos tamén como mulleres a violencia sobre os nosos corpos exercida nos conflitos bélicos, que coa crise de civilización non farán máis que agravarse; sufrímola de forma cotiá nos nosos fogares, nos nosos traballos, nas nosas escolas. Sufrimos tamén a violencia estrutural contida en cada acto de agresión, vexación ou discriminación lesbófoba e tránsfoba que se dá cada día na rúa, nos postos de traballo, nos espazos privados ou desde as institucións. Sufrimos a violencia exercida contra as mulleres emigrantes por unha Lei de Estranxeiría clasista, xenófoba e heteropatriarcal que as converte en cidadás e traballadoras de terceira e as condena á vulnerabilidade, a precariedade e a invisibilidade. Sufrimos de forma particularmente violenta os efectos das crises as mulleres novas, xa que soportamos o maior aumento nas taxas de desemprego nos dous últimos anos e temos a maioría de contratos temporais e bolsas. Sufrimos todas as mulleres a violencia exercida polas institucións que, en alianza coa Igrexa Católica e a súa política de control dos nosos corpos e a nosa sexualidade, seguen negándonos o noso dereito ao aborto libre e gratuíto fóra do Código Penal e incluído na Sanidade Pública.

Este momento de crise é un momento de desconcerto, de sufrimento e, para moitas, de desesperanza. Porén, tamén temos que seguir reivindicándoo como un momento de denuncia, de respostas colectivas e de posibilidades de grandes cambios. Nun contexto en que as contradicións deste sistema opresivo pesan máis que nunca, é a hora de seguir ampliando, dende un feminismo de resistencia pero tamén de combate e reivindicación, as fendas dun sistema, que, hoxe máis que nunca, non se aguanta por ningún lado.

Nun firme rexeitamento dos actuais intentos das elites políticas e económicas de reformar aquilo irreformable, temos que aproveitar para difundir e facer avanzar propostas de cambio baseado noutras lóxicas: na da solidariedade, na da igualdade, na da liberdade, na do ben común, na dos dereitos sociais e dos pobos. En definitiva, na lóxica da vida. Propostas que teñan en conta e combatan todas as opresións e as diferentes formas en que estas entrecrúzanse para garantir a pervivencia do sistema. En resumo, propostas feministas e anticapitalistas.

Contra as crises do capitalismo ¡REVOLUCION FEMINISTA!

Publicado na web de Izquierda Anticapitalista(www.anticapitalistas.org)

======================================================================

É NECESARIA XA UNHA FOLGA XERAL

2010-03-03T10:02:00.011+01:00

Galiza, marzo 2010, terceiro ano da crise

O “rescate” do sistema financieiro, en coma tóxica por mor dos activos financeiros “lixo” carentes de calquera valor, levado a cabo durante o 2009 polo goberno do PSOE seguindo o exemplo dos países capitalistas, inxectando inxentes sumas de diñeiro, so tivo un efecto temporal e limitado. As manobras de resucitacion o máis que acadaron foi un "zombi financieiro" condicionado tráxica e irremediabelmente polas débedas cos seus acredores, pola morosidade dos seus debedores (especialmente os inmobiliarios), pola rebaixa do grao de solvencia por parte das axencias globais de cualificación da débeda, e para rematar, as présas para que as caixas recuperen solvencia pola vía das fusións.

Pois ben, sen que esté asegurada a supervivencia do sistema bancario, asistimos ao contaxio da mesma enfermidade aos propios estados vítimas do seu despilfarro, da corrupción de políticos e altos cargos, dos gastos militares (para agredir os pobos musulmáns: Palestina, Líbano, Somalia, Iraq, Afganistán, Paquistán....), como leais vasalos do imperialismo USA, e tamén da “compra” das débedas dos bancos, e dos especuladores.

É, especialmente este gasto extraordinario o que disparou a débeda publica dos estados, en concreto do español (a débeda publica e privada española e equivalente o PIB de tres anos), e agora son os especuladores, os banqueiros, e toda a súa corte de criados (FMI, OCDE, Banco España Comisión Europea... e o Finacial Times ) os que marcan a ruta aos gobernos e exixen que expliquen as medidas económicas van tomar para darlle o “plácet”.
Así mentres os gregos leianlle a cartilla en Bruxelas, a ministra Salgado leialla o Finanial Times na City .

E cales son esas medidas? Cal a súa “xustificación”? Medidas destinadas a reducir o déficit público polo medo dos financeiros á quebra dos estados que lles imposibilitaría cobrar a debeda contraida cos mesmos capitalistas ós que financiou e avalou: por exemplo prestando o BCE diñeiro o 1% que logo invertiron os banqueiros en debeda do estado o 3%.

As medidas son: 1] Suba de impostos indirectos, especialmente o IVE, que grava os consumidores 2] Rebaixa de salarios e convenios plurianuais (como os asinados por CC.OO.-UGT hai uns dias) e rebaixa do soldos e salarios de funcionarios e traballadores da administración 3] Recorte nos gastos dos orzamentos en infraestruturase servizo sociais (como e o caso da sanidade cuxo deterioro esta en caida libre) 4] A enenésima reforma do tipo de contratos laborais para precarizar o traballo e aumentar o paro 5] As pensions de xubilación incrementado súa aportación e tempo de cotización e elevar idade de xubilación.

Dito para que o menos espabilado o entenda: O capitalismo financeiro internacional e nacional deron un golpe de goberno (sustitución da ministra Vega por Salgado) para que este tome a medidas oportunas para que as débedas do capitalismo as paguen os traballadores e as capas populares.

Esquerda Anticapitalista proclama diante dos traballadores e cidadanía que non hai saída capitalista a crise capitalista, nin con medidas para recuperar a demanda nin con medidas do lado da oferta. O único camiño e a loita e a procura dun sistema económico que por primeira vez protexa aos que até agora sempre pagamos.

Dende Esquerda Anticapitalista propomos as seguintes medidas urxentes:

• Defensa do sistema público de pensións. Instaurar unha tributación progresiva e acabar coa fraude fiscal, estimado en 80.000 millóns de euros. Máis do que faría falta para pasar decontado á xubilación aos 60 anos, liberando postos de traballo.
• Semana laboral de 35 h sen perda de salario. Salario social de 1.200 euros. Prolongar a cobertura do desemprego indefinidamente. Suspender os desafiuzamentos.

• Defensa dos servizos públicos contra as privatizacións e a austeridade orzamentaria. Que os recortes se apliquen ás dietas ostentosas (empezando pola Casa Real) e ao gasto militar(Retirada xa de Afganistán).

• Prohibición dos despedimentos nas empresas que rexistren ganancias. Cambio de modelo produtivo, preparando a reconversión de amplos sectores (automoción, construción...) cara a actividades socialmente útiles e medioambientalmente sostibles.

• Nacionalización da banca, baixo control social, para constituír un servizo público de crédito e aforro que permita pilotar esa transformación.

• Nacionalización dos sectores estratéxicos da enerxía e as comunicacións.

Por elo chamamos aos traballadores e as súas organizacións a defender os intereses populares coa mobilización. É NECESARIA XA UNHA FOLGA XERAL

=====================================================================

ISTO SÓ SE DETÉN CUNHA FOLGA XERAL!

2010-02-24T13:42:00.005+01:00

Nin son cousas diferentes, nin hai nada que negociar. A contrarreforma das pensións, a moderación salarial e a reforma do mercado laboral fan parte dunha mesma política.

O goberno está cedendo diante as esixencias de bancos, aseguradoras e multinacionais. Os causantes da crise queren que a clase traballadora siga a pagar as súas consecuencias.

A alarma sobre a inviabilidade do rexime de pensións é unha operación de intoxicación da opinión pública. Hai superávit da Seguridade Social, o aumento da produtividade compensa a maior lonxevidade da poboación, a curva demográfica tende a equilibrarse...

E nada impide que os orzamentos xerais do Estado contribúan ao pagamento das pensións.

O problema é outro. Zapatero, seguindo o ronsel dos gobernos liberais europeos, inxectou sumas inxentes de diñeiro público para evitar a quebra dos bancos, vítimas da súa propia cobiza especulativa. Este diñeiro serviu para seguir especulando e incluso para comprar títulos de débeda pública que emitiu o goberno para financiar aqueles rescates. Agora, o Estado está endebedado e eses mesmos especuladores esixen que se recorte o gasto social e presionan para que se lles abran novos nichos de negocio, como os plans privados de pensións.

Empeza un novo ataque de fondo contra as nosas condicións de vida, terribelmente perxudicadas pola explosión do desemprego. Grecia anuncia os tempos que se aveciñan.

Isto non se detén con amables conversacións. O acordo de contención salarial asinado co CEOE é irresponsábel: só o mundo do traballo adopta compromisos, mentres que as empresas teñen toda laxitude para descolgarse.

A reforma laboral avístase como un novo recorte de dereitos, abaratando o despedimento, redistribuíndo o desemprego máis que o traballo (co modelo "alemán"), e outorgando novas prerrogativas ás ETT.

É hora de deter esta ofensiva. Iso só é posible cun potente movemento social, cunha FOLGA XERAL que force a retirada das contrarreformas do goberno e que propoña un plan de medidas de urxencia social e ecolóxica fronte á crise.

Se a FOLGA XERAL "non está na axenda dos sindicatos ", fai falla que entre todas e todos inscribámola. O xiro que tomou o "goberno amigo" do PSOE é a mellor maneira de propulsar ao PP até a Moncloa. Só a mobilización cidadá pode abrir unha saída positiva.

Dende Esquerda Anticapitalista propomos as seguintes medidas urxentes:

• Defensa do sistema público de pensións. Instaurar unha tributación progresiva e acabar coa fraude fiscal, estimado en 80.000 millóns de euros. Máis do que faría falta para pasar decontado á xubilación aos 60 anos, liberando postos de traballo.
• Semana laboral de 35 h sen perda de salario. Salario social de 1.200 euros. Prolongar a cobertura do desemprego indefinidamente. Suspender os desafiuzamentos.

• Defensa dos servizos públicos contra as privatizacións e a austeridade orzamentaria. Que os recortes se apliquen ás dietas ostentosas (empezando pola Casa Real) e ao gasto militar(Retirada xa de Afganistán).

• Prohibición dos despedimentos nas empresas que rexistren ganancias. Cambio de modelo produtivo, preparando a reconversión de amplos sectores (automoción, construción...) cara a actividades socialmente útiles e medioambientalmente sostibles.

• Nacionalización da banca, baixo control social, para constituír un servizo público de crédito e aforro que permita pilotar esa transformación.

• Nacionalización dos sectores estratéxicos da enerxía e as comunicacións.

FAI FALLA XA UNHA FOLGA XERAL!

EXITO NOTÁBEL NA XORNADA-COLOQUIO DE SOLIDARIEDADE COA REVOLUCIÓN BOLIVARIANA

2010-01-22T15:31:00.005+01:00

Esquerda Anticapitalista Galega celebrou, tal e como estaba previsto e grazas á inestimabel colaboración do Centro Social A Revolta de Vigo, a conferencia: Que está a pasar en Venezuela?, coa participación do xornalista venezolano, co-fundador da web aporrea.org, Gonzalo Gomez .

"O portal web venezolana aporrea.org cumpriu o pasado mes de maio o seu sétimo aniversario funcionando como unha axencia popular alternativa de noticias. Durante estes sete anos recibiu arredor de 200 millóns de visitas, 45% delas de procedencia internacional. Boura en pasou de ser un espazo web e unha asemblea popular revolucionaria, constituída para combater o golpe de Estado, para converterse nunha axencia de noticias populares alternativa en Internet, unha carteleira aberta de información e unha ferramenta de intelixencia e contraloría social" (YVKE mundial)

Gonzalo Gómez está ademais vinculado á Unión Nacional de Traballadores, como membro da corrente Marea Socialista.

Gonzalo falou sobre a actualidade do proceso en Venezuela e especialmente dos seguintes temas:

• as nacionalizacións tanto de parte da banca como de sectores básicos como o petroleo, aceiro, telecomunicacións, electricidade, etc.
• a estraña e difícil convivencia dun Estado aínda burgués cos xérmolos de órganos de control obreiro e popular
• a coexistencia cada vez mas complicada entre o sistema capitalista e de libre mercado coas novas estruturas e órganos de transición que comezan a aparecer cara a unha economía socialista.
• o proceso de transformación do exército cara a unha organización penetrada fondamente polas organizacións populares e a formación de milicias.
• o axuste monetario coa meta do control estatal do comercio exterior
• o hostigamento sistemático dos medios da dereita contra a revolución con chamamentos explícitas ao asasinato de Chavez.
• a ameaza imperialista (bases en Colombia), invasión militar dos iankis en Haiti, bases en Aruba, etc., e a necesidade de extender a solidariedade internacionalista cos procesos revolucionarios de América Latina (Venezuela, Bolivia, Ecuador, Honduras, ….)

Deu ademais unha pincelada do carácter do PSUV (Partido Socialista Unido de Venezuela), como “organización suma” da maioría das diversas correntes socialistas e anticapitalistas que teñen como obxectivo común levar a revolución bolivariana cara a un proxecto claramente socialista e do proceso de clarificación e definición no que se atopa que rematará no Congreso Extraordinario que terá lugar en breve.

Pola súa condición de delegado ao Congreso Extraordinario e a proposta do presidente Chavez de fundación da V Internacional Socialista o pasado mes de novembro, o compañeiro Gonzalo fixo unha breve descrición dun proxecto que aínda moi nos albores e indifinido expresa o sentir de moitas correntes que ven a necesidade dunha organización socialista mundial para combater á dereita, o neoliberalismo e as ilusións dos socialdemócratas – hoxe social liberais – que nun mundo globalizado actúan cunha estratexia común.

O acto terminou cun animado debate no que se profundou nos temas expostos e o compañeiro Gonzalo precisou diferentes preguntas sobre o PSUV, a actuación dos medios da dereita, organizacións obreiras e socialistas que seguen mantendo a súa independencia e non se integraron no PSUV, as agresións do imperialismo, etc.

Por último unha reflexión para o futuro e para recuperar un espírito unitario e de solidariedade internacionalista que debe prevalecer na esquerda revolucionaria, xa que durante tres días (18, 19 e 20) realizáronse actos de solidariedade coa revolución bolivariana promovidos por diferentes organizacións nos que se expuxeron practicamente os mesmos temas.

Pensamos que en actividades similares no futuro deberíase unificar a corrente de solidariedade e camiñar cara a un gran ACTO UNITARIO e MASIVO, con repercusión mediática, no que puidesen estar todas aquelas organizacións que se reclaman de esquerdas, socialistas e anticapitalistas, o que significaría recuperar as boas tradicións do socialismo e unha via de coñecemento “entre diferentes”, pero que perseguen a mesma fin, que desterraría coa práctica o sectarismo e exceso de protagonismo ao que somos tan afeccionados por estes lares.

FALEMOS (do) GALEGO

2010-01-18T19:04:00.003+01:00

1. A lingua propia de Galicia é o galego; é dicir, que, fronte á demagoxia dos precursores de "Galicia bilingüe" ("Tan gallego como el gallego") galego só é o galego (por iso se chama así); e o castelán é castelán (por iso se chama así).

2. As linguas son produtos históricos de comunidades de falantes e non son produtos individuais. Polo tanto, todo tratamento debe ser social e non individual. Polo mesmo os dereitos lingüísticos son dereitos sociais, dereitos dunha comunidade de falantes.

3. A posición que ocupa o castelán na Galiza é resultado de decisións históricas de carácter político: da coroa de Castela primeiro e do nacionalismo español despois; non é produto de ningunha "evolución natural".

4. A burguesía española decidiu que o proceso uniformizador do seu ámbito de acumulación capitalista requiría dunha uniformización cultural e lingüística: requiría "crear" o pobo español: requiría crear a "unidade patriótica": requiría crear un suxeito colectivo único e unido; e para iso non abondaba a unidade económica (ademais das súas debilidades), nin só política: cumpría a mencionada unidade cultural e lingüística: así se construía "o pobo español".

5. O pobo español é, por tanto, o construto ideolóxico daquela burguesía que tomou como finca de explotación unha parte da Península Ibérica.

6. O actual ataque á lingua galega forma parte dese proceso, nunca acabado, de construción española, de construción do pobo español, de realización do proxecto español pola burguesía española.

7. A defensa do monolingüismo do galego na Galiza non é simplemente a defensa dun dereito democrático; é a oposición de clase a un proxecto de clase, burgués, que utiliza a lingua como un elemento fundamental de imposición do seu dominio e dos seus intereses: o asoballamento na estela (e como mecanismo constituínte) da explotación capitalista.

8. Falar galego e defender o monolingüísmo na Galiza é a coherente política de esquerdas; trátase dun ámbito nada desprezábel, senón de extraordinaria relevancia, no que enfrontarse aos intereses da burguesía española, que é o mesmo que dicir aos intereses da burguesía.

9. A política do PP na Xunta de Galicia actual responde, por unha parte, ao fanatismo españolista instaurado polo aznarismo (fronte do españolismo "feble", do felipismo), agudizado polas necesidades electorais de non perder votos fronte da aparición dun PP-bis (Populísta-Patriótico: o partido da "Rosa e o capullo").

10. De todos modos, a aposta polo galego do PP de Fraga foi puramente retórica e electoralista ("galego coma ti"); na práctica a lei de normalización lingüística e os seus desenvolvementos non eran tales -normas lexislativas-, pois carecían do carácter coactivo: non existía sanción polo seu incumprimento, que é esixencia para que fosen tal; noutras palabras, era unha lei que os executivos fraguistas, facendo deixación das súas funcións propias, non facían cumprir.

11. Non hai perigo de que a loita pola hexemonía social do galego converta aos que tal fan en apéndices doutra burguesía que se enfronta á española; e iso por:

11.1. Non hai esa outra burguesía. Non se quere dicir que non haxa "en Galiza" burguesía, senón que non hai "burguesía galega", isto é, burguesía cun proxecto político galego (como si hai en Euskadi e en Catalunya; onde, ademais, tamén hai burguesía española). É dicer, a burguesía que hai en Galiza participa do proxecto político da burguesía española. É certo que hai quen leva moito tempo á procura dunha burguesía galega, mais, de momento, non deu con ela, cando menos, que sexa significativa e non algún sector illado.

11.2. O proxecto político da hexemonía social do galego, do monolingüísmo galego, forma parte do proxecto de construción de clase dos traballadores galegos. Que nese proxecto haxa momentos coincidentes con forzas coas que se manteñen diferenzas estratéxicas será inevitábel é, para nada, ten que ser "malo", como ocorre en todo proceso de loita contra dun asoballamento nacional; e iso se manifesta nas coincidencias en actos políticos con forzas políticas que se recoñecen como nacionalistas e/ou independentistas e, mesmo, se reclaman de esquerdas e, mesmo, manexan unha linguaxe próxima, e ás veces coincidente, coa que manexamos nós.

11.3. O proceso de realización, de ser o caso, dese proxecto, deixará a cadaquén no seu sitio; o que quere dicir, que nel se mostrarán os diferentes caracteres de esquerda e a súa consecuencia para cada un dos que desa posición política se reclaman. E iso será tanto na realización política do proxecto, se é que se consegue facer tal cousa, como nos diferentes momentos que o conflito esixa, e esixirá, a toma de posición por parte das organizacións que interveñan.

OUTRA GALIZA É POSÍBEL, MAIS SEN O GALEGO É IMPOSÍBEL!!!

OUTRA GALIZA É POSÍBEL; OUTRO CAPITALISMO É IMPOSÍBEL!!!

NO NADAL. CACEROLADA REAL(Nova de REBELION, http://www.rebelion.org/noticia.php?id=97532))

2009-12-23T22:15:00.008+01:00

Nervios ante a cacerolada que se levará a cabo o 24 de decembro durante o discurso do rei. O evento foi divulgado por diversos medios nacionais (Público, Onda Cero, Intereconomía, Tercerainformacion, etc...) e segundo enquisas nos devanditos medios augúrase unha notábel vontade de participación (61% segundo una enquisa no diario Público).

Ante o posible rexeitamento, a casa real anunciou cámbios no discurso do rei aínda que "só decorativos", probablemente para intentar conseguir maior audiencia que anos anteriores (en descenso ano tras ano), ata acadar os seus mínimos o ano pasado a pesares de se emitir en todas as cadeas, á que este ano súmase ETB.

A convocatoria de facer todo o ruído posible con utensilios de cociña, preferentemente tarteiras, para afogar o tradicional discurso do monarca español surdiu por internet e dende os primeiros días de decembro propagouse como a pólvora por diferentes webs de información e redes sociais.

O motivo da iniciativa non é outro que protestar contra a monarquía por ser unha institución anacrónica "de séculos pasados" que impide aos cidadáns poder elixir nas urnas a todos os cargos públicos que nos van representar.

En menos de dúas semanas miles de persoas sumáronse á cacerolada republicana en diferentes redes sociais como Facebook, onde o grupo de usuarios sobre este evento supera amplamente os 2000. Tamén en Tuenti e en Twitter a mensaxe republicana propágase rapidamente encontrando bastantes apoios ao seu paso.

O vindeiro xoves 24 de decembro ás 9 da noite os republicanos están convocados a facer todo o ruído posible desde os balcóns e xanelas das súas casas para tentar calar ao rei no seu discurso do nadal. A consigna, segundo os rumores que acompañan á convocatoria será "non nos oías, unete"

A Casa Real pide a TVE cambios na imaxe do discurso do nadal

A Casa Real pediu aos responsables de TVE que se mude este ano a posta en escena da mensaxe do nadal do Rei aos españois. O presidente de RTVE, Alberto Oliart, dixo que o Monarca quería "cambiar un pouco a escena tradicional na que se ve ao Rei sentado xunto á bandeira española, coa clásica decoración palaciega de fondo por outra máis nova e distinta".

Estes cambios parecen ser un intento de cambio de imaxe pola escasa popularidade da que goza a monarquía.

Fonte: http://www.tercerainformacion.es/spip.php?article11815

Tradución : Esquerda Anticapitalista Galega
(www.esquerdaanticapitalista.blogspot.com
esquerdaanticapitalista@gmail.com)

PUBLICACIONS DE EAG/IA Nº 1 de 3. LIBROS e REVISTAS

2009-12-15T20:12:00.011+01:00

Dispoñíbel ó prezo de 12 €.
Fai o teu pedido á esquerdaanticapitalista@gmail.com

Dispoñíbel ó prezo de 24,5 €.
Fai o teu pedido á esquerdaanticapitalista@gmail.com

As crises do capitalismo. Textos de Karl Marx con introdución de Daniel Bensaïd
Dispoñíbel ó prezo de 11 €.
Fai o teu pedido á esquerdaanticapitalista@gmail.com

CADA REVISTA : 8 €
SUSCRIPCIÓN ANUAL(6 NÚMEROS no ESTADO ESPAÑOL) : 40 €
SUSCRIPCIÓN DE APOIO : 80€
Fai o teu pedido á esquerdaanticapitalista@gmail.com

PUBLICACIONS DE EAG/IA Nº 2 de 3. CRÍTICA&ALTERNATIVA

2009-12-15T16:07:00.023+01:00

Fai o teu pedido por 5 euros a esquerdaanticapitalista@gmail.com

Fai o teu pedido por 5 euros a esquerdaanticapitalista@gmail.com

Fai o teu pedido por 5 euros a esquerdaanticapitalista@gmail.com

Fai o teu pedido por 5 euros a esquerdaanticapitalista@gmail.com

Fai o teu pedido por 5 euros a esquerdaanticapitalista@gmail.com

PUBLICACIONS DE EAG/IA Nº 3 de 3. TEXTOS DE COMBATE(Para descargar de balde)

2009-12-15T13:05:00.019+01:00

http://www.anticapitalistas.org/images/09/combate/TC_Crisis.pdf

http://www.anticapitalistas.org/images/09/combate/TC_Bolonia.pdf

http://www.anticapitalistas.org/images/09/combate/TC_Estrategia.pdf

http://www.anticapitalistas.org/images/09/combate/TC_Mayo68.pdf

http://www.anticapitalistas.org/images/09/combate/TC_RevRus.pdf

Comunicado de Esquerda Anticapitalista en Apoio a AMINETU HAIDAR

2009-12-11T21:21:00.004+01:00

Aminetu Haidar, o pasado 14 de novembro, foi deportada pola policía marroquí, despois de serlle retirado o seu pasaporte, cara á illa de Lanzarote, onde foi retida pola forza polo goberno socialdemócrata do Estado Español.

Tras 15 días en folga de fame debemos denunciar a indigna posición do Goberno de España que é cómplice dun estado totalitario,como o marroquí, caracterizado pola violación sistemática dos dereitos humanos da poboación marroquí, e por silenciar, encarcelar, torturar e deportar ós activistas saharauis, que como no caso de Aminetu Haidar e dende a súa loita pacífica, só pretenden que se cumpra a legalidade internacional: a realización dun referendo de autodeterminación, paso previo para a independencia do Sahara Occidental.

Amosamos o noso apoio a Aminetu Haidar e a todo o movemento solidario co Sahara na súa loita para que se cumpra a lexislación internacional, que obriga a respectar a vontade de Aminetu Haidar, de voltar ao seu país, onde vive, e onde encabeza a loita pacífica dos saharauis que viven nos Territorios Ocupados do Sahara Occidental. Por iso:

Denunciamos a actitude cómplice do goberno do PSOE, aspecto o goberno de Marrocos, que deportou, incumprindo a lexislación internacional, Aminetu Haidar cara a Lanzarote.

Denunciamos a actitude coactiva e disuasoria do Goberno do PSOE coa activista saharauí, á que non só non apoiou na súa lexítima aspiración de retornar ao seu país, senón que a presiona dende o primeiro momento para que desista de reivindicar "o dereito de voltar a súa casa" e da folga de fame que mantén cunha firmeza e espíritu admirábeis para acadalo e para desenmascarar a tiranía do rexime marroquí, e o sátrapa que o goberna, e a tibieza das "democracias occidentais".

Apoiamos ao Movemento de Solidariedade co Pobo Saharauí do Estado Español, nos seus chamamentos á mobilización social, polo que ESQUERDA ANTICAPITALISTA, adhírese á chamamento a viaxar a Lanzarote para mostrar o apoio de todas as persoas solidarias a Aminetu Haidar

Así mesmo, sumámonos a tódalas mobilizacións que se produzan no Estado Español, en apoio da activista saharauí

Tamén denunciamos a situación dos 7 presos políticos detidos en Casablanca o pasado 8 de outubro, desaparecidos desde entón e baixo a ameaza dun consello “de guerra” e a vulneración constante dos Dereitos Humanos que padece a poboación civil saharauí.

Hai que esixir ao Goberno do Estado Español un compromiso na defensa dos dereitos humanos e na dos dereitos dunha pobo, o saharauí, pendente dun proceso de descolonización que debería encabezar o noso país. O devandito proceso, obriga a vivir desde fai xa case 35 anos a unha parte importante da poboación saharauí nos Campamentos de Refuxiados de Tindouf e outra parte importante, baixo un réxime de terror, nos Territorios Ocupados por Marrocos do Sahara Occidental.

Por todo iso, reiteramos a nosa chamamento a apoiar todas as mobilizacións do Movemento Español de Solidariedade co Pobo Saharauí.

O CAPITALISMO, UN SISTEMA ECOLOXICAMENTE NON SUSTENTÁBEL

2009-11-06T08:09:00.011+01:00

Dende hai décadas asistimos a un grande crecemento demográfico e a un deterioro progresivo e acelerado do planeta (deforestación das selvas tropicais, desxeo dos Polos, contaminación de ríos e mares, contaminación atmosférica, ….)

Unha serie de factores combinados están a provocar un fenómeno chamado CAMBIO CLIMÁTICO que está a pór en risco a vida de moitos ecosistemas, especies e finalmente a nosa propia.

O CAMBIO CLIMÁTICO é, en grande parte, consecuencia da concentración da poboación nas cidades e dos procesos industriais intensivos(por exemplo a produción de enerxía), que utilizan combustíbeis fósiles, como petróleo, gas e carbón. Estes procesos xeran CO2(dióxido de carbono), principal axente causante do efecto invernadoiro, estando as cantidades emitidas a atmosfera directamente relacionadas cos ritmos frenéticos de producción-consumo, co irracional xeito de transporte(nomeadamente nas cidades), e co crecente acceso da poboación do primeiro mundo a servizos básicos como auga quente e calefacción.

O incremento exponencial do CO2 nos derradeiros anos do século XX e o que levamos de XXI, está a provocar unha grande variabilidade e profundas mudanzas no clima e unha frecuencia maior e aleatoria dos desastres naturais(sequías, asolagamentos, ciclóns, etc..), que ademais doutras consecuencias, nos levan á situación actual de pobreza e fame de máis de 1.100 millóns de persoas.

Este fenómeno agrávase por mor de que a meirande parte dos recursos naturais , que deberían ser de titularidade colectiva e xestionados publicamente con criterios de igualdade e sustentabilidade, están en mans privadas e das grandes multinacionais que o único que perseguen e tirar o máximo beneficio desprezando a maioría da sociedade e o futuro das vindeiras xeracións.

O CAMBIO CLIMÁTICO, é consecuencia da mala xestión da enerxía e dos recursos naturais en xeral a escala planetaria, e o culpábel deste caos e depredación sistematica e planificada ten un nome, O Capitalismo.

Un dos principios teóricos do capitalismo máis significativos, que o sitúa fora da realidade ecolóxica, é a tese da necesidade dun crecemento indefinido para ser viábel.

Este principio entra en contradición coa viabilidade ecolóxica do planeta. Se a clásica contradicción capital-traballo sumámoslle a emerxente contradición capital-natureza(calquera sistema sostible non pode medrar indefinidamente e debe respectar os limites que lle establece a propia natureza), chegaremos a conclusión que o capitalismo é coma un cancro que de non extirpalo provocará irremisibelmente a destrución da natureza e de nos mesmos.

Para facermos fronte a depredación e rapina do medio natural polo capitalismo, os traballadores, labregos, gandeiros, movementos sociais, etc.. só temos unha alternativa: O desenvolvemento de Resistencias Anticapitalistas que conflúan nun grande movemento político-social anticapitalista a escala mundial, na procura dun novo modelo socialista que estableza unha economía democrática, participativa e solidaria que serva á sociedade e non a intereses particulares.

É, xa que logo, imprescindíbel no momento actual camiñarmos, se é posíbel a “marchas forzadas”, cara a construción dun grande Movemento Anticapitalista cuxo obxectivo sexa a medio prazo desaloxar do poder as forzas políticas clásicas(dereita e socialdemocracia) que non son máis que xestores do capitalismo e a economía de mercado, para mudalo por un novo sistema político-económico que troque o beneficio e o consumo pola igualdade, participación, solidariedade e respecto ó medio ambiente.

Esquerda Anticapitalista Galega vai estar a fronte da construción deste movemento e chama a todos aqueles que coincidan cos nosos análises a sumarse a loita e para elo a organizarse e comprometerse.

CONTRA O CAMBIO CLIMÁTICO, NACIONALIZACION DO SECTOR ENERXÉTICO

PORQUE AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS CÓS SEUS BENEFICIOS

OUTRO MUNDO É POSÍBEL, OUTRO CAPITALISMO É IMPOSÍBEL

O GALO VERMELLO(06/11/09)

A NOSA SAÚDE NON PODE SER UN NEGOCIO

2009-10-28T22:45:00.004+01:00

A voracidade do capitalismo neoliberal non ten limites. Despois de se facer con sectores extratéxicos(enerxía, telecomunicacións, autoestradas...), e servizos públicos urbanos(auga, lixo, transporte urbano,....) agora bótalle o dente os servizos públicos esenciais: ensino, sanidade, benesar social, terceira idade, ...

Se o argumento que usaron antes para apropiarse dos bens públicos, era que a xestión privada era mais acaida que a pública, agora o pretexto é distinto aÍnda que o resultado sexa o mesmo : A crise económica fai imposible a financiación pública dos centros sanitarios e de atención aos grupos desfavorecidos,(teceira idade, marxinados,...), polo que o goberno, neste caso a Xunta do PP, recorre a financiación privada e deste xeito pode ir saldando as facturas aínda non cobradas polos grupos mediáticos e empresariais que os apoiaron.

Así mentres a Xunta reduce persoal, escatima e recurta recursos, despide a profesionais e non contratra os que se precisan, nun perfecto exponente do que é o modelo capitalista neoliberal, AS LISTAS DE ESPERA MEDRAN E OS TEMPOS DE CONSULTA E INTERVENCIÓN NON SE CONTAN POR DIAS SENÓN POR MESES E ANOS.

O deficit sanitario crónico na comarca de Vigo que se pretendía remediar co Novo Complexo Hospitalario, xa non se fará conforme a necesidades, e as características có que foi planificado. Redúcese a metade o número de camas, non se dotan suficintemente os recursos especializados, nin o Centro Avanzado de Tratamento do Cancro, nin a investigación e formación de novos e bos profesionais.

Esta redución convirte un PROXECTO PÚBLICO nun HOSPITAL-NEGOCIO LUCRATIVO deseñado a medida e xeito da financiación privada: UN CONSORCIO PRIVADO FORMADO POR UN BANCO, UNHA CONSTRUTORA E UNHA EMPRESA SANITARIA, SERÁN OS XESTORES ENCARGADOS DE EXPRIMIR AO MÁXIMO OS BENEFICIOS MENTRES DURE A CONCESION A COSTA DUNHA DRÁSTICA MERMA DA CALIDADE DO SERVIZO E DA REDUCIÓN BRUTAL DE PERSOAL E RECURSOS.

A bisbarra seguirá sen o Complexo Hospitalario necesario, e os profesionais sanitarios e os doentes sen medios nin remedios.

Pola contra os capitalistas do Consorcio aumentarán o botín cada ano que pase como piratas que son, e se a alguén se rebela non dubidarán en acudir as forzas represivas a repartir paos a os sanitarios e doentes como fixeron en Povisa fai uns meses.

Os militantes de ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA apoiamos a loita da PLATAFORMA POLA DEFENSA DA SANIDADE PÚBLICA e estaremos nesta loita, como sempre fixemos, do lado dos traballadores, dos explotados e oprimidos.

 POR UNHA SANIDADE PÚBLICA CON BOS PROFESIONAIS, EMPREGO ESTABEL E COS RECURSOS TECNICOS E CIENTÍFICOS NECESARIOS. NON A PRECARIEDADE DA FINANCIACIÓN PRIVADA CAPITALISTA!!!

 CONTRA O DESMEMBRAMENTO E CONFISCACIÓN POR EMPRESAS PRIVADAS DO SISTEMA SANITARIO!!!!

 EN CONTRA DA PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE E EN DEFENSA DO SISTEMA DE SANIDADE PÚBLICA!!!!!

 POLA FINANCIACION TOTALMENTE PUBLICA A PARTIR DO AUMENTO DA FISCALIDADE SOBRE AS GRANDES FORTUNAS E OS BENEFICIOS DA BANCA, ELÉCTRICAS, TELECOMUNICACIÓNS E SECTOR PRIVADO CON GRANDES LUCROS!!!!

 AS NOSAS VIDAS E A NOSA SAÚDE SON MÁIS IMPORTANTES CÓS SEUS BENEFICIOS!!!!

 OUTRA GALIZA É POSÍBEL, OUTRO CAPITALISMO É IMPOSÍBEL!!!!

ABEL CABALLERO(Socialista?) CENSURA A HISTORIA. O PSOE VIGUES CÓMPLICE

2009-10-24T11:41:00.003+02:00

O Alcalde ¿socialista? de Vigo Abel Caballero impediu a colocación dunha placa en lembranza dos asesinados pola sublevación fascista do 36 nun acto programado para o día de hose pola ASOCIACION VIGUESA POLA MEMORIA HISTÓRICA DO 36, e o PSOE local cala convertíndose en cómplice.

Egocéntrico, impresentábel e desleal cos compañeiros socialistas que defenderon até o final e derramaron a súa sangue pola República.

Como pode este personaxe chamarse socialista e negar o dereito á lembranza e recoñecemento dos represaliados sumándose ás teses da dereita do esquecemento? Como O PSOE local non lle fai fronte e sumisamente faise cómplice? Cando os compañeiros socialistas se darán conta que o o que os seus dirixentes chaman “socialismo” non é máis que “socialdemocracia de dereitas”?

ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA estará sempre do lado dos silenciados, censurados e oprimidos. A nosa solidaridade coa ASOCIACION VIGUESA POLA MEMORIA DO 36 e o noso apoio a súa loita.

SAÚDE E REPÚBLICA.

LEVIATAN(Ex BNG)

SANTIAGO 18 DE OUTUBRO : MÁIS DE 50.000 GALEGOS REBÉLANSE E FANLLE FRONTE Á XUNTA DO PP POLA DEFENSA DO NOSO IDIOMA

2009-10-19T18:41:00.008+02:00

As/os militantes e simpatizantes de ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA estivemos alí, neste intre histórico, no que o pobo galego volta a tomar o destino nas súas mans e berra un contundente NON aos intentos xenocidas da Xunta do PP e do capitalismo para aniquilar, paseniñamente, pero sen pausa, o idioma galego, o que falaron os seus antergos e do que eles renegan abertamente, en sintonía cos lacaios da burguesía galega, que sempre tivo a cachucha virada para o centro e que sempre concebiu Galiza como un botín.

Dende o primeiro intre integrámonos na Plataforma QUEREMOS GALEGO e na medida das nosas forzas puxémolas ao seu dispor na tarefa común que ten que atinxir a tódolos galegos de seu para acadar o noso obxetivo que non é outro que darlle ao noso idioma os dereitos que lle corresponden e que a Xunta do PP, elites sociais, burguesía e os "os tontos útiles" da pequena-burguesía, lle pretenden negar coa derradeira meta de reducir o idioma a un motivo de museo etnográfico, no que as vindeiras xeneracións poderán comprobar con tristura que tivemos unha lingua, unha literatura, e unha cultura que uns renegados malnacidos da propia terra se encargaron de aniquilar nunha auténtica acción premeditada e xenocida.

Nos seguiremos a loitar, cóbado con cóbado, e sen dar un paso atrás, con todos aqueles "bos e xenerosos" que coincidan con nos na reivindicación democrática de restabelecer os dereitos da nosa lingua, hoxe amenazada, e ao mesmo tempo, tentaremos de explicar e convencer a quen nos quera escoitar que a imposición do castelán(a lingua do capital na Galiza), é unha estratexia do capitalismo a medio prazo, coa que colaboran activamente a dereita e parte da socialdemocracia, de laminar todo aquelo que signifique diferenza, na procura dunha homoxenización do Estado Español, máis acorde cos obxetivos de máximo lucro inherentes ao sistema capitalista e a economía de mercado.

POLA DEFENSA DA NOSA LINGUA E CULTURA

OUTRA GALIZA É POSÍBEL,
MAIS SEN O GALEGO, É IMPOSÍBEL

POLA SOBERANÍA NACIONAL, POLA AUTODETERMINACIÓN

LEVIATAN(Ex BNG), 19-10-2009

SOBRE A "ROLDA DE REBELDÍA"

2009-10-10T12:03:00.004+02:00

Esta é unha posición dun militante de Esquerda Anticapitalista Gelega, non da organización como tal. Cómpre deixalo claro para evitar confusións interesadas.

Aparentemente Encontro Irmandiño (en adiante EI)lanza unha proposta "aberta" que tenta debatir e agrupar aos sectores da esquerda transformadora galega... até aquí todo ben, pero en canto analizamos o tema máis a fondo de seguido aparecen serios problemas tanto na análise previa como nas propostas de discusión.

En canto a análise semella contrapor unha sociedade anterior capitalista "boa" coa deriva actual "mala": "...cambio radical deste modelo de sociedade que mudou nun nocivo sistema.." Hai pois un certo tufo a ese "capitalismo ético" do pasado que habería que recuperar segundo as teses de Sarko e demais pregoeiros da ética do capitalismo... Un capitalismo segundo o acrítico modelo nórdico.

-PARA NÓS A CONSIGNA SEGUE A SER:"QUE OUTRO CAPITALISMO É IMPOSIBLE" E POR TANTO NON DEBEMOS CAER NO ERRO DA SÚA REFORMA OU DA SÚA BOA ADMINISTRACIÓN OU XESTIÓN. POR ISO OPÓMONOS AOS PACTOS CO PS PARA GOBERNAR O SISTEMA, E ESTA É UNHA CUESTIÓN CENTRAL QUE BEIRAS E OS SEUS NON DESBOTAN, SENÓN TODO O CONTRARIO: AGARDAN CONSTITUÍR "GOBERNOS DE PROGRESO" COS PS, POIS SÓ CONTEMPLAN A TRANSFORMACIÓN DA SOCIEDADE DENDE AS PROPIAS INSTITUCIÓNS DO PODER ACTUAL (ollo! non confundir coa utilización dos mesmos a prol das reivindicacións e loitas sociais...)

Neste contexto, tamén é de suliñar o confusionismo na linguaxe empregada, unha linguaxe con tintes moi socialdemócratas: "busca dunha organzización político-social" (como se a construción dunha organización política da "esquerda transformadora" poidese facerse á marxe da parte "social"... tal terminoloxía só ten sentido cando se agocha unha visión da política precisamente carente de programa e ideas) Compróbese como esta particular concepción agroma axiña cando fala de "trascender o inservible modelo clásico" (enténdese de partido:prexuízo que determina todo: o modelo clásico é inservible, pero non se sabe cal é o modelo clásico, se o da UPG, sen dereito a tendencias no partido ou o do Bloco de Esqueda portugués, que é todo o contrario... nin se di se o "modelo clásico" só fai referencia aos partidos ou tamén aos sindicatos, "frontes interclasistas" tipo BNG...)e xa non digamos do remate do parágrafo "...que estea a altura das esixencias políticas da esquerda social do noso país".

-PARA NÓS ISTO É FRASEOLOXÍA BALEIRA, CARENTE DE TODO SENTIDO DE CLASE (FIXÁDEVOS COMA UNHA E OUTRA VEZ EVÍTASE TODA REFERENCIA A LOITA DE CLASES E AS POSICIÓNS ENFRONTADAS POLOS SEUS RESPECTIVOS INTERESES DE TRABALLADORES E PATRÓNS) E O QUE É PEOR, PROFUNDAMENTE CONTRADITORIA. Créase un suxeito mítico chamado "esquerda social do país" indeterminado, difuso, onde poden caber dende os "Touriños e Quintanas" até os de Agir (ou estes non?), pero tamén pode entenderse que estes non son "a esquerda social do país" e que por tal concepto hai que entender aos sindicatos (tamén ás burocracias sindicais que traizoan unha e outra vez á clase obreira?), aínda que non semella que poidesen estar incluídos os "non nacionalistas" porque non son do país (visión estreita da clase), pero tampouco parece razonable tal interpretación, porque se do que se trata e de dar resposta "as esixencia políticas" estas só poden vir expresadas polos representantes das organizacións existentes con vocación de intervención política... ao cabo, entón cales son e por que non se concretan?
A contetación é evidente: porque nin se sabe do que se fala ou se sabe agóchase baixo un manto de confusionismo maiúsculo...

Mais vaiamos directamente ás tres cuestións esenciais do debate:
1ª) O partido clásico hai que desbotalo. Como vemos, xa se concreta a idea oculta: é o partido o que hai que desbotar (o de clásico é un adorno), o que hai que montar é unha outra organización... Veremos cal é a idea de tal.
Novamente se confunde todo tipo de partido, sexa de corte estaliniano ou marxista revolucionario democrático: dentro deste caixón de sastre (buscado a propósito) entra tanto o PCP portugués, que se reclama do estalinismo e non permite nin as tendencias nin as fraccións políticas internas como o Bloco de Esqueda onde están permitidas sempre que se manteña a unidade de acción cara ao exterior... e xa falando nada máis ca dos "partidos clásicos" da "esquerda transformadora", non dos socialdemócratas ou da dereita pura e dura... En fin, un "totum revolutum" de consideración.

2ª) Volve a xogar coa terminoloxía socialdemócrata de "esquerda social" versus "esquerda política", agora confrontadas (antes non) e necesitadas de canles de comunicación... Créanse pantasmas ideolóxicos e logo invéntase calquera cousa sobre eles e as súas relacións... Así, calquera quimérica "organización non clásica" será montada para responder a eses supostos retos metafísicos que se irán definindo segundo os intereses ou ocorrencias do gurú ao mando...

3ª)Este punto é o máis enrevesado, pois semellando dicir unha cousa (un programa de transformación) di exactamente o contrario: "masas críticas" pode ser entendida como numéricas (no xeito de "masa crítica" física para poñer en marcha algo) ou como "contestarias"... O de "esixir un cambio radical" por esas masas, que quere dicir? Acaso nas loitas, ou na difusa "opinión pública"? Cara onde vai ese cambio de modelo de sociedade? para a socialdemocracia nórdica (modelo admirado por Beiras) ou cara ao socialismo entendido nun sentido marxista?

-PARA NÓS A DIALÉCTICA ENTRE REIVINDICACIÓNS CONCRETAS OU INMEDIATAS, REIVINDICACIÓNS PARCIAIS XENERAIS E ALTERNATIVAS GLOBAIS SEMPRE FOI A BASE DO PROGRAMA, E POR ISO CANDO FALAMOS DE "PROGRAMA DE TRANSICIÓN" ESTAMOS A CONCRETAR UN ACERVO HISTÓRICO DE LOITAS E DE CONCLUSIÓNS TEÓRICO-PRÁCTICAS QUE NADA TEÑEN QUE VER COA VERBORREA INCONCRETA E CONTRADITORIA A QUE VIMOS REFERÍNDONOS.

-NÓS, QUE NOS RECLAMAMOS DA TRADICIÒN DAS LOITAS OBREIRAS E POPULARES, A RELACIÓN ENTRE PARTIDO, VANGARDA, MOVEMENTO E MASAS É ALGO MÁIS CA UNHA SUMA DE PALABRAS, PORQUE SE OS SECTORES MÁIS CONCIENCIADOS DA CLASE TRABALLADORA NON SE ORGANIZAN PARA LEVAR ADIANTE UNHAS DETERMINADAS IDEAS E NON SE IMPLICAN E IMBRICAN NOS MOVEMENTOS SOCIAIS QUE SE CREAN POLAS CONTRADICIÓNS DESTA SOCIEDADE CLASISTA, NON SE PODERÁ ACHEGAR A ESAS "MASAS" QUE DESPOLITIZADAS E MEDIATIZADAS POR TODA A PROPAGANDA E POR TODO O APARELLO DO PODER CONSTITUÍDO NON E MOVERÁN SE NON VEN CLARO QUE PODEN CONSEGUIR ALGO CONCRETO E QUE AS ENFRONTARÁ CO MARCO E COAS CONTRADICIÓNS DO SISTEMA... É XA QUE LOGO UNHA PERSPECTIVA E UNHA DINÁMICA TOTALMENTE ALLEA A ESA MESTURANZA DE "ESQUERDA SOCIAL", "ESQUERDA POLÍTICA", FRONTES,MASAS CRÍTICAS ETC.

Porque aquí está o "quid" da cuestión: o gran gurú desta idea é Beiras, é calquera que coñeza os seus postulados entenderá que do que se está a falar é da "reconstrución do BNG" de antano, da fronte interclasista (el segue pensando que orixinal)que posteriormente quedara deturpada polos "usurpadores"...

Todo este tinglado vese mellor se o enfocamos nos movementos internos do BNG, onde da facto está a rachar a súa unidade, pois cando Máis BNG monta unha organización interna e paralela, case idéntica ao BNG estructural, cando o EI queda desprazado dos órganos decisivos do BNG, porén o cal o propio Beiras di que non romperá co Bloque, e por tanto que a súa batalla ten que ser na reconstrución do mesmo, cando o "novo modelo de organización" fica atada a postulados interclasistas de tipo nacional-populares, entón toda esta montaxe qua ao descoberto...

A PREGUNTA CLAVE É: NESTA SITUACIÓN PAGA A PENA QUE ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA (OU OUTRAS)PARTICIPE NESTA FARSA?

Pois a miña resposta a pesares de todo é: SI, porque cómpre debatir e denunciar estes amaños, porque cómpre facer chegar as posicións marxistas revolucionarias a esta xente tan cegada polo liderazgo de Beiras, porque cómpre falar para todas aquelas persoas que querendo o cambio radical desta sociedade se encontran enganadas por estes socialdemócratas "do si pero non"...
Mais ao tempo que digo aue hai que participar digo tamén que no mesmo momento en que Beiras e os seus plantexen a previsible fronte/organización nacional-galega interclasista (xa se sabe: onde caiban todos agás a "oligarquía"), nese intre haberá que levanatarse e dar o portazo sonoro a tal traizón a esa mudanza profunda da sociedade.
Porque o que baixo ningún concepto deberiamos repetir é a nefasta experiencia de INZAR, entrando nun Bloque (naquel intre, non o esquezamos, era o BNG de Beiras)"restaurado"...

A VELLA TOUPA

Cinco lições das eleições

2009-10-04T19:27:00.003+02:00

Os resultados das eleições parecem claros: uma queda do PS que perde 9% e a maioria absoluta, um colapso do principal partido da direita com uma subida da extrema-direita parlamentar, um reforço extraordinário do Bloco de Esquerda e também, em menor escala, da CDU. Mas estes resultados exigem uma leitura mais detalhada.

1. O PS disputa a direita dos interesses económicos

Em primeiro lugar, as eleições são marcadas pela penalização do PS e pela sua dificuldade de resposta a este castigo. A primeira resposta de Sócrates às eleições europeias, em que obteve o segundo pior resultado da história do PS, foi que tudo continuava igual e que o governo não alterava nada da sua política. Agora, quando obtém o pior resultado dos últimos vinte anos, o primeiro-ministro foi mais prudente e ainda nada disse sobre o que pretende fazer. Mas tem sempre recusado qualquer alteração da política económica, que é o fulcro da disputa social. No programa do PS, o capítulo secreto das privatizações continua a decidir.

A minha primeira conclusão das lições das eleições é que o governo se inclinou sempre para a direita e assim continua, pelo que a dança das coligações é uma farsa sem sentido. Já foi com a direita que o governo fez os acordos para o Código do Trabalho e para a reforma que atacou a segurança social, e assim quer continuar a fazer. Para Sócrates, a força do PS está na direita dos interesses económicos (o "felizmente temos Sócrates", de Van Zeller), que condicionam a direita política e lhe dão hegemonia ao centro.

2. O mapa político está em transformação, e é a política liberal de direita que a conduz

Mas há uma segunda consequência das eleições, que é a derrota do PSD. Mesmo com o cavaquismo instalado nos comandos, o PSD não superou os 29% de Santana Lopes, o que demonstra que o problema não era o governo Santana-Portas ser estouvado, mas sim a incapacidade estrutural do PSD em criar um pólo social à direita quando o PS ocupa o seu terreno. Essa é mais uma razão para o primeiro-ministro tentar continuar a sua governação à direita, porque esvazia o PSD, atraindo os apoios dos principais sectores empresariais. O cavaquismo está moribundo, resta Sócrates.

Assim, a segunda lição das eleições, do meu ponto de vista, é que o PS vai protagonizando os interesses económicos que absorveu: uma burguesia de chapéu na mão, a receber prebendas do Estado, pedindo para se tornar arrendatária de serviços públicos privatizados, para ser confortada com subsídios ou até com nacionalizações sempre que a especulação ou a criminalidade económica a leve a cair na falência, uma classe de negócios que depende da concessões de obras públicas e da proximidade do governo.

A política liberal é, assim, quem conduz a deslocação de apoios sociais do PSD para o PS.

É também por isso que a extrema-direita parlamentar é tão contraditória: reforça-se eleitoralmente com o discurso contra os imigrantes e os pobres, prometendo um intervencionismo autoritário de Estado, mas o seu único objectivo é chegar ao poder desesperadamente para reatar os seus pactos com os interesses económicos, como já aconteceu com os do BES no caso Portucale ou os de Stanley Ho no Casino de Lisboa. O poder musculado que o CDS apregoa reduz-se à saudade dos favores que espera voltar a receber. Daí a sua tentação de se aproximar do governo.

(E daí também a sua protecção: quando dois candidatos do CDS foram presos em flagrante delito por estarem a roubar agricultores, a notícia foi abafada. Alguém duvida que, se o caso envolvesse algum candidato de um partido de esquerda, a notícia abriria o telejornal e os dirigentes do partido teriam que se explicar?)

Entre o autoritarismo e o liberalismo, a direita escolhe sempre o liberalismo autoritário, e é por isso que acaba por gravitar em torno de José Sócrates e do seu governo.

3. A vitória do Bloco de Esquerda cria a maior força de esquerda socialista de sempre

Os 560 mil votos do Bloco de Esquerda, com 9,9% e a duplicação do número de deputadas e deputados, mudam o mapa da esquerda. O Bloco reforça-se onde já tinha eleito (Lisboa, Porto, Setúbal), elege em Braga e Santarém, mas elege também em distritos onde, fora o PS e a direita, a esquerda não elegia há dezenas de anos (Coimbra, Faro, Aveiro, e mesmo em Leiria, um dos distritos mais conservadores do país).

Para perceber como este resultado incomoda a direita, bastaria ler o editorial de hoje do "Público", assinado por um dos líderes do pensamento neoconservador, José Manuel Fernandes. Fernandes volta à carga contra o Bloco, decretando "antever que, nas actuais condições, há um limite para o seu crescimento eleitoral". O mesmo Fernandes já tinha escrito que o Bloco tinha alcançado o seu limite quando há quatro anos alcançamos 6,5% e 8 deputadas e deputados. Espero que, sempre que o Bloco duplique a sua representação, Fernandes volte a escrever que esse limite é inultrapassável.

Mas não é só pela candura profética que se destaca o editorial de Fernandes. O editorialista inventa uma teoria sociológica sobre o eleitorado do Bloco, que demonstraria que este seria inevitavelmente absorvido pelo PS (mas que, paradoxalmente, o PS não absorve e por isso é o maior perigo para o governo PS, Fernandes dixit). A superficialidade desta análise é comovente. Se este eleitorado fosse de "classe média alta" mas volúvel e ignorante do programa do Bloco (o horripilante "regresso ao PREC"), como sugere Fernandes, como se explicaria tal subida eleitoral apesar da barragem de artilharia a que o PS se dedicou durante toda a campanha? Porque não restam dúvidas: ninguém ouviu Sócrates, Vieira da Silva ou Teixeira dos Santos atacar em comícios o programa do CDS ou o do PCP, mas certamente toda a gente ouviu-os em todos os comícios atacar o do Bloco.

Freguesia a freguesia, onde o Bloco mais cresceu foi no eleitorado popular, incluindo entre os reformados mais pobres ou os trabalhadores. Diz Fernandes que a "base de apoio é tudo menos popular". Não é por ignorância, é só por preconceito: quase 20% na Marinha Grande! Mais de 20% nas zonas ferroviárias! 15% em Rabo de Peixe, a freguesia mais pobre do país! 10% nas cidades mais pobres do interior profundo de Portugal! Nunca o Bloco cresceu tanto no eleitorado popular.

E crescemos porque falamos claro. O programa do Bloco era o mais claro, foi o mais lido, foi o mais discutido, e foi isso que reforçou a votação no Bloco. Os eleitores conheciam este programa e mais de meio milhão aprovou-o. Um pouco de respeito pelas pessoas e pela sua decisão poderia levar os homens de direita que desconfiam da democracia, como Fernandes, a aceitar que quem votou Bloco o fez por consciência.

A força desse programa foi a mobilização que convocou para respostas concretas à crise. E vale a pena, por isso, meditar no que esta crise nos ensinou e no que nos ensina para o futuro. É que o capitalismo tóxico não foi um mero excesso especulativo, provocado pelo subprime norte-americano: também em Portugal houve pagamentos de comissões criminosas, prémios injustificados e para-quedas abusivos de centenas de milhões de euros, negócios sujos em offshores e até bancos clandestinos. O que a crise demonstrou foi que a ganância é um sistema e um modo de vida.

É por isso que a formação do maior movimento da esquerda socialista é decisivo para o futuro da confrontação entre alternativas políticas.

4. A elite dominante usou todos os meios contra o Bloco, e não vai parar

Mas há no editorial de Fernandes, que é um barómetro da elite dominante posta em causa pelas eleições, um apelo à continuação da guerra contra o Bloco. O Bloco é socialista, é a sua pior acusação. É preciso uma fronda contra o Bloco, porque a força desta esquerda socialista "é muito mais perigosa para o PS do que quaisquer tiradas gongóricas de Manuel Alegre", conclama.

É que "o objectivo [do Bloco] é reconfigurar a esquerda, marginalizando um PS moderado", protesta Fernandes.

O Bloco fala claro. Sim, é preciso reconfigurar a esquerda e criar uma nova força para disputar a maioria. Só haverá um governo de esquerda se no país for criada uma força social de combate pela justiça económica.

Por isso é que o Bloco incomoda tanto: ser socialista e lutar pela justiça na economia exige em primeiro lugar revelar toda a dimensão desta crise como um crime contra a população e contra trabalhadores e reformados. Por isso, as alternativas são sempre voltar atrás ou criar regras de justiça fiscal e social.

Bem sei que, quando o Bloco propunha a nacionalização das partes maioritárias da GALP e EDP, recuperando para o Estado o que era do Estado, contrariamos interesses económicos poderosíssimos, o que desencadeou contra a esquerda uma tempestade ideológica. Mas só criaremos uma cultura de justiça vencendo essa tempestade ideológica - e assim estamos a fazer.

O que é notável não é que o Bloco tenha subido, nem que tenha cumprido a sua função de combater a elite dominante que representa o atraso do país. O que é notável é que tenha vencido o mais consistente ataque de ódio de que há memória em Portugal nos últimos anos, porque essa elite se defendeu com todas as armas: Amorim anunciou um processo judicial, Belmiro de Azevedo apelou ao voto contra o Bloco, o Jornal de Angola juntou-se ao coro em defesa dos negócios de José Eduardo dos Santos, Van Zeller apoiou o governo contra a esquerda, Fernando Gomes da GALP e Balsemão vieram condenar a devolução da maioria da empresa ao Estado, uma colecção de ministros dedicou-se a zurzir no Bloco, toda a galeria de comentadores televisivos, que são o Olimpo dos pensadores da direita e do PS e onde não existe esquerda, atacou o Bloco, e a primeira página do Expresso deu mesmo tanta importância à insídia que resolveu ignorar o "caso das escutas" que abalou a Presidência da República. O PS e o CDS uniram-se no ataque ao Bloco, o PSD afinou pelo mesmo diapasão. Directores de jornais fizeram apelos desesperados contra o Bloco, do "Sol" ao "I". Valeu tudo.

E o Bloco venceu, e venceu porque representava alternativas concretas a esta crise e à sua continuação.

5. As grandes escolhas da esquerda estão à nossa frente

A crise económica não é uma perturbação passageira. E se Sócrates com ela perdeu a maioria absoluta, foi precisamente porque muitos eleitores socialistas descobriram a responsabilidade do governo na facilitação de negócios, na degradação da segurança social, na desastrosa nacionalização milionária do BPN, na devastação económica. Essa crise demonstrou que a política do PS é parte do pântano e não a sua solução.

A necessidade de uma reconfiguração da esquerda nasce desta constatação. Durante os próximos anos, a política vai ser acelerada por esta constatação. A crise continua a agravar-se, sempre como desemprego estrutural a um nível insuportável, mais ainda como uma nova crise orçamental que imporá escolhas duríssimas - ou a degradação dos serviços públicos e aumento de impostos ou a justiça fiscal e a distribuição contra a desigualdade. Só um governo de esquerda e uma maioria para a justiça económica pode conseguir superar esta crise, e para essa política é preciso vencer a alternativa Sócrates.

Sim, nesse ponto Fernandes tem razão: a luta do Bloco é por um governo responsável, rigoroso e de justiça económica. Cada dia em que a maioria do país for sacrificada por esta nova crise orçamental, a alternativa da esquerda terá que ser mais exigente e mais clara. Durante todos os próximos anos, a disputa será entre o governo do desastre económico e a justiça na economia. A força do Bloco será a sua coerência.

Francisco Louçã
Artigo extraido de http://www.esquerda.net

DESPOIS DE 34 ANOS A LOITA CONTINUA. XOSE HUMBERTO BAENA E CAMARADAS. NIN ESQUEZEMENTO, NIN SILENZO

2009-09-27T21:29:00.017+02:00

Volto ler a túa derradeira carta ós teus pais e non podo por menos de lembrar aquel infame amencer do 27 de setembro de 1975 onde se perpetraron os derradeiros crimes de estado da ditadura franquista e tamén aqueles tempos de clandestinidade e a longa noite de pedra da Ditadura que, con convicción, militancia e moita “inxenuidade”, traballadores, mocedade e amplas capas da sociedade enfrontamos, para acadar un novo estado democrático, socialista e solidario.

Lembro tamén aqueles días nos que colectivo máis comprometido e militante tiña que facer as xuntanzas, ben de debate ou de planificación de accións, ao pé do Galiñeiro, debate aberto de diferentes tendencias que no caso da acción xeralmente chegaban a un acordo e á mobilización. A fin de contas todos, ainda que con diferentes tácticas, perseguiamos o derrocamento do Ditador e o seu rexime, e algúns impedir, asemade, que a monarquía sucedera de xeito natural a opresión padecida perante corenta anos.

Hoxe a loita continua; os obxetivos, agás a democracia burguesa son praticamente os mesmos; e inmersos como estamos nunha profunda crise do capitalismo que non ten respostas nin solucións da socialdemocracia(PSOE), a tarea central segue a ser a creación dunha organización anticapitalista, socialista e achegada ó pobo que non pretenda a ilusión de “civilizar, remendar o curar” o capitalismo senón destrui-lo e troca-lo por un novo máis xusto, solidario e equitativo no que a lóxica da competencia e o beneficio mude a prol do benestar de toda a sociedade como valor principal.

Nesta loita seguimos e temos a obriga de lembrar, non esquecer e reclamar Verdade, Xustiza e Reparación moral, social e xurídica para todos os que como Baena, loitaron contra a ditadura.

LEVIATAN(Ex BNG)

Derradeira carta de Xose Humberto Baena

Papá, mamá:

Me ejecutarán mañana de mañana.Quiero daros animos. Pensad que yo muero pero que la vida sigue.Recuerdo que en tu última visita, papá, me habías dicho que fuese valiente, como un buen gallego. Lo he sido, te lo aseguro. Cuando me fusilen mañana pediré que no me tapen los ojos, para ver la muerte de frente.Siento tener que dejaros. Lo siento por vosotros que sois viejos y sé que me queréis mucho, como yo os quiero. No por mí. Pero tenéis que consolaros pensando que tenéis muchos hijos, que todo el pueblo es vuestro hijo, al menos yo así os lo pido.

¿Recordáis lo que dije en el juicio? Que mi muerte sea la última que dicte un tribunal militar. Ese era mi deseo. Pero tengo la seguridad de que habrá muchos más. ¡Mala suerte!

¡Cuánto siento morir sin poder daros ni siquiera mi último abrazo! Pero no os preocupéis, cada vez que abracéis a Fernando, el niño de Mary, o a Manolo haceros a la idea de que yo continúo en ellos.Además, yo estaré siempre con vosotros, os lo aseguro.Una semana más y cumpliría 25 años. Muero joven pero estoy contento y convencido

Haced todo lo posible para llevarme a Vigo.Como los nichos de la familia están ocupados, enterradme, si podéis, en el cementerio civil, al lado de la tumba de Ricardo Mella.

Nada más. Un abrazo muy fuerte, el último.Adios papá, adios mamá.

Vuestro hijo:
José Humberto

LINGUA E CLASE NA GALIZA

2009-08-27T12:54:00.002+02:00

Non é obxeto deste artigo pór a debate o dereito incuestionábel do uso e promoción do noso idioma como unha expresión máis da soberanía á que unha nación como Galiza ten dereito. Trátase de introducir o debate da relación que existe entre o idioma galego e as clases sociais do noso país e a tese de que é natural e propio dalgunhas mentras e odiado, rexeitado, e agora perseguido, polas outras.
Se facemos un chisco de historia só un españolista irreductibel negaría que o idioma galego era absolutamente maioritario, e “sen imposicións”, até a sublevación fascista do 36, sustentada ideoloxicamente pola burguesía española, Igrexa, reaccionarios de tódolos pelaxes, e as súas expresións partidarias como a CEDA e Falange, que hoxe, máis que lles pese a algúns, teñen un digno sucesor no PP.
A Educación nos 40 anos da etapa franquista, coa inestimábel colaboración da Igrexa Católica, a burguesía e pequeño-burguesía, acadou o seu obxetivo de afastar o idioma galego da escrita e do mundo da cultura e reducilo a “oralidade” coa brutal imposición linguística “manu militare” do castelán nas aulas(isto si que foi unha imposición), algo do que non queren nin ouvir falar a dereita cavernícola e españolista do noso país nen os seus arietes políticos como Jalisia Bilinjüe, porque lles obrigaría a un recoñocemento dunha acción lingüística xenocida que os demócratas de pro, algo do que eles se gaban, terían que reparar, e iso evidentemente non interesa.
Aínda así nos 70-80 o galego seguía a ser a lingua inmensamente maioritaria tanto nas cidades como nas vilas mais o castelán proseguía a súa consolidación como lingua de prestixio falada polas elites financieiras, Igrexa, Patronais, profisións liberais(médicos, arquitectos, inxenieiros,…), e as primeiras capas burguesas e pequeno-burguesas monolingues castelanfalantes, principalmente urbanas, froitos da política educativa do franquismo. O mensaxe foi moi sinxelo e callou profundamente: O GALEGO É A LINGUA DOS PAILANS E NON E UTIL. O GALEGO É UNHA PERDA DE TEMPO.
Fraga e os diferentes Governos PP, e o seu “galego cordial” contribuiron a progresiva perda de peso do galego ao ser a Lei de Normalización Lingüística papel molllado e cun efecto paradoxalmente inverso do que cabia esperar; entraban galegofalentes no ensino e ao final dos ciclos saían como castelanfalantes. O entorno social nas cidades, os medios de comunicación, os novos templos do consumo, a igrexa, as elites e poderes fácticos da sociedade(banqueiros, empresarios, inxenieiros, médicos, arquitectos, en xeral profesionais, curas, funcionarios públicos, …) favoreceron a progresión desta tendencia nunha vía liquidadora e xenocida do idioma, mais o meirande papel activo e agresivo é propio dos sectores capitalistas e burgeses e aliados, que conciben o noso idioma como un “atranco” que frena o desenvolvimento, e que teñen o seu pescozo permanentemente virado para Madrid como metrópoli subvencionadora sen a cal a súa supervivencia non está garantida e a que, xa que logo, teñen que oferecer unha absoluta lealdade(máis ben sumisión) para que as esmolas coas que vexetan e exprimen o país segan a chegar.

A conclusión e simple o idioma ademais dunha cuestión democrática, no noso país ten un fondo carácter de clase xa que é sustentado por unha maioría de traballadores e asalariados, labregos, gandeiros, intelectuais, …. o que denominaríamos como “clases populares”, namentras é rexeitado e combatido abertamente por sectores capitalistas, burgueses e os seus aliados circunstanciais da pequeno-burguesía(autonomos, comerciantes, profisións liberais, etc.); en resumo os traballadores e os seus alidos fronte ós capitalistas cos seus colaboradores.
Baixo esta perspectiva toda organización que se reclame de esquerdas, anticapitalista e socialista, e absolutamente irresponsábel e contrarevolucionaria se arguíndo que isas son reivindicacións democrático-burguesas non ergue a bandeira da defensa do idioma, xa que faille ó xogo ao bando contrario e irreconciliábel e dalle as costas a clase que dí defender.

OUTRA GALIZA É POSÍBEL; MAIS SEN O GALEGO É IMPOSÍBEL

LEVIATAN(Ex BNG), 22-08-2009

OUTRA GALIZA É POSÍBEL, MAIS SEN O GALEGO É IMPOSÍBEL.

2009-07-25T19:55:00.003+02:00

Sí, neste 25 de xullo alí estivemos as xentes de ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA.
Na manifa do BNG e na de Causa Galiza, cos nazonalistas e cos independentistas, sen sectarismos, coas nosas pancartas ("OUTRA GALIZA É POSÍBEL, MAIS SEN O GALEGO É IMPOSÍBEL") e repartirndo a nosa propaganda (panfletos, autocolantes...), facendo demostración práctica de que buscamos e queremos xuntar nun polo alternativo a todos aqueles e aquelas militantes, loitadores/as, homes e mulleres que non desexan a perpetuación deste sistema inxusto e explotador que só ten un nome: CAPITALISMO.

Porque para ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA hai un gran terreo común onde podemos combater unidos todos os que queremos UNHA GALIZA CEIBE E SOCIALISTA, unha Galiza onde a liberación nacional e a liberación da explotación e depredación dos amos do diñeiro, dos banqueiros, dos especuladores financeiros, das multinacionis e dos burgueses autóctonos sexa o mesmo obxectivo e desexo compartido.

Porque de que nos vale unha Galiza soberana en mans deses intransixentes empresarios do metal, ou de Caramelo, ou de Montoto, ou do Pastor, ou de Pescanova, ou de Zara... para que sigan a chuchar o sudor e o sangue dos traballadores e desposuídos desta terra?

Non, non hai dúas loitas diferentes (mal que lles pese aos dirixentes social-liberais -autodenominados agora socialdemócratas- do BNG ) para a autodeterminación (esquecida xa nos caixóns dun futuro improbábel polos teóricos do"antirresistencialismo" do Bloque) e para o anticapitalismo. PORQUE EN GALIZA OU VAN ÁMBALAS DÚAS XUNTAS OU NADA CAMBIARÁ REALMENTE.

ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA VEU PARA QUEDARSE, non polo nome nin por intereses persoais dos que formamos parte deste nacente colectivo, senón polas ideas, os principios, os programas e os proxectos de crear e fornecer esa esquerda de futuro e de combate, ao estilo dos camaradas do Bloco de Esquerda portugués, do NPA francés ( o de Besancenot), da Sinistra Crítica italiana, da Revolta Global catalana e de tantas e tantas organizacións que entenderon que o importante non é estar nos gobernos e xestionar este sistema BASEADO NA LEI DO MÁXIMO BENEFICIO PARA O CAPITAL (de novo "OUTRA GALIZA É POSÍBEL; OUTRO CAPITALISMO É IMPOSÍBEL"), senón mudalo de raíz para construír entre todos outra sociedade máis xusta, decente e igualistaria.

Por iso estamos aquí...

PORQUE AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS CÓS SEUS BENEFICIOS:

SOLIDARIEDADE COS REPRESALIADOS

2009-07-21T11:37:00.002+02:00

Cando as palabras sobran e os feitos falan por si mesmos, cando a represión e a brutalidade dos gardas do sistema son a única resposta ante os pelotazos urbanísticos e a depredación polos especuladores capitalistas da nosa terra, das nosas rías, do noso medio ambiente, hoxe máis ca nunca,

ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA MANIFESTA:

A SÚA SOLIDARIEDADE INCONDICIONAL COS REPRESALIDADOS, COS AGREDIDOS E MANCADOS, CON "VERDEGAIA", CON "GALIZA NON SE VENDE" E CO POBO DE CANGAS...

PORQUE A SÚA LOITA É A NOSA.

PORQUE AS VIDAS DOS TRABALLADORES, MARIÑEIROS E DO NOSO POBO VALEN MÁIS CÓS BENEFICIOS DOS ESPECULADORES CAPITALISTAS.

COMUNICADO DE ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA SOBRE A FOLGA DO METAL

2009-07-04T16:02:00.003+02:00

Ante a preocupante noticia de que a UXT decidiu desvencellarse da mobilización conxunta rachando a necesaria unidade de acción actuándo unilateralmente como rompefolgas, ESQUERDA ANTICAPITALISTA propón:

1º) Que sexa a asemblea xeral de todos os traballadores do metal quen tome a decisión sobre o futuro da exemplar loita que están a levar adiante.

2º)Que sexa na devandita asemblea onde as diversas correntes sindicais, grupos e persoas interesadas expoñan as súas posicións sobre as alternativas para as vindeiras xornadas así como as solucións para o conflito.

3º)Que se respecte a decisión maioritaria adoptada na asemeblea como exercicio da democracia directa dos traballadores e que todos os sindicatos se comprometan a respectala e non romper pola súa conta o acordo que se acade.

4º)Que dende agora todas as centrais sindicais adquiran o compromiso público de non impoñer posicións partidistas nin coaccionar á súa afiliación por riba dos acordos votados maioritaria e democráticamente polo conxunto dos traballadores en folga.

5º)ESQUERDA ANTICAPITALISTA GALEGA apoia a continuidade da loita e das mobilizacións posto que a postura da patronal a penas mudou, e fronte aos laios á "responsabilidade social" e que a crise provocada polo capital a paguen os traballadores, chama:

Á FORMACIÓN DUNHA FRONTE ÚNICA DE TODOS OS PARTIDOS DE ESQUERDA, SEXAN INSTITUCIONAIS OU NON, E DOS SINDICATOS DE CLASE COAS CONSIGNAS:

-SOLIDARIEDADE COS TRABALLADORES DO METAL!

-SOLIDARIEDADE CON TODOS OS TRABALLADORES/AS EN LOITA!

(PORQUE AS NOSAS VIDAS VALEN MÁIS CÓS SEUS BENEFICIOS)

Galiza, 3 de xullo de 2009)